Марка 5 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад П. Татарыновіча → Пераклад Чарняўскага 2012
І прыбылі на другі бок мора ў краіну Гэразэнаў.
І пераплылі праз марскія хвалі ў краіну Геразэнскую.
І калі ён выйходзіў з лодкі, зараз-жа выбег з грабовішчаў на сустрэч яму чалавек, што меў нячыстага духа.
І калі выходзіў Ісус з лодкі, адразу ж з магіл да Яго выбег чалавек, апанаваны нячыстым духам,
Ён меў прыстанішча ў магілах і ўжо ані ланцугамі ніхто ня мог яго звязаць,
які меў жыллё ў магілах, і ніхто не мог яго звязаць ланцугамі.
часта бо, звязаны путамі й ланцугамі, рваў іх ды разбіваў путы й ніхто ня мог яго ўгамаваць.
Бо звязаны і кайданамі, і ланцугамі, рваў часта ланцугі і разбіваў кайданы, ды ніхто не мог яго ўтаймаваць.
Дзень і ноч прабываў ён у грабох і горах, крычучы й бючы сябе каменнямі.
І ён заўсёды ўночы і днём у магілах і гарах крычаў ды біў сябе камянямі.
Угледзеўшы-ж Езуса здалёк, прыбег, пакланіўся яму,
І, здалёк бачачы Ісуса, прыбег і пакланіўся Яму,
і крычучы на ўвесь голас, казаў: Што табе да мяне, Езусе, Сыне Бога Найвышэйшага? Заклінаю цябе Богам, ня муч мяне!
і, крычучы моцным голасам, кажа: «Што Табе да мяне, Ісус, Сын Бога Узвышняга? Заклікаю Богам, каб мяне не мучыў».
Ён бо казаў: Выйдзі, дух нячысты, з чалавека.
Бо Ён казаў яму: «Выйдзі, дух нячысты, з чалавека».
Ды пытаўся яго: Як тваё ймя? Й адказаў яму: Маё імя Легіён, бо нас многа.
І пытаўся ў яго: «Якое тваё імя?» І кажа Яму: «Маё імя — легіён, бо нас многа».
І вельмі прасіў, каб ня высяляў іх з тае ваколіцы.
Ды прасіў Яго вельмі, каб не выганяў яго прэч з краіны.
А было там ля гары вялікае стада сьвіней на пасьвішчы.
А там на гарах пасвіўся вельмі вялікі статак свінняў.
І прасілі яго нячысьцікі, кажучы: Пусьці, нас, каб мы ўвайшлі ў сьвінне.
І яны прасілі Яго, кажучы: «Пусці нас у свінняў, каб маглі мы ў іх увайсці».
Езус зараз-жа дазволіў ім. І выйшаўшы нячыстыя, ўвайшлі ў сьвінне, і табун да дзвёх тысяч шыбануў з вялікім разгонам з крутога берагу ў мора ды захлынуўся ў моры.
І дазволіў ім. І, выйшаўшы, духі нячыстыя ўвайшлі ў свінняў. І амаль двухтысячны статак з вялікім імпэтам з адхону кінуўся ў мора і патануў.
А тыя, што пасьвілі іх, уцяклі й далі знаць у горад ды па палёх. І павыходзілі паглядзець што сталася;
Тыя ж, што пасвілі яго, паўцякалі і абвясцілі гэта па горадзе і вёсках. Дык прыйшлі паглядзець, што здарылася.
ды прыйходзяць да Езуса й бачаць таго, што быў апанаваны дэманам, адзетага й пры сваім розуме, — дык спалохаліся.
І прыйшлі да Ісуса, і бачаць таго, што быў апанаваны дэманам, як ён сядзеў адзеты, пры здаровым розуме; таго, у якім быў легіён, — і спалохаліся.
А бачыўшыя расказалі ім, як сталася з абянтэжаным дэманамі ды аб сьвіннях.
І тыя, што бачылі, расказалі ім, што сталася з тым, які меў дэмана, і пра свінняў.
І давай прасіць яго адыйсьці ад іхніх рубяжоў.
І пачалі яны прасіць Ісуса, каб адышоў ад іх межаў.
Калі-ж уваходзіў у лодку, пачаў яго прасіць той, што быў апанаваны дэманамі, каб з ім быць.
І, калі Ісус уваходзіў у лодку, пачаў яго прасіць той, што быў апанаваны ліхім, каб яму застацца пры Ім.
І не дапусьціў яго, але загадаў яму: Ідзі дамоў да сваіх ды паведам іх, якія вялікія рэчы ўчыніў табе Госпад і як зжаліўся над табою.
Але Ісус не прыняў яго і гаворыць яму: «Ідзі да твайго дома і да тваіх, і раскажы ім, што ўчыніў Госпад з табою і як злітаваўся над табой».
І пайшоў ды пачаў разглашаць у Дэкаполі, што зрабіў яму Езус; і ўсе дзівіліся.
І ён пайшоў, і пачаў абвяшчаць у Дэкапалі, што ўчыніў яму Ісус, і ўсе дзівіліся.
А калі Езус пераправіўся на лодцы зноў на другі бераг, зыйшлася к яму вялікая грамада; і быў ён ля мора.
І, калі пераправіўся Ісус у лодцы праз мора, сышоўся да Яго вялікі натоўп, і Ён быў каля мора.
І вось прыйходзіць адзін із старшых над бажніцаю, на ймя Яір, і ўгледзеўшы яго, падае да ног яму,
І прыйшоў адзін з начальнікаў сінагогі імем Яір, і, убачыўшы Ісуса, паў да ног Яго,
ды вельмі просіць, гаворачы: Дачка мая канае, прыйдзі, ўзлажы руку на яе, каб аздаравела й жыла.
і вельмі прасіў Яго, шмат кажучы: «Дачка мая канае, прыйдзі, ускладзі на яе руку, каб паздаравела і жыла».
І пайшоў з ім. А сьледам за ім пайшоў вялікі натаўп, ціснучыся да яго.
І Ісус пайшоў за ім, і велізарны натоўп ішоў за Ім, і націскаў на Яго.
Жанчына-ж, праз дванаццаць год на крываток хварэўшая,
І адна жанчына, якая была хворая на крывацечу аж дванаццаць гадоў,
ад дахтароў шмат выцерпеўшая, выдаючы на іх усё сваё дабро, і замесь польгі, шчэ ёй пагоршвалася, —
якая шмат нацярпелася ад усякіх лекараў і ўсю сваю маёмасць патраціла, ды нічога не дабілася, але яшчэ горш чулася,
прачуўшы пра Езуса, даціснулася праз натоўп ззаду й дакранулася да ягонай адзежыны;
калі пачула пра Ісуса, падышла ў натоўпе ззаду і дакранулася да Яго адзення,
казала бо: як толькі да ягонага акрыцьця дакрануся, буду здарова.
бо яна казала: «Калі толькі дакрануся да Яго адзення, паздаравею».
І якжа высах у яе выток і пачулася на целе аздаравелай ад хваробы.
І зараз жа перасох струмень крыві яе і адчула на целе, што паздаравела ад хворасці.
Езус у той момант, пазнаўшы ўсабешне выйшаўшую із сябе магату, абярнуўся да народу й кажа: Хто дакрануўся да мае адзежыны?
І Ісус, адразу адчуўшы, што магутнасць, якая ў Ім была, выйшла з Яго, звярнуўшыся да натоўпу, гаварыў: «Хто дакрануўся да адзення Майго?»
Й казалі яму яго вучні: Бачыш як тоўпіцца да цябе грамада й кажаш: «Хто да мяне дакрануўся»?
Вучні Яго казалі Яму: «Бачыш, як натоўп ціснецца, і кажаш: “Хто дакрануўся да Мяне?”»
Ды зірнуў навокал, каб згледзець тую, што гэта зрабіла.
Але Ён азіраўся вакол, каб пабачыць тую, якая дакранулася да Яго.
Жанчына-ж, баючыся й дрыжачы, ведаючы, што з ёю сталася, падыйшла, упала перад ім і сказала яму ўсю праўду.
Жанчына ж, баючыся і дрыжучы, ведаючы, што з ёю сталася, падышла, і пала перад Ім, і сказала ўсю праўду.
Ён-жа сказаў ёй: Дачка, вера твая аздаравіла цябе, ідзі ў супакоі ды будзь здарова ад твае немачы.
І Ісус сказаў ёй: «Дачка! Вера твая выратавала цябе. Ідзі ў супакоі і будзь аздароўлена ад хваробы тваёй».
Калі шчэ ён гаварыў, прыйшлі ад старшага над бажніцай, кажучы: памярла дочанька твая, нашто шчэ турбуеш Вучыцеля?
Калі яшчэ Ісус гаварыў, прыходзяць ад начальніка сінагогі, кажучы: «Дачка твая памерла, нашто яшчэ турбуеш Настаўніка?»
Езус-жа дачуўшы сказанае слова, гавора архібажнічніку: Ня бойся, толькі вер.
Ісус жа [, як толькі] пачуў сказанае слова, гаворыць начальніку сінагогі: «Не бойся, толькі май веру».
І не дапусьціў нікога йсьці з сабою, апроч Пятра, Якуба й Яна, брата Якубавага.
І не дазволіў нікому ісці за Ім, адно Пётры, Якубу і Яну, брату Якуба.
І прышлі ў дом старшыны бажніцы й бачыць трывогу, плачучых ды моцна галосячых.
І прыходзяць у дом начальніка сінагогі, і бачаць роспач, і плач, і галашэнне вялікае.
І ўвайшоўшы кажа ім: Чаго плачаце й трывожыцеся? Ня ўмярла дзяўчына, але спіць.
І, увайшоўшы, гаворыць ім: «Чаму сумуеце і плачаце? Дзяўчынка не памерла, але спіць».
І насьмяхаліся з яго. А ён, выправіўшы ўсіх, узяў бацьку й матку дзяўчаці ды тых, што былі з ім, увайходзіць, дзе ляжала дзяўчына.
І смяяліся з Яго. Ісус жа, адправіўшы ўсіх, бярэ з Сабой бацьку і маці дзяўчынкі і тых, што з Ім былі, і ўваходзіць туды, дзе ляжала дзяўчынка.
І, ўзяўшы дзяўчо за руку, гавора ёй: Таліта кумі, што знача: Дзяўчынка, табе кажу — ўстань.
І, узяўшы за руку дзяўчынку, гаворыць ёй: «Таліта кум», што значыць: «Дзяўчынка, табе кажу, устань!»
І ў той момант паднялося дзяўчатко й хадзіла; бо было ёй дванаццаць год. І астаўпянелі ўсе ад вялікага дзіва.
І зараз жа ўстала дзяўчынка, і хадзіла, а было ёй дванаццаць гадоў. І ўсе дзівіліся з дзіва вялікага.
І моцна прыказаў ім, каб ніхто ня ведаў аб гэтым; а ёй сказаў даць есьці.
І наказаў ім сурова, каб ніхто аб гэтым не ведаў, ды сказаў, каб далі ёй есці.
