Эклезіяста 3 разьдзел

 

 

Усяму пара, і час кажнаму зычаньню пад небам:

 

Пара радзіцца, і пара паміраць; пара садзіць, і пара вырываць пасаджанае;

 

Пара забіваць, і пара лячыць; пара бураць, і пара будаваць;

 

Пара плакаць, і пара сьміяцца; пара галасіць, і пара скакаць;

 

Пара кідаць каменьне, і пара зьбіраць каменьне; пара абыймаць, і пара здаляцца ад абыймаў;

 

Пара шукаць, і пара губляць; пара шчаджаць, і пара раськідаць;

 

Пара ірваць, і пара сшываць; пара маўчэць, і пара гукаць;

 

Пара любіць, і пара ненавідзіць; пара вайны, і пара міру.

 

Што за перавага працуючаму з тога, што ён працуе?

 

Бачыў я дзейнасьць, каторую даў Бог сыном людзкім, каб яны спраўляліся зь ёю.

 

Усе ўчыніў Ён харошым упару сваю, таксама ўлажыў Ён сьвет у сэрца іхнае так, што ня можа людзіна адкрыць справаў, каторыя Бог спраўляе ад пачатку аж да канца.

 

Ведаю, што нямаш ім іншага дабра, як весяліцца й рабіць дабро ў жыцьцю сваім.

 

І калі якая людзіна есьць а п’ець а бача дабро з гарапашнасьці свае, то гэта дар Божы.

 

Ведаю, што ўсе, што робе Бог, застаецца на векі; да яго няма чаго дабаўляць і ад яго няма чаго адыймаць; і Бог зрабіў так, каб баяліся Яго.

 

Што было, даўно яно; і што мае быць, ужо было; і Бог спаганяе зь мінуласьці.

 

Яшчэ бачыў я пад сонцам: месца суду, а там нягоднасьць; і месца справядлівасьці — нягодны там.

 

Я сказаў у сэрцу сваім: «Справядлівага й нягоднага будзе судзіць Бог, бо пара там на кажнае зычаньне й на кажны ўчынак там».

 

Быў сказаўшы я ў сэрцу сваім праз справы сыноў людзкіх, што Бог спрабаваў іх і паказаў, што яны жывёла самы па сабе;

 

Бо тое, што прылучаецца сыном людзкім, прылучаецца жывёле, і адна прылука ўсім: як адныя паміраюць, так паміраюць і другія; але, усі маюць адзін дух; і ня мае людзіна перавагі над жывёлаю; бо ўсе марнаеьць.

 

Усе йдзець у вадно месца: усе паўстала з пылу, і ўсе абернецца ў пыл.

 

Хто ведае, ці дух сыноў людзкіх узыходзе ўгару і ці дух жывёлы зыходзе далоў, да зямлі?

 

Дык я бачыў, што нічога няма лепшага, як што людзіна цешылася б з працаў сваіх; бо гэта дзель ейная; бо хто прывядзець яе пабачыць, што будзе просьле яе?