Быццё 21 разьдзел

 

 

І СПАДАР даведаўся да Сорры, як сказаў; і ўчыніў СПАДАР Сорры, як казаў.

 

Наведилъ пакъ естъ Господь Сарру, якоже обещалъ былъ, и наполнилъ, елика же глаголал.a

І зачала а нарадзіла Сорра Абрагаму сына ў старасьці яго, у часе, праз каторы казаў яму Бог.

 

И почала естъ, и породила сына въ старости своей во время, якоже преды поведал ей Бог.

І назваў Абрагам сына свайго, што нарадзіўся яму, каторага нарадзіла яму Сорра: Ісак.

 

И назвалъ естъ Авраам имя сына своего, егоже породила есму Сарра, — Ісаакъ.b

І абрэзаў Абрагам Ісака, сына свайго, на восьмы дзень, як расказаў яму Бог.

 

И обрезал его во осмый день, якоже приказал ему Богъ,

Абрагаму было сто год, як нарадзіўся ў яго Ісак, сын ягоны.

 

егда былъ ест во сту летехъ, в томъ бо веку отца своего народился Ісаакъ.

І сказала Сорра: «Сьмех учыніў імне Бог; хто не пачуе, засьмяецца зь мяне».

 

И рече Сарра: «По те шение вчинилъ мне Богъ, и кто услышит, потешится со мною».

І сказала: «Хто сказаў бы Абрагаму: "Будзе саіць дзеці Сорра", бо я нарадзіла сына ў старасьці яго».

 

И паки рече: «Кто, слыша, уверить, иже бы Авраамови Сарра кормила сына, егоже породила ему во старости?»

І вырасла дзяцё, і адвучана, і ўчыніў Абрагам вялікую чэсьць таго дня, як Ісак быў адвучаны.

 

Тогда росло отроча, и оставлено естъ. И вделалъ ест Авраамъ пиръ великий въ день оставления его.

І абачыла Сорра сына Гаґары Ягіпцянкі, каторага яна нарадзіла Абрагаму, што ён насьміхаецца,

 

Егда же узрела Сарра, ано сын Агары Египтянки поигрываеть со Ісаакомъ, сыномъ ея,

І сказала Абрагаму: «Выжані гэтую служэбку а сына ейнага, бо не спадзець сыну нявольніцы гэтае із сынам маім, з Ісаком».

 

рекла Аврааму: «Выжени рабу сию и сына ее, яко не будеть дедичити сын рабыни с сыномъ моимъ Ісаакомъ».

І было гэта нягодным у ваччу Абрагамовым дзеля сына ягонага.

 

И тяжко тое было ест слышети Аврааму о сыне своем.

І Бог сказаў Абрагаму: «Няхай ня будзе гэта нягодным у ваччу тваім дзеля хлопчыка і дзеля служэбкі свае; усе, што скажа табе Сорра, слухай голасу ейнага; бо ў Ісаку будзе названа табе насеньне.

 

И рече к нему Бог: «Да не будеть тобе тяжко о отрочати и о рабе твоей: все, еже ти глаголеть Сарра, послушай гласу ея, яко во Ісааце тобе назовется семя.

Таксама й сына нявольніцы народам учыню, бо ён твае насеньне».

 

Сына же рабы сея учиню в народъ великий, понеже семя твое естъ».

Абрагам устаў нараніцы, і ўзяў хлеба а мех вады, і даў Гаґары, і палажыў ёй на плечы, і дзецянё, і выслаў яе. Яна пайшла і заблудзіла ў пустыні Бэер Шаве.

 

Востав же Авраамъ рано, взялъ хлебъ и лагвицу воды и возложил на плечи Агаре, и дал ей отроча, и отпустил ю. Она же, егда отошла, блудила по пустыни Версавейской.

І скончылася вада ў мяху, і яна заставіла дзецянё пад адным із кустоў.

 

И егда была выпита вода з лагвице, поверже отроча под древомъ единымъ, иже бе ту,

І пайшла, і села насупроці так далёка, як із луку дастрэліць; бо яна сказала: «Хай не гляджу на сьмерць дзецяняці». І села насупроці, і ўзьняла голас свой, і плакала.

 

и от[ъ]иде и сяде прямо ему подале, якоже дострелити можеть с луку, глаголя: «Да не увижу дитяти своего, егда умирати будеть!» И седячи напротиву, воздвиже гласъ свой и плакася.

І пачуў Бог голас хлопчыкаў; і гукнуў ангіл Божы да Гаґары зь нябёсаў, і сказаў ёй: «Што з табою, Гаґар? ня бойся; бо пачуў Бог голас хлопчыка стуль, ідзе ён ё.

 

И услышал Богъ гласъ отрочати, и возва ангелъ Господень Агару с небеси, глаголя: «Что чиниши, Агаръ? Не бойся, услышалъ убо Богъ гласъ отрочати на месте, игдеже ест.

Устань, падыймі хлопчыка і дзяржы моцна рукою сваёю яго, бо ў народ вялікі ўчыню яго».

 

Въстани и поими отроча, и держи за руку его, в люди бо велики вчиню и».

І адчыніў Бог вочы ейныя, і яна абачыла студню з вадою, і пайшла, і напоўніла мех вады, і дала піць дзецяняці.

 

И отверзе Бог очи ее, она же узрела кладезь воды, шла и наполнила лагвицу и дала отрочати пити, и пребыла с нимъ.

І быў Бог із хлопчыкам; і ён вырас, і жыў на пустыні, і быў стралец із луку.

 

Той же ростяше и живяше въ пустыни; и бысть с молодъца стрелець.

Ён жыў на пустыні Фаран; і ўзяла яму маці жонку ізь зямлі Ягіпецкае.

 

И вселися на пустыни Фарани; и поняла ему мати жену из земли Египетское.

І было таго часу, і сказаў Авімелех а Фіхол, вайводца ягоны, Абрагаму, кажучы: «Бог із табою ў вусім, што ты робіш;

 

В ты часы молвилъ естъ Авимелехъ, и Фиколъ, воевода силы его, ко Аврааму, глаголюще: «Богъ с тобою естъ во всем, еже чиниши.

І цяпер прысягні імне Богам тут, што ты ня будзеш маніць імне ані пагону майму, ані ўнуку майму; і як я ласку чыніў табе, так будзеш рабіць з імною і ізь зямлёю, што ты падарожжуеш у ёй».

 

Ныне же кленися намъ Богомъ, да не вредиши насъ, и потомковъ нашихъ, и роду нашего, но по милосердию, якоже уделахомъ тобе, тако и вчини намъ и земли нашей, в нейже пребывалъ еси пришельцемъ».

І сказаў Абрагам: «Прысягаю».

 

И рече Авраамъ: «Азъ кленуся».

І ўпікаў Абрагам Авімелеху ўзглядам студні вады, каторую заглабалі слугі Авімелехавы.

 

И примолъвялъ естъ Авимелехови о кладезь водный, иже насилием были отняли раби его.

І сказаў Авімелех: «Ня ведаў я, хто ўчыніў гэта, таксама ты не сказаў імне; таксама я ня чуў, апрача сядняшняга дня».

 

Отвеща же Авимелех: «Не ведаю, кто учинил ест дело сее; и не поведелъ ми еси, и ниже слышахъ, кроме днесь».

І ўзяў Абрагам драбнога й буйнога статку, і даў Авімелеху, і ўчынілі яны абодва змову.

 

Тогда взялъ Авраамъ овце и волы и далъ Авимелехови, и завещаша оба заветъ.

І пастанавіў Абрагам сем тых ягнят із драбнога статку асобна.

 

И поставилъ естъ Авраамъ седмъ агниць стадныхъ особно.

І сказаў Авімелех Абрагаму: «А што гэта за сем авец гэтых, каторыя ты пастанавіў асобна?»

 

К нему же рече Авимелехъ: «Что собе хотять сие седмъ агнець, еже поставилъ еси особно?»

І сказаў: «Бо сем гэтых ягнят возьмеш ад рукі мае, каб яны былі імне сьветчаньням, што я выкапаў гэтую студню».

 

Тогда рече Авраамъ: «Седмъ сихъ агниць приимеши з руку моихъ, да будуть ми во сведение, еже азъ выкопахъ кладезь сей».

Затым і назваў гэтае месца: Бэер Шава (Студня Прысягі), бо там яны абодва прысягалі.

 

Сего ради прозвано имя месту тому Кладезь клятвы,c понеже оба кляшеся ту, у кладезя того.

І ўчынілі змову ў Бэер Шаве. І ўстаў Авімелех а Фіхол, вайводца ягоны, і зьвярнуліся да зямлі Пілісцкае.

 

Востав же Авимелехъ, и Фиколь, воевода силы его, и навратилися суть до земли Палестынское.

І засадзіў гай ля Бэер Шавы, і гукаў там у імя СПАДАРА, Бога вечнага.

 

Авраамъ же насадилъ естъ садъ у Версавии, или у Кладезя клятвы, и призва ту имя Господа, Бога Вышнего,

І падарожжаваў Абрагам у зямлі Пілісцкай дзён шмат.

 

и живяше пришельцемъ в земли Палестынъской за много дней.