Быццё 28 разьдзел

 

 

І пагукаў Ісак Якава, і дабраславіў яго, і расказаў яму, і сказаў яму: «Не бяры сабе жонкі з дачок канаанскіх.

 

Паклікаў Ісаа́к Яку́ба, дабрасловіў яго і наказаў яму, прамовіўшы: “Не бяры жонкі сабе з дачок Ханаа́на.

Устань, пайдзі да Падан-Араму, да дому Вафуелевага, айца маці свае, і вазьмі сабе стуль жонку з дачок Лавановых, брата маці свае.

 

Збярыся, ідзі ў Месапата́мію, у дом Батуэ́ля, бацькі маці тваёй, і вазьмі сабе адтуль жонку з дачок Ла́бана, брата маці тваёй.

А МАГУЧЫ Ўсемагучы дабраслаў цябе, распладзі цябе, і размнажы цябе, і ты станеш грамадой людаў;

 

Мой жа Бог няхай дабрасловіць цябе, і павялічыць цябе, і памножыць цябе, і станешся зборам народаў.

І дасьць табе дабраславенства Абрагамава, табе а насеньню твайму з табою, каб табе спала зямля падарожжаваньня твайго, каторую Бог даў Абрагаму».

 

І адорыць цябе дабраслоўленнем Абрага́ма, бацькі майго, цябе і нашчадкаў тваіх пасля цябе, каб успадкавалі зямлю тулянняў тваіх, якую Бог даў Абрага́му”.

І паслаў Ісак Якава, і ён пайшоў да Падан-Араму да Лавана, сына Вафуеля Арамяніна, брата Рэвечынага, маці Якава а Ісава.

 

І выправіў Ісаа́к Яку́ба, і накіраваўся ён у Месапата́мію да Ла́бана, сына Батуэ́ля сіры́йца, брата Рэбе́кі, маці Яку́ба і Эса́ва.

І абачыў Ісаў, што дабраславіў Ісак Якава, і, дабраславячы яго, паслаў яго да Падан-Араму, узяць сабе стуль жонку, і расказаў яму, сказаўшы: «Не бяры жонкі з дачок Канаанскіх»;

 

Убачыў жа Эса́ў, што дабрасловіў Ісаа́к Яку́ба і выправіў у Месапата́мію сіры́йскую ўзяць сабе адтуль жонку, дабрасловіў яго і наказаў яму: “Не бяры жонкі сабе з дачок Ханаа́на“,

і што паслухаў Якаў айца свайго і маці свае, і пайшоў да Падан-Араму.

 

і паслухаўся Яку́б бацькі і маці сваёй, і накіраваўся ў Месапата́мію сіры́йскую,

І абачыў Ісаў, што ліхія дачкі Канаанскія ў ваччу Ісака, айца ягонага:

 

і даведаўся Эса́ў, што агідныя дочкі Ханаа́на Ісаа́ку, бацьку яго,

І пайшоў Ісаў да Ізмайлы і — апрача жанок, што ён меў — узяў за жонку сабе Магалаф, дачку Ізмайлаву, сына Абрагамавага, сястру Наваёфаву.

 

дык падаўся Эса́ў да Ісмаэ́ля і ўзяў Маяле́т, дачку Ісмаэ́ля, сына Абрага́ма, сястру Набаёта, апрача сваіх жонак, сабе за жонку.

І вышаў Якаў з Бэер-Шэвы, і пайшоў да Гарану.

 

І выправіўся Яку́б ад калодзежа Зароку, і рушыў у Хара́н,

І лучыў на месца, і заначаваў там, бо зайшло сонца. І ўзяў з камянёў таго месца, і палажыў сабе ўзгалоўям, і лёг на тым месцу.

 

і прыйшоў у пэўнае месца, і спыніўся там начаваць, бо зайшло сонца, і ўзяў адзін камень з таго месца, і падклаў пад галаву сваю, і заснуў на тым месцы.

І сьніў: і вось, лесьвіца стаіць на зямлі, а верх яе дакранаецца да неба; і вось, ангілы Божыя ўзыходзяць і зыходзяць па ёй.

 

І ўбачыў ён ува сне: вось лесвіца пастаўленая на зямлю, якой верхавіна сягае неба, і анёлы Божыя ўзыходзяць і сыходзяць па ёй.

І вось, СПАДАР стаіць на ёй, і сказаў: «Я СПАДАР, Бог Абрагама, айца твайго, і Бог Ісака. Зямлю, на каторай ты ляжыш, табе я дам яе а насеньню твайму.

 

Госпад жа стаў на ёй і прамовіў: “Я Госпад, Бог Абрага́ма, бацькі твайго, і Бог Ісаа́ка. Не бойся. Зямлю, на якой ты спіш, дам табе і нашчадкам тваім.

І будзе насеньне твае, як пыл зямлі; і праб’ешся на захад, і на ўсход, і на поўнач, і на паўдня; і будуць дабраславёныя ў табе ўсі радзімы зямлі, і ў насеньню тваім.

 

І будуць нашчадкі твае як пясчынкі зямныя, і пашырышся да мора,1 і на паўднёвы захад, і на поўнач, і на ўсход, і дабрасловяцца праз цябе і нашчадкаў тваіх усе народы зямныя.

І вось, Я з табою; і сьцерагчы цябе буду ўсюдых, куды ты пойдзеш; і зьвярну цябе да гэтае зямлі, бо я не пакіну цябе, пакуль не зраблю таго, што Я гукаў табе».

 

Вось, Я буду з табою, каб засцерагчы цябе на кожнай дарозе, якой толькі пойдзеш, і павярну цябе адусюль у зямлю гэтую, і не пакіну цябе, пакуль не зраблю Я ўсяго, пра што сказаў табе”.

І прачхнуўся Якаў зо сну свайго, і сказаў: «Запраўды ё СПАДАР на месцу гэтым, а я ня ведаў!»

 

І абудзіўся Яку́б ад сну, і сказаў: “Прысутны Госпад у гэтым месцы, я ж не ведаў”.

І пабаяўся, і сказаў: «Якое страшнае месца гэтае! гэта нішто іншае, як дом Божы, і гэта брама нябёс».

 

І спужаўся, і сказаў: “Якое вусцішнае месца гэтае, не што іншае, як дом Бога і брама нябёсная”.

І ўстаў Якаў рана нараніцы, і ўзяў камень, каторы ён палажыў сабе ўзгалоўям, і пастанавіў яго стаўпом, і ўзьліў алівы на яго зьверху.

 

І падняўся Яку́б зранку, і ўзяў камень, які падклаў пад галаву, і паставіў яго стаўпом, і выліў алей на макавіну яго.

І назваў імя месца таго: Бэт-Эль; а ўперад імя таго месца было: Луз.

 

І назваў Яку́б мясцовасць тую Дом Бога,2 перш імя места таго было Уламлу́с.

І аброкся Якаў аброкам, сказаўшы: «Калі Бог будзе з імною, і будзе сьцерагчы мяне ў дарозе гэтай, у каторую я йду, і дасьць імне хлеба есьці і адзецца,

 

І склаў Яку́б зарок, кажучы: “Калі будзе Госпад Бог са мною, і засцеражэ мяне на дарозе гэтай, якой я іду, і падасць мне хлеб з’есці і плашч, каб ахінуцца,

І я зьвярнуся ў супакою да дому айца свайго, і будзе СПАДАР імне Богам:

 

і паверне мяне ў бяспецы ў дом бацькі майго, і будзе Госпад назаўжды маім Богам,

І камень гэты, каторы я пастанавіў стаўпом, будзе домам Божым; і з усёга, што Ты дасі імне, напэўна дзясятую часьць дам Табе».

 

тады камень гэты, што паставіў стаўпом, станецца для мяне Домам Бога, а з усяго, што-кольвечы Ён дасць мне, аддам дзесяціну Яму”.