1 да Карынфянаў 5 разьдзел

 

 

Чутно незапярэчна аб распусьце у вас, ды такой распусьце, якое навет і між паганамі ня чувана: што нехта мае жонку бацькі свайго.

 

Ходзяць чуткі аб распуснасці ў вас, ды аб такой распуснасці, якой няма і ў паганаў, а менавіта, каб хто жыў з жонкай свайго бацькі.

І вы напышніліся, ўместа жалобай акрыцца, каб выключыць з-паміж сябе таго, хто дапусьціўся гэткага ўчынку.

 

А вы заганарыліся і не дамагаліся больш, каб гнаны быў з вашага асяроддзя той, хто чыніць такую справу.

Я то — хоць ня быў прысутны ў вас целам, а толькі духам — ужо асудзіў такога праступніка, якбы й прысутна:

 

Я, хоць не прысутны целам, але прысутны духам, ужо вынес прысуд, як прысутны, на таго, хто гэтак робіць,

на вашым, у імя Усеспадара нашага Езуса Хрыстуса, зыбранні лучна з маім духам, моцаю Усеспадара нашага Езуса,

 

сабраўшыся разам з вамі ў імя Госпада нашага Ісуса і з духам маім, моцаю Госпада нашага Ісуса

выдаць гэткага на загубу цела шатану, каб дух быў збаўлёны ў дзень Госпадавы!

 

аддаць такога шатану на загубу цела, каб дух быў збаўлены ў дзень Госпада.

Няма чым хваліцца вам! Ціж ня ведаеце, што крошка закісі ўсё цеста заквашвае?

 

Дык не добрая пахвальба ваша. Ці не ведаеце, што крошка кіслі ўсё цеста квасіць?

Дык вычысьцьце старую закваску, каб сталіся новай рошчынай, вы-ж бо бесквасыя; бо Пасха наша — ахвяраваны Хрыстус.

 

Дык ачысціце старую кіслю, каб сталіся новай рошчынай, бо вы прэсныя. Бо вось Пасха наша, Хрыстос, ахвяраваны за нас!

Сьвяткуйма восьжа не ў старой заквасцы, ані ў кісьлі негадзі й крывадушша, але ў праснакох чыстасьці і праўды.

 

Дык будзем святкаваць святы не са старой кісляй і не з кісляй благасці і нягоднасці, але з праснакамі чысціні і праўды.

Я ў лісьце пісаў вам: ня мець зносінаў з распусьнікамі, —

 

У лісце пісаў я вам: «Не майце зносін з распуснікамі».

не наагул з распусьнікамі гэтага сьвету, ні скупцамі, ані грабежнікамі, ці ідалапаклоннікамі, бо давялосяб хіба зыйсьці з гэтага сьвету; —

 

Зразумела, не з усімі распуснікамі гэтага свету, або хціўцамі, або рабаўнікамі, або балванапаклоннікамі, бо давялося б хіба вам сысці з гэтага свету.

але я пісаў вам ня мець лучнасьці з такімі, хто называючыся братам, астаецца распусьнікам, скупяньдзёю, балванахвальцам, пляткаром, ці п’яніцай, або грабежнікам — з гэткімі дык навет і ня есьці разам.

 

Але я пісаў вам, каб вы не мелі лучнасці з тым, хто называецца братам, а ў сапраўднасці ёсць распуснікам, або хціўцам, або балванапаклоннікам, або зламоўным, або п’яніцам, або рабаўніком; з такімі нават не есці разам.

Бо якое мне дзела да тых, што вонках нас? Ці ня тых і вы судзцес што сярод вас?

 

Бо што ж мне судзіць тых, што навонкі? Ці ж не тых, што пасярод вас, судзіце вы?

Тых бо, што остарань нас, Бог судзіціме. Выкіньце благое з-пасярод вас!

 

Тых жа, што навонкі, судзіць Бог. Дык выкіньце ліхоту спаміж сябе!