Псалтыр 103 псалом
Псалтыр
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2012
Давідава. Дабраслаў, душа мая, СПАДАРА, і ўвесь нутр мой — сьвятое імя Ягонае;
Дабраславі, душа мая, Госпада. Госпадзе Божа мой, Ты ўзвялічыўся надзвычайна! Апрануўся Ты ў велічнасць і аздобу,
Дабраслаў, душа мая, СПАДАРА і не забудзься ўсіх дабрадзействаў Ягоных;
Адзеты ў святло, быццам у шаты, расцягваючы неба, як ветразі,
Каторы даруе ўсі бяспраўі твае, Каторы леча ўсі хваробы твае,
Ты будуеш на водах святліцы Твае. Ты ўчыняеш воблака возам Сабе, Ты носішся на крылах ветру.
Каторы адкупляе жыцьцё твае ад зьнішчэньня, Каторы карануе цябе ласкаю а спагадлівасьцяй,
Ты творыш анёламі Тваімі духаў, і слугамі Тваімі — полымя агню.
Каторы сыце дабром век твой і, як арліную, аднаўляе маладосьць тваю.
Ты заснаваў зямлю на трывалую апору Сваю, не пахіліцца яна на векі вечныя.
Дзее справядлівасьць СПАДАР і суды ўсім уцісьненым.
Безданню, як шатамі, прыкрыў Ён яе, над гарамі стаялі воды.
Ён паведаміў Масею дарогі Свае, сыном Ізраеля — учынкі Свае.
Ад наракання Твайго ўцяклі яны, гучання грымотаў Тваіх палохаліся.
СПАДАР спагадлівы а ласкучынюшчы, памальны да гневу а вельмі міласэрны;
Падняліся яны на горы, і апалі ў лагчыны, на месца, якое Ты ім прызначыў.
Ня будзе заўсёды гневацца ані сердаваць вечна.
Паклаў Ты ім канец, якога не пяройдуць і не вернуцца пакрыць зямлю.
Ня подле грахоў нашых зрабіў нам ані подле бяспраўяў вашых адплаціў нам;
Ты загадваеш крыніцам сплываць у ручаіны; пасярод гор праходзяць яны,
Бо як высака неба над зямлёю, так дужая ласка Ягоная да тых, што баяцца Яго.
становяцца вадапоем усіх звяроў на полі, спатоляць аслы смагу сваю.
Як далёкі ўсход ад захаду, так здаліў ад нас выступы нашы.
Каля іх пасяляюцца паднебныя птушкі, пасярод галін падаюць галасы свае.
Як айцец спагадае дзяцём, спагадае СПАДАР тым, што баяцца Яго;
Ты абвадняеш горы са святліц Тваіх, з плёну спраў Тваіх насычаеш зямлю.
Бо Ён ведае ўхармаваньне нашае, помне, што пыл мы.
Ты гадуеш траву для жывёлы і зеляніну на пажытак людзей, выводзячы хлеб з зямлі
Людзіна — як трава, дні ейныя; як кветка палявая, так яна квіціць;
і віно, якое развесяляе сэрца чалавека; Ты ажыўляеш аблічча алеем, а хлеб умацоўвае чалавечае сэрца.
Бо павее вецер на яе, і яе няма, і месца ейнага не пазнаюць.
Насыцяцца дрэвы Госпада і кедры лібанскія, якія Ён пасадзіў.
Але міласэрдзе СПАДАРОВА ад веку да веку да тых, што баяцца Яго, і справядлівасьць Ягоная да сыноў сыноў,
Там будуць гнездавацца вераб’і, хата бусла — на верхавіне іх.
Да такіх, што дзяржаць змову Ягоную, і да тых, што памятуюць прызначаньні Ягоныя, каб паўніць іх.
Высокія горы для аленяў, скалы — прыбежышча для барсукоў.
СПАДАР на нябёсах прыгатаваў пасад Свой, і гаспадарства Ягонае ўсе радзе.
Учыніў Ён месяц для вызначэння часу, сонца спазнала захад свой.
Дабраслаўце СПАДАРА, ангілы Ягоныя, дужыя сілаю, поўнячыя слова Ягонае, каб слухаць гуку слова Ягонага!
Ты рассцяліў цемру, і сталася ноч, у ёй будуць рухацца звяры лясныя:
Дабраслаўце СПАДАРА, усі войскі Ягоныя, службіты Ягоныя, што поўніце волю Ягоную!
ільвяняты, што рыкаюць, каб схапіць [здабычу] і просяць у Бога ежы сабе.
Дабраслаўце СПАДАРА, усі творы Ягоныя, на ўсіх месцах дзяржавы Ягонае! Дабраслаў, душа мая, СПАДАРА!
Уздымаецца сонца, і хаваюцца і залягаюць яны ў сваіх логавах.
