Эклезіяста 3 разьдзел

 

 

Усяму пара, і час кажнаму зычаньню пад небам:

 

Усё мае сваю пару, і гадзіна кожнае дзеі — пад небам.

Пара радзіцца, і пара паміраць; пара садзіць, і пара вырываць пасаджанае;

 

Ёсьць пара нарадзіцца, і пара памерці, пара насаджаць, і пара вырываць пасаджанае.

Пара забіваць, і пара лячыць; пара бураць, і пара будаваць;

 

Пара забойства, і пара гаеньня; пара разбураць, і пара будаваць;

Пара плакаць, і пара сьміяцца; пара галасіць, і пара скакаць;

 

пара плачу, і пара весялосьці; пара бедаваць, і пара танцаваць;

Пара кідаць каменьне, і пара зьбіраць каменьне; пара абыймаць, і пара здаляцца ад абыймаў;

 

пара раскідаць камяні, і пара зьбіраць камяні; пара абдымаць, і пара ўхіляцца абдоўмаў;

Пара шукаць, і пара губляць; пара шчаджаць, і пара раськідаць;

 

пара шукаць, і пара губляць; пара ашчаджаць, і пара выкідаць;

Пара ірваць, і пара сшываць; пара маўчэць, і пара гукаць;

 

пара разьдзіраць, і пара зашываць; пара маўчаць, і пара прамаўляць;

Пара любіць, і пара ненавідзіць; пара вайны, і пара міру.

 

пара кахаць, і пара ненавідзець; пара вайне, і пара міру.

Што за перавага працуючаму з тога, што ён працуе?

 

Якая карысьць таму, хто працуе, з таго, над чым ён працуе?

Бачыў я дзейнасьць, каторую даў Бог сыном людзкім, каб яны спраўляліся зь ёю.

 

Бачыў я гэты клопат, які Бог даў сынам чалавечым, каб мелі сабе турботу.

Усе ўчыніў Ён харошым упару сваю, таксама ўлажыў Ён сьвет у сэрца іхнае так, што ня можа людзіна адкрыць справаў, каторыя Бог спраўляе ад пачатку аж да канца.

 

Усё Ён цудоўным зрабіў сваёю парою і вечнасьць паклаў ім у сэрца, хоць ня кемяць яны ў тых справах, што Бог учыніў, ад пачатку і да канца.

Ведаю, што нямаш ім іншага дабра, як весяліцца й рабіць дабро ў жыцьцю сваім.

 

Уведаў я, што няма ім нічога лепшага, як весяліцца і ў жыцьці сваім добрае толькі ўчыняць.

І калі якая людзіна есьць а п’ець а бача дабро з гарапашнасьці свае, то гэта дар Божы.

 

І калі які чалавек есьць і п’е і бачыць дабро ва ўчынках сваіх, дык гэта — дар Божы.

Ведаю, што ўсе, што робе Бог, застаецца на векі; да яго няма чаго дабаўляць і ад яго няма чаго адыймаць; і Бог зрабіў так, каб баяліся Яго.

 

Уведаў я, што ўсё, што робіць Бог, застаецца навекі; Ён робіць так, каб багавейна ступалі перад абліччам Яго.

Што было, даўно яно; і што мае быць, ужо было; і Бог спаганяе зь мінуласьці.

 

Што было, тое ёсьць і цяпер, і што будзе, тое было ўжо; і пакліча Бог мінулае.

Яшчэ бачыў я пад сонцам: месца суду, а там нягоднасьць; і месца справядлівасьці — нягодны там.

 

Яшчэ я пад сонцам пабачыў: месца суду — а там беззаконьне; месца праўды — а там няпраўда

Я сказаў у сэрцу сваім: «Справядлівага й нягоднага будзе судзіць Бог, бо пара там на кажнае зычаньне й на кажны ўчынак там».

 

І сказаў я ў сэрцы маім: «Судзіць будзе Бог праведнага і грэшнага; бо на кожную справу прызначана пара і суд на кожную дзею тваю».

Быў сказаўшы я ў сэрцу сваім праз справы сыноў людзкіх, што Бог спрабаваў іх і паказаў, што яны жывёла самы па сабе;

 

Сказаў я ў сэрцы маім сынам чалавечым, каб Бог іх выпрабаваў і каб убачылі яны, што самі ў сабе яны — жывёлы:

Бо тое, што прылучаецца сыном людзкім, прылучаецца жывёле, і адна прылука ўсім: як адныя паміраюць, так паміраюць і другія; але, усі маюць адзін дух; і ня мае людзіна перавагі над жывёлаю; бо ўсе марнаеьць.

 

бо доля ў сыноў чалавечых і доля ў жывёлін — доля адна; як паміраюць тыя, так паміраюць і гэтыя, і адно дыханьне ва ўсіх, і няма ў чалавека над жывёлінаю перавагі, бо ўсё — марнасьць!

Усе йдзець у вадно месца: усе паўстала з пылу, і ўсе абернецца ў пыл.

 

Усё ідзе ў адно месца; усё выйшла з тла, і ўсё вяртаецца ў тло.

Хто ведае, ці дух сыноў людзкіх узыходзе ўгару і ці дух жывёлы зыходзе далоў, да зямлі?

 

Хто ведае: ці дух сыноў чалавечых падымаецца ўгору, а ці дух жывёл апускаецца долу, у зямлю?

Дык я бачыў, што нічога няма лепшага, як што людзіна цешылася б з працаў сваіх; бо гэта дзель ейная; бо хто прывядзець яе пабачыць, што будзе просьле яе?

 

І вось убачыў я, што няма нічога лепшага чалавеку, як радавацца з учынкаў сваіх: бо гэта — доля яго; хто ж бо яго прывядзе паглядзець на тое, што пасьля яго будзе?