Лукаша 19 разьдзел
Паводле Лукаша Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2012
І ўвыйшоў у Ерыхон, і праходзіў перазь яго.
І, прыбыўшы ў Ерыхон, Ісус праходзіў праз горад.
І вось, муж, званы Закхеям, а ён быў начэльнік мытнікаў, і быў багаты,
І вось, чалавек імем Захэй, ён быў начальнікам мытнікаў і чалавекам багатым.
І жадаў бачыць Ісуса, хто Ён, але ня мог за гурбаю, бо быў малога росту.
Ён шукаў пабачыць Ісуса, хто Ён такі, але не мог з-за натоўпу, бо быў малога росту.
І, забегшы наперад, узьлез на дзікую фіґу, каб магчы бачыць Яго, бо тудэй меў неўзабаве прайсьці.
Дык, забегшы наперад, узлез на дрэва сікаморы, каб убачыць Яго, бо там меў Ён праходзіць.
І, прышоўшы да таго месца, глянуўшы ўгару, Ісус абачыў яго й сказаў яму: «Закхею, баржджэй зьлезь далоў, бо сядні Я маю застацца ў доме тваім».
І, калі Ісус прыйшоў на тое месца, глянуўшы ўверх, сказаў яму: «Захэй, злазь хутчэй, бо сёння належыць мне быць у тваім доме».
І ён борзда зьлез, і веціў Яго з радасьцяй.
Дык ён злез паспешна і прыняў Яго з радасцю.
І ўсі, бачачы гэта, наракалі, кажучы: «Ён зайшоўся гасьцяваць да дому грэшнае людзіны».
І ўсе, як убачылі гэта, пачалі наракаць, кажучы: «Да грэшніка пайшоў у госці».
А Закхей, стаўшы, сказаў Спадару: «Спадару, вось, палавіцу маемасьці свае я аддам убогім, і, калі каго чым укрыўдзіў, аддам чатыры разы толькі».
Захэй жа, стоячы, сказаў Госпаду: «Госпадзе, вось, палову маёмасці сваёй раздам убогім, а калі каго пакрыўдзіў, узнагароджу ў чатыры разы».
І Ісус сказаў яму: «Сядні прышло спасеньне дому гэтаму, бо й ён сын Абрагамаў;
Гаворыць яму Ісус: «Сёння сталася гэтаму дому збаўленне, бо і ён ёсць сын Абрагама.
Бо Сын Людзкі прыйшоў шукаць а спасьці загінулых».
Бо Сын Чалавечы прыйшоў шукаць і збаўляць тое, што было прапаўшым».
Як жа яны слухалі гэта, дадаў прыпавесьць, бо Ён быў блізка да Ерузаліму, і яны думалі, што гаспадарства Божае мае неўзабаве зьявіцца.
Калі яны гэта слухалі, у дадатак расказаў для параўнання, бо Ён быў блізка да Ерузаліма, і яны думалі, што ўжо хутка аб’явіцца Валадарства Божае.
Дык сказаў: «Якісь чалавек высокага роду пайшоў да далёкага краю, каб адзяржаць сабе гаспадарства і зьвярнуцца.
Дык расказваў: «Адзін знатны чалавек выправіўся ў далёкую краіну атрымаць сабе царства і вярнуцца.
І, гукнуўшы дзесяцёх слугаў сваіх, даў ім дзесяць мінаў і сказаў ім : "Таргуйце, пакуль я прыйду".
Дык, пазваўшы дзесяць сваіх паслугачоў, даў ім дзесяць мін ды гаворыць ім: “Гандлюйце, пакуль не вярнуся”.
Але грамадзяне ягоныя ненавідзілі яго і паслалі за ім пасолства, кажучы: "Мы ня хочам, каб гэты чалавек гаспадарстваваў у нас"».
А грамадзяне яго ненавідзелі яго, і выправілі за ім пасланнікаў, кажучы: “Не хочам, каб ён валадарыў над намі”.
І сталася, як ён зьвярнуўся, адзяржаўшы гаспадарства, што ён казаў пагукаць да сябе тых слугаў, каторым даў грошы, каб даведацца, колькі кажны зь іх прыдбаў, таргуючы.
І сталася, калі ён вярнуўся, атрымаўшы царства, то загадаў паклікаць да сябе тых паслугачоў, якім даў грошы, каб даведацца, колькі з іх кожны набыў.
І прышоў першы, кажучы: "Спадару, міна твая прыспарыла дзесяць мінаў".
І прыйшоў першы, кажучы: “Гаспадару, міна твая здабыла дзесяць мін”.
І ён сказаў яму: Добра, добры слуга; за тое, што ты ў малым быў верны, май уладу над дзесяцьма местамі".
І гаворыць яму: “Добра, паслугач добры; за тое, што ў малым быў ты верны, май уладу над дзесяццю гарадамі”.
І прышоў другі, кажучы: "Спадаґру, міна твая прыспарыла пяць мінаў".
Затым прыйшоў другі, кажучы: “Гаспадару, міна твая стварыла пяць мін”.
Сказаў і гэтаму: "І ты будзь над пяцьма местамі".
І гаворыць яму: “І ты будзь над пяццю гарадамі”.
І прышоў іншы, кажучы: "Спадару, во міна твая, каторую я хаваў у хустцы;
І трэці прыйшоў, кажучы: “Гаспадару, вось твая міна, якую я захоўваў, закруціўшы ў хустку,
Бо я баяўся цябе, бо ты людзіна стродкая: бярэш, чаго ня клаў, і жнеш, чаго ня сеяў".
бо баяўся цябе, што ты чалавек жорсткі: бярэш, чаго не паклаў, ды жнеш, чаго не пасеяў”.
Ён кажа яму: "Вуснамі тваімі я суджу цябе, нягодны слуга; ты ведаў, што я стродкая людзіна, бяру, чаго ня клаў, і жну, чаго ня сеяў;
Кажа яму: “Па словах тваіх суджу цябе, нягодны паслугач! Ведаў ты, што я чалавек жорсткі, бо бяру, чаго не паклаў, ды жну, чаго не пасеяў.
Дык чаму ты не аддаў грошы маіх на стол, і я, прышоўшы, адзяржаў бы з прыбыткам?".
Чаму ж ты грошай маіх не аддаў мяняльшчыкам, каб, прыйшоўшы, я запатрабаваў іх з прыбыткам?”
І сказаў тым, што тут стаялі: "Вазьміце ад яго міну і дайце таму, хто мае дзесяць мінаў".
І сказаў прысутным: “Забярыце ад яго міну і дайце таму, які мае дзесяць мін”.
(І сказалі яму: "Спадару, ён мае дзесяць мінаў").
І сказалі яму: “Гаспадару, ён жа мае дзесяць мін!”
"Бо кажу вам, што кажнаму маючаму дасца; а ад нямаючага адыймецца й тое, што мае.
Дык кажу вам: “Кожнаму, хто мае, будзе дададзена і памножыцца, а хто не мае, і тое, што мае, будзе ад яго аднята.
Непрыяцеляў жа маіх гэтых, што не хацелі, каб я гаспадарстваваў у іх, прывядзіце сюды й забіце перад імною"».
А тых ворагаў маіх, што мяне не хацелі, каб над імі валадарыў, прывядзіце сюды ды забіце перада мною”».
Сказаўшы гэта, Ён пайшоў далёй, узыходзячы да Ерузаліму.
І, гэта сказаўшы, пакрочыў Ён далей, падыходзячы да Ерузаліма.
І сталася, як дабліжыўся да Віффаґі а Віфані, да гары, званае Аліўнай, паслаў двух вучанікаў Сваіх,
І сталася, калі набліжаўся Ён да Бэтфагэ і Бэтаніі, да гары, якая завецца Аліўнай, Ён паслаў двух вучняў,
Кажучы: «Ідзіце да сяла, што насупроці, у каторым, увыйшоўшы ў яго, знойдзеце прывязанае асьлянё, на каторым ніхто ніколі не садзіўся; адвязаўшы яго, прывядзіце.
кажучы: «Ідзіце ў вёску, што насупраць, і, увайшоўшы ў яе, знойдзеце прывязанае асляня, на якім яшчэ ніхто з людзей не сядзеў; адвяжыце яго і прывядзіце.
І калі хто папытаецца ў вас: "Нашто адвязуеце?" скажыце яму гэтак: "Бо Спадар яго патрабуе"».
І калі ў вас хто спытаецца: “Чаму адвязваеце?”, скажаце так: “Госпад яго патрабуе”.
І пасланыя, пайшоўшы, знайшлі, як Ён сказаў ім.
Дык пайшлі тады пасланыя ды знайшлі, як сказаў ім Ён.
Як жа яны адвязавалі асьлянё, гаспадары сказалі ім:«Нашто адвязуеце асьлянё?»
Калі яны адвязвалі, гаспадары яго сказалі ім: “Чаму адвязваеце асляня?”
А яны адказалі: «Бо Спадар патрабуе яго».
Яны сказалі: “Госпад яго патрабуе”».
І прывялі яго да Ісуса; і, накінуўшы адзецьце свае на асьлянё, пасадзілі на яго Ісуса.
І прывялі яго да Ісуса; і, накінуўшы на асляня адзенне сваё, пасадзілі на яго Ісуса.
І як Ён ехаў, расьсьцілалі адзежы свае на дарозе.
А калі ехаў Ён, пасцілалі адзенне сваё на дарозе.
А як Ён бліжыўся да схону Аліўнае гары, уся множасьць вучанікаў пачала, цешачыся, вялікім голасам хваліць Бога за ўсі магучыя ўчынкі, што яны бачылі,
І, калі набліжаліся да спуску гары Аліўнай, пачалі ўсе натоўпы вучняў радасна хваліць Бога моцным голасам за ўсе цуды, якія бачылі,
Кажучы: «Дабраславёны Кароль, што йдзець у імя Спадарова! супакой на нябёсах і слава на вышах!»
кажучы: «Дабраславёны Валадар, Які прыходзіць у імя Госпада! Супакой на небе і хвала на вышынях!»
Але некатрыя з фарысэяў з гурбы сказалі Яму: «Вучыцелю, згань вучанікаў сваіх».
Пасярод натоўпу некаторыя з фарысеяў казалі Яму: «Вучыцель, насварыся на вучняў Тваіх».
І, адказуючы, сказаў ім: «Кажу вам, калі гэтыя будуць маўчэць, камяні загукаюць».
І, адказваючы, Ён сказаў: «Кажу вам: калі яны замоўкнуць, камяні крычаць будуць».
І, як дабліжыўся, бачачы места, плакаў па ім,
І, калі Ісус наблізіўся і ўбачыў горад, заплакаў аб ім,
Кажучы: «Калі б і ты ведала, нават ты, прынамся гэтага дня твайго, што ё да супакою табе, але схавана гэта цяпер ад аччу тваіх;
кажучы: «Калі б спазнаў і ты ў гэты дзень, што дзеля супакою твайго! Але цяпер закрыта гэта ад вачэй тваіх.
Бо прыйдуць на цябе дні, што непрыяцелі твае акружаць цябе валам, і аблягуць цябе, і сьціснуць цябе адусюль,
Бо прыйдуць на цябе дні, і акружаць цябе ворагі твае валам, і аблягуць цябе ды сціснуць цябе зусюль,
І зрынуць цябе на зямлю, і дзеці твае ў табе, і не пакінуць у табе каменя на каменю, бо не пазнала пары даведаньня свайго».
і паваляць цябе на зямлю і сыноў тваіх, якія ў табе, ды не пакінуць у табе каменя на камені, бо ты не пазнаў часу адведзінаў тваіх».
І, увыйшоўшы да сьвятыні, пачаў аддаляць прадаючых і купляючых у ёй,
І, увайшоўшы ў святыню, пачаў выганяць тых, што прадавалі,
Кажучы ім: «Пісана: "Дом Мой ё дом малітвы", а вы зрабілі яго пячораю разбойнікаў».
кажучы ім: «Напісана: “І будзе дом Мой домам малітвы”. А вы зрабілі яго пячорай разбойнікаў».
І навучаў кажнага дня ў сьвятыні. Найвышшыя ж сьвятары а кніжнікі а старцы люду шукалі загубіць Яго.
Ды штодзень навучаў у святыні. А першасвятары, і кніжнікі, і начальнікі народа шукалі, як бы Яго забіць,
І не знайшлі, што зрабіць, бо ўвесь люд, не адступаючы, слухаў Яго.
але не знаходзілі, што зрабіць, бо ўвесь народ быў у захапленні, слухаючы Яго.
