Выслоўяў Саламонавых 18 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Леаніда Галяка
Дурыцца сваявол, у ўсе разумнае ўрываецца.
Самадумны чалавек шукае таго, што яму падабаецца, паўстае супроць усяго разумнага.
Неразумны ня хоча розуму, але каб выказаць, розум свой.
Дурны ня любіць веды, але тое, што яму здаецца ў ягоным сэрцы.
Як прыходзе нягоднік, прыходзе таксама грэбаваньне і зь няславаю сорам.
Калі прыходзіць бязбожны, прыходзіць і пагарда, а з легкамысным — лаянка.
Глыбокія воды слова вуснаў людзкіх, цякучы цурэй — жарало мудрасьці.
Словы вуснаў мудрага, як глыбокія воды, крыніца мудрасьці, як ліючыся паток.
Ня добра мець бачнасьць на асобу нягоднага, каб адхінуць справядлівага на судзе.
Ня добра спрыяць бязбожнаму, каб перамагчы на судзе справядлівага.
Вусны неразумнага прыводзяць да жалобы, і рот ягоны выклікае біцьцё.
Вусны дурнога імкнуцца да сваркі, а вусны яго выклікаюць на бой.
Рот дурнога — загубеньне яму, і вусны ягоныя — пасадка душы ягонай.
Язык дурнога — загуба для яго, а ягоныя вусны — сетка для ягонай душы.
Словы агуканьніка — як ласонікі, і яны зыходзяць да нутра жывата.
Словы даношчыка, як ласунак, і пранікаюць у нутро жывата.
Таксама нярупатлівы да работы свае — брат раськідона.
Хто нядбайны ў сваёй працы, той брат раскідомніка.
Імя СПАДАРОВА — моцная вежа: уцякае да яе справядлівы, і ён бясьпечны.
Імя Госпада — моцная вежа, справядлівы ўцячэ да яе і збавіцца.
Багацьце багатырова — моцнае месца ягонае, і як высокая сьцяна ў ваччу ягоным.
Маемасьць багатага — ягоны моцны горад і як высокі мур у ягоным выабражэньні.
Перад патрышчаньням сэрца людзіны пыхатае, і перад славаю — пакора.
Перад упадкам уздымаецца сэрца чалавека, а славу папераджае паніжэньне.
Хто адказуе ўперад, чымся пачуе, дурнота а сорам таму.
Хто адказывае ня выслухаўшы, той дурны і сорамна яму.
Дух людзіны жывіць яе ў няўздоленьню, але маркотны дух хто можа перажыць?
Дух чалавека зносіць немач сваю, а апаражаны дух — хто можа ўзмацаваць яго.
Сэрца цямлівага прыдбаець веду, і вуха мудрых шукае веды.
Сэрца разумнага набывае веду, а вуха мудрага шукае яе.
Падарак чалавека даець яму прастору і прыводзе яго да вялікіх людзёў.
Дар дае прастор чалавеку і даводзіць яго да магната.
Справядлівы першы ў сваёй справе, але прыходзе прыяцель ягоны й скумае яго.
Першы ў споры правы, але прыходзіць бліжні яго і аспрэчвае яго.
Жэрабя суймае вады й дзеле памеж дужых.
Лёс спыняе сваркі і вырашае паміж моцнымі.
Уражаны брат, як моцнае места, і вады, як завалы замку.
Пакрыўджаны брат мацнейшы за нездабыты горад, а спрэчкі, як замкі замку.
З пладоў вуснаў людзіны насыціцца жывот ейны: прыбыткам вуснаў сваіх ён насыціцца.
Ад плоду вуснаў кожнага насычаецца ягоны жывот, будзе насычаны ўраджаем сваіх вуснаў.
Сьмерць і жыцьцё ў моцы языка, і любячыя яго паспытаюцца з пладоў яго.
Сьмерць і жыцьцё ў уладзе языка, і хто яго любіць — будзе есьці ягоныя плады.
Хто знашоў жонку, тый знашоў дабро й адзяржаў зычлівасьць СПАДАРОВУ.
Хто знайшоў жонку, знайшоў добрую рэч і атрымаў ласку ад Госпада.
З маленьням гукае бедны, а багаты адказуе гарэзьліва.
Бедны гаворыць пакорна, але бедны адказывае сурова.
Людзіна, што мае прыяцеляў, мае абходзіцца прыязьліва; бывае прыяцель бліжшы за брата.
Чалавек, што мае прыяцеляў, сам павінен быць прыяцельскі, бо прыяцель бывае больш спрыяючы, чым брат.
