Псалтыр 90 псалом

Псалтыр
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2012

Малітва Масея, чалавека Божага. Спадару, Ты быў сялібаю нашаю з пакаленьня ў пакаленьне.

Хто жыве ў апецы Найвышэйшага і прабывае ў засені Усемагутнага,

Уперад, чымся горы нарадзіліся, і ўхармаваў зямлю а сьвет, і ад веку да веку Ты — Бог.

кажа ён Госпаду: «Ты прыпынак мой і цвярдыня мая, Божа мой; я маю надзею на Яго».

Ты зварачаеш людзіну аж да зьмяжджуленьня і кажаш: «Зьвярніцеся, сынове людзкія!»

Бо Ён Сам вызваліць цябе з пасткі паляўнічых, ад нягоднага слова.

Бо тысяча год у ваччу Тваім, як дзень учорашні, як ён мінуў, і як старожа ночная.

Агорне Ён цябе Сваімі крыламі, і пад пер’ем Яго схаваешся; шчыт і заслона — праўда Яго.

Ты зносіш іх цур’ём; яны, як сон; нараніцы яны, як трава, што мяняецца;

Не будзеш баяцца жахаў начных, ані стралы, што ляціць удзень.

Нараніцы яна квіціць а мяняецца, а ўвечары падцінаецца а ссыхае.

Ані заразы, што бадзяецца ў цемры, ані пошасці, што пустошыць апоўдні.

Бо мы зьнішчэлі ад гневу Твайго, але, палкім гневам Тваім мы спалоханы.

Хоць падзе пры баку тваім тысяча, а дзесяць тысяч праваруч, ты ўсцеражэшся.

Ты палажыў бяспраўі нашы перад Сабою, патайныя нашы на сьвятліню віду Свайго.

Сапраўды, пабачыш на ўласныя вочы, і паглядзіш на адплату грэшнікам.

Бо ўсі дні нашы мінулі ў вабурэньню Тваім, мы каратаем гады свае, як уздых.

Бо Ты, Госпадзе, прыстанішча маё, учыніў ты Найвышэйшага паселішчам тваім.

Дзён год нашых — у іх семдзясят год, а калі вялікая крапчыня — асьмідзясят; іх гордасьць, адылі — гарапашнасьць а немарасьць, бо яны ўборзьдзе бываюць адцяты, і мы адлятаем.

Не падступіцца да цябе ліха і бізун не наблізіцца да палаткі тваёй,

Хто ведае сілу гневу Твайго і подле страху Твайго абурэньне Твае?

бо загадаў Ён анёлам сваім наконт цябе, каб сцераглі цябе на ўсіх тваіх дарогах.

Лічыць дні нашы так наўчы нас, каб прыдбаць сэрца мудрае.

На руках будуць насіць цябе, каб часам не скалечыў аб камень нагі сваёй.

Абярніся, СПАДАРУ! Пакуль? пажалей слугаў Сваіх.

На змяю і яшчарку наступіш, ды растопчаш ільва і дракона.

Насыць нас нараніцы ласкаю Сваёю, каб мы пяялі а весяліліся ўсі дні нашы.

Паколькі прытуліўся ён да Мяне, вызвалю яго; падтрымаю яго, бо спазнаў ён імя Маё.

Разьвесялі нас подле дзён, у каторых немарасьціў нас, год, у каторых мы бачылі ліха.

Будзе клікаць мяне, і Я выслухаю яго, у бядзе Я разам з ім, вырву яго і ўслаўлю яго.

Няхай зьявіцца слугам Тваім справа Твая і пазор Твой сыном іхным;