Мацьвея 22 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Вітаўта Тумаша
І, адказуючы, Ісус гукаў ім ізноў прыпавесьцьмі, кажучы:
«Падобнае гаспадарства нябёснае да караля, што справіў вясельную чэсьць сыну свайму.
І паслаў слугаў сваіх, каб пагукалі пазваных на вясельле; і не хацелі прыйсьці.
Ізноў паслаў іншых слугаў, сказаўшы: "Скажыце пазваным: вось я прыгатаваў вячэру сваю, валы свае і што ўкормлена, зарэзана, і ўсе гатова; прыходзьце на вясельную чэсьць’.
Але яны ўлегцы замелі тое, пайшлі, хто на поле сваё, а хто да гандлю свайго.
Засталыя, схапіўшы слугаў ягоных, зьняважылі іх і забілі.
І, пачуўшы гэта, кароль угневаўся; і, паслаўшы войска сваё, выгубіў убіўцаў тых, а места іхнае спаліў.
Тады кажа ён слугам сваім: "Вясельная чэсьць гатова, а пазваныя ня былі годныя;
Дык ідзіце на ростані і ўсіх, каго знойдзеце, гукайце на вясельле’.
І слугі тыя, вышаўшы на дарогі, зьберлі ўсіх, каго толькі знайшлі, і благіх і добрых, і вясельная хароміна напаўнілася ўзьляжачымі.
Кароль, увыйшоўшы паглядзець узьляжачых, абачыў там чалавека, што ня быў адзеўшыся ў вясельным адзецьцю;
І кажа яму: ’Прыяцелю! як ты ўвыйшоў сюды не ў вясельным адзецьцю?’ Ён жа маўчаў.
Тады сказаў кароль служцом: "Зьвязаўшы яму рукі й ногі, вазьміце яго й кіньце ў цемру навонную; там будзе плач а скрыгот зубамі;
Бо шмат пазваных, але мала абраных».
Тады фарысэі пайшлі й радзіліся, як бы злавіць Яго ў гаворцы.
І пасылаюць да Яго вучанікаў сваіх із Гіродыянамі, кажучы: «Вучыцелю! мы ведаем, што Ты праўдзівы, і дарогі Божае праўдзіва вучыш, дый на нікога не зважаеш, бо не аглядаешся на асобу людзкую;
Дык скажы нам: як табе здаецца? ці дазволена даваць падачкі цэсару, ці не?»
Але Ісус, бачачы нягоднасьць іхную, сказаў: «Нашто спакушаеце Мяне, двудушнікі?
Пакажыце Імне манэту, каторай плаціце падачкі». Яны прынесьлі Яму дынар.
І кажа ім: «Чый абраз тут а напіс?»
Кажуць Яму: «Цэсаравы». Тады кажа ім: «Дык аддайце цэсарава цэсару, а Божае — Богу».
Пачуўшы гэта, яны зьдзівіліся і, пакінуўшы Яго, пайшлі.
Таго ж дня дабліжыліся да Яго садукеі, каторыя кажуць, што няма ўскрысеньня, і папыталіся ў Яго:
«Вучыцелю, Масей сказаў: "Калі хто памрэць, ня маючы дзяцей, то брат ягоны хай ажэніцца із жонкаю ягонай і прыдбае насеньне брату свайму’.
Было ў нас сямёх братоў: і першы, ажаніўшыся, памер і, ня маючы дзяцей, пакінуў жонку сваю брату свайму.
Падобна й другі й трэйці аж да сёмага.
Просьле ж усіх памерла й жонка.
Дык у часе ўскрысеньня, каторага ізь сямёх будзе яна жонкаю? бо ўсі мелі яе».
Ісус, адказуючы, сказаў ім: «Мыляецеся, ня ведаючы Пісьма ані моцы Божае;
Бо ў часе ўскрысеньня ані жэняцца, ані выходзяць замуж, але будуць, як ангілы Божыя на нябёсах.
А праз ускрысеньне мертвых ці ня чыталі вы, што сказаў вам Бог:
’Я Бог Абрагамоў, і Бог Ісакоў, і Бог Якаваў’? Бог ня ё Бог мертвых, але жывых».
І як груды чулі, яны зумяваліся з навукі Ягонае.
А фарысэі, пачуўшы, што Ён прысіліў садукеяў змоўкці, зьберліся разам.
І, пытаючы адзін ізь іх, законьнік, спакушаў Яго:
«Вучыцелю, якое найвялікшае расказаньне ў Законе?»
Ісус сказаў яму: «Любі Спадара Бога свайго з усяго сэрца, і з усяе душы свае, і з усяе думкі свае.
Гэта вялікае а першае расказаньне.
Другое ж падобнае да яго: любі прыяцеля свайго, як самога сябе.
На гэтых двух расказаньнях увесь Закон а прарокі дзяржацца».
А як зьберліся фарысэі, Ісус папытаўся ў іх:
«Што вы думаеце праз Хрыста? чый Ён сын?» Кажуць Яму: «Давідаў».
Кажа ім: «Як жа Давід у духу завець Яго Спадаром, кажучы:
’Сказаў Спадар Спадару майму: Сядзі па правіцы Маей, пакуль палажу непрыяцеляў Тваіх пад ногі Твае’?
Дык калі Давід завець Яго Спадаром, як жа Ён сын яму?»
І ніхто ня мог адказаць Яму ані слова; і адгэнуль ніхто ўжо ня важыўся пытацца ў Яго.
