Быццё 49 разьдзел

 

 

І гукнуў Якаў сыноў сваіх, і сказаў: «Зьбярыцеся, і я азнаймлю вам, што прылучыцца з вамі ў вапошнія дні.

 

Призва Яковъ сыны своя и рече имъ: «Сберитеся, да возвещу вамъ, что имать приити на васъ во последние дни!

Зыйдзіцеся й паслухайце, сынове Якававы, паслухайце Ізраеля, айца свайго.

 

Сойдитеся жъ и послушайте, сынове Яковлевы, послушайте Ізраиля, отца своего!

Рувіне, пяршак мой! ты мацніня мая і першая сіла мая, верх годнасьці й верх магутнасьці.

 

Рувиме, первороженный мой! ты крепость моя и зачало болестей моих, первый в дарехъ, больший во властелехъ;

Ты бушаваў, як вада; ня будзеш першынстваваць; бо ты ўзыйшоў на ложак айца свайго; тады ты збудзеніў пасьцелю маю, узышоўшы.

 

излиался есь, яко вода, не рости ж, понеже возлезъ еси на ложе отца своего и осквернилъ есь постелю его.

Сымоне а Леве браты, снадзівы глабані іхная зброя.

 

Семионъ и Левви, братия, сосуды безакония воюющие;

У тайны іхныя няхай ня ўходзе душа мая, і да збору іхнага хай ня прылучыцца слава мая; бо ў гневе сваім яны забілі мужа і самадумам вырвалі жылы ў вала.

 

во советъ ихъ не приидеть душа моя и в сонме ихъ не будеть слава моя, понеже во ярости своей побиша человеки и помыслом своимъ подкопаша стену;

Пракляты гнеў іхны, бо моцны, і злосьць іхная, бо закалянелая; падзялю іх у Якаву і расьцярушу ў Ізраелю.

 

злоречена ярость ихъ, яко невступна, и гневъ их, яко лютъ естъ; разделю е во Якове и разсею их во Ізраили.

Юда! цябе хваліць будуць браты твае. Рука твая на патыліцы непрыяцеляў тваіх; паклоняцца табе сынове айца твайго.

 

Іудо! тебе похвалять братия твоя. Руце твои на шии враговъ твоихъ; тобе поклонятся сынове отца твоего.

Левянё Юда, ад разарванага, сыну мой, ты ўзышоў. Сьхінуўся, ляжаў, як леў і як лявіца: хто пабудзе яго?

 

Львичекъ лвовъ Іуда; на користь, сыне мой, воступилъ еси; отпочивая, возлег есь, яко левъ и яко лвица: икто жъ пробудилъ его?

Ня будзе адняты ськіпетра ад Юды і правадаўца спамеж ног ягоных, аж пакуль ня прыйдзе Шыло, і да Яго будзе збор людаў.

 

Не от[ъ]имется достойность царева от Іуды и ни княз от бедръ его, донеле приидеть, Онже посылаемъ естъ, и Той будеть чаяние народомъ.

Ён прывяжа да віннога сьцябла асьлянё свае і да сьцябла выборнага віна асьлянётка асьліцы свае. Ён мые ў віне ўборы свае і ў крыві віна адзецьце свае.

 

Будеши привязая ко винограду осля свое и к кореню винному, сыну мой, ослицу свою; спереши во вине ризу свою и въ крови грознове одежду свою;

Чырвоншыя вочы ягоныя за віно і бельшыя зубы за малако.

 

краснейши суть очи его над вино и белейши зубы его над млеко.

Завулон на беразе морскім будзе жыць і ля прыстані карабельнай, і граніцы ягоныя да Сыдону.

 

Зевулонъ на брегу морскомъ жити будеть и на пристанищи лодей, досягая даже до Сидона.

Іссасхар асёл дужы, што ляжыць памеж стадаў.

 

Ізахаръ — оселъ силный: почивая посреди предел,

І абачыў супакой, што добры, і зямля, што прыемная: і нахінуў плечы свае насіць цяжары і стаў слугою дані.

 

виде покой яко добръ и земля яко изъбранна, и преклони рамя свое на дело и вчинися дани даяй.

Дан будзе судзіць народ свой, як адно з плямёнаў Ізраелевых.

 

Данъ будеть судити людей своих, яко и иное племя во Ізраили.

Будзе Дан вужом на дарозе, гадам на сьцюгавіне, жыгалячым у капыты каня. І зваліцца коньнік ягоны назад.

 

Буди ж Данъ змия на пути и рогатый гадъ на стежце, щипая копыта конемъ, да спадеть седяй на немъ въспять.

На спасеньне Твае спадзяюся, СПАДАРУ!

 

Спасения твоего ожидати буду, Господи!

Гад — аддзел будзе перамагаць яго, але ён пераможа.

 

Гадъ, препоясавыйся, брань вчинить пред нимъ, и той препояшется, идя съзаду.

Праз Ашэра: тучны хлеб ягоны, і ён будзе даваць каралеўскія ежы.

 

Асеръ — тучный хлебъ его, и подавати будеть пищу царем.

Неффалім — лань выпушчаная, што даець харошыя словы.

 

Нефталим — елень выпущеный, придавая словом красоты.

Пагон плодны Язэп, пагон плодны над жаралом, галіны ягоныя прасьцягаюцца над сьцяною.

 

Сын возраслывъ Іосифъ, сынъ возрасливъ и красного позрения.

Немарасьцілі яго, і стралялі ў яго, і ненавідзілі яго стралцы;

 

Дщеры бегивали по стене и прогневали его и сварилися, и завидили ему, имеюще стрелы;

І застаўся ў моцы лук ягоны, і падужэлі плячукі рук ягоных із рук Магучага Якававага. Адтуль Пастыр — Камень Ізраеляў,

 

ста во крепости лукъ его, и разторгнушеся оковы мышцей и руку его рукама Того, Онже естъ крепость Яковлева. Оттоле Пастырь выступилъ естъ, камень людей Ізраилевыхъ.

Ад Бога айца твайго, і Ён паможа табе, і ад Усемагучага, і Ён дабраславе цябе дабраславенствамі неба згары і дабраславенствамі бяздоньня, што цікуе далавах, дабраславенствамі пелькаў а дзетніцы.

 

Богъ отца твоего буди ж помощникъ твой, и Вседержитель да благославить тебе благославениемъ небесным свыше и благославениемъ земнымъ, еже естъ низу, благославением перстей и утробы.

Дабраславенствы айца твайго пераходзяць дабраславенствы маіх прашчураў, аж да найвышшых вярхоў узгоркаў вечных. Няхай будуць яны на галаве Язэпавай і на цемеві абранага памеж братоў ятоных.

 

Благославения отца твоего укрепишеся надъ благославения отцевъ его, донеле же не приидеть жадание горъ вечныхъ, да будуть на главе Іосифове и на верху посвященнаго межи братиею его.

Венямін дзярлівы воўк, нараніцы будзе жэрці здабытак і ўвечары будзе дзяліць глабань».

 

Вениаминъ, волкъ хватливый, из утра ести будеть ловитву, а на вечеръ розделить користь».

Во ўсіх гэтых пакаленьняў Ізраелявых двананцаць, і гэта гукаў ім айцец іхны; і дабраславіў іх, і кажнага подле дабраславенства ягонага дабраславіў іх.

 

Вси тые во двунадесети коленехъ Ізраилевыхъ. Сие слова молвилъ естъ имъ отець ихъ и благослави единаго каждого благославениемъ особнымъ.

І расказаў ён ім, і сказаў ім: «Я буду прылучаны да люду свайго; пахавайце мяне ля бацькоў маіх, у пячоры, што на полю Ефрона Гэціча,

 

И заповедал имъ, глаголя: «Се, азъ прилагаюся къ людемъ моимъ. Погребите жъ мя со отци моими в пещере сугубе, иже естъ на поли Ефронове Хетейскаго,

У пячоры, што на полю Махпела, каторая перад Мамрэ ў зямлі Канаанскай, каторую купіў Абрагам, поле Ефрона Гэціча, на собскасьць пахову.

 

противу Мамврии, в земли Ханаани, юже купилъ естъ Авраамъ с полемъ у Ефрона Хетейскаго на вчинение гробомъ.

Там пахавалі Абрагама а Сорру, жонку ягоную; там пахавалі Ісака а Рэвеку, жонку ягоную; і там пахаваў я Лію.

 

И тамо погребенъ естъ Авраамъ и Сарра, жена его. Тамъ теже погребоша Ісаака со Ревекою, женою своею. Там же и Лия, жена моя, погребена лежить».

Купля гэтага поля а пячоры, каторая на ім, у сыноў Гэтавых».

 

[въ стяжании поля и пещеры сугубой, иже естъ в немъ, у сыновъ Хетеевыхъ]»a

І скончыў Якаў расказаваць сыном сваім, і згарнуў ногі свае ў ложак, і сканаў, і прылучаны быў да народу свайго.

 

И внегда доконалъ Яковъ заповеди, еже заповедалъ сыномъ своимъ, навчая ихъ, возложилъ ноги своя на ложе; и умре, и приложися к людемъ своимъ.