Мацьвея 22 разьдзел

 

 

І адазваўшыся Езус гаварыў ім зноў у прыповесьцях, кажучы:

 

І, адказваючы, Ісус зноў гаварыў ім прыпавесьцямі, кажучы:

Падобным сталася валадарства нябеснае чалавеку каралю, які справіў вясельле свайму сыну.

 

— Уладарства Нябеснае падобнае да чалавека ўладара, які справіў вясельле сыну свайму.

І паслаў слуг сваіх клікаць запрошаных на вясельле, і не хацелі прыйсьці.

 

І паслаў слугаў сваіх клікаць запрошаных на вясельле; і не хацелі прыйсьці.

Ізноў паслаў іншых слуг, наказваючы: Скажэце запрошаным: «Вось я прыгатаваў абед мой, валы мае й кормнікі зарэзаны ды ўсё гатова; прыходзьце на вясельле».

 

Зноў паслаў іншых слугаў, наказваючы: скажэце запрошаным, — вось я прыгатаваў абед мой, валы мае і кормнікі забітыя, і ўсё гатова, прыходзьце на вясельле.

Але яны ня дбалі й пайшлі — хто ў сваю сялібу, а хто да гандлю свайго;

 

Але яны, зьняважыўшы гэта, пайшлі: хто на поле свае, хто да гандлю свайго.

другія-ж схапілі слуг ягоных ды, наздзекаваўшыся, пазабівалі.

 

Іншыя-ж, схапіўшы слугаў яго, назьдзекаваліся і забілі іх.

Калі-ж пачуў аб гэтым кароль, загневаўся і, паслаўшы сваё войска, выгубіў гэных забойцаў, а места іх спаліў.

 

Пачуўшы тое, уладар угнявіўся, і паслаў войскі свае, зьнішчыў забойцаў тых і спаліў места іхнае.

Тады кажа слугам сваім: Вясельле-то гатова, адыж прошаныя ня былі дастойны.

 

Тады кажа ён слугам сваім: — вясельная пачостка гатовая, але званыя не былі дастойнымі.

Дык ідзеце на росстані і каго толькі сустрэнеце, клічце на вясельле.

 

Дык пайдзеце на ростані, і ўсіх, каго сустрэнеце, клічце на вясельле.

І слугі ягоныя, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі, благіх і добрых, — і вясельле было поўнае гасьцей.

 

І слугі тыя, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі: і благіх і добрых, — і на вясельлі было поўна гасьцей.

Увайшоў кароль паглядзець на гасьцей і ўбачыў там чалавека няўбранага ў вясельнае адзенне.

 

Уладар, прыйшоўшы паглядзець гасьцей, убачыў там чалавека адзетага не ў вясельнае адзеньне.

Дый кажа яму: Як ты, дружа, ўвайшоў сюды не ў вясельнай вопратцы? Той-жа маўчаў.

 

І кажа яму: — дружа, як ты ўвайшоў сюды не ў вясельным убраньні? той-жа маўчаў.

Тады сказаў кароль слугам: Звязаўшы яму рукі й ногі, выкіньце ў цемру вонкавую, там будзе плач і скрыгот зубоў.

 

Тады сказаў уладар слугам: — зьвяжэце яму рукі і ногі і вазьмеце ўкіньце яго у цемру вонкавую; там будзе плач і скрыгатаньне зубоў.

Многа бо пакліканых, да мала выбраных.

 

Бо шмат пазваных, але мала выбраных.

Тады фарызэі, адыйшоўшыся, зрабілі нараду, як-бы яго злавіць на слове.

 

Тады фарысеі пайшлі і радзіліся, як-бы падлавіць Яго на словах.

І паслалі да яго сваіх вучняў з Гэрэдыянамі, сказаць. Вучыцель, мы ведаем, што ты праўдамоўны і на дарогу Божу папраўдзе настаўляеш дый на нікога не зважаеш, бо не аглядаесся на асобу людзкую,

 

І пасылаюць да Яго вучняў сваіх з гірадыянамі, кажучы: — Вучыцель, мы ведаем, што Ты справядлівы, і праўдзіва настаўляеш на шлях Божы ды ня дбаеш дагаджаць каму-небудзь, бо ня ўзіраешся на асобу людзкую.

дык скажы-ж нам, як табе здаецца, гадзіцца даваць падатак цэзару, ці не?

 

Дык скажы нам, як ты думаеш? ці дабрагодна даваць падатак кесару, ці не?

Адыж Езус, пазнаўшы іхні подступ, сказаў: Чаму спакушаеце мяне, крывадушнікі?

 

Але Ісус, ведаючы іхны здрадзецкі подступ, сказаў: — што спакушаеце Мяне, двудушнікі?

Пакажэце мне падаткавую манэту. Яны прынясьлі яму дэнара.

 

Пакажэце мне падатковую залатоўку; яны прынясьлі Яму дынар.

Кажа ім Езус: Чый гэта воблік і надпіс?

 

І кажа ім: — чый гэта тут воблік і напіс?

Гавораць яму: Цэзараў. Тады сказаў ім: Дык аддайце цэзарава цэзару, а Божае Богу.

 

Кажуць Яму — цэсаравы; тады кажа ім: — дык аддайце цэсарава цэсару, а Божае Богу. —

Пачуўшы гэта, яны здзівіліся і, пакінуўшы яго, адыйшлі.

 

Пачуўшы гэтае, яны задзівіліся і, пакінуўшы Яго, адышліся.

У той дзень прыступілі да яго садуцэі, што гавораць: няма згробуўстання, і спыталіся ў яго,

 

У той-жа дзень падыйшлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрасеньня, і пыталіся ў Яго, гаворачы:

кажучы: Вучыцель, Майзей сказаў: «Калі-б хто памёр, ня маючы сына, то брат ягоны хай ажэніцца з яго жонкай ды адродзіць патомства свайму брату» (Паўт. Пр. 25:5).

 

— Вучыцель! Майсей сказаў: — калі хто памрэ, ня меўшы дзяцей, то брат яго няхай возьме жану ягоную і адродзіць плямя брату свайму.

Было-ж у нас сямёх братоў: першы, ажаніўшыся, памёр і, ня маючы патомства, пакінуў жонку брату свайму.

 

Было-ж у нас сем братоў: першы, ажаніўшыся, памёр, і, ня маючы патомства, пакінуў жану сваю браты свайму.

Гэтаксама другі і трэйці аж да сёмага.

 

Таксама і другі і трэйці аж да сёмага.

А ўканцы пасьля ўсіх памярла й жонка.

 

Пасьля ўсіх памерла і жана.

Дык пры згробуўстанні чыёю з сямёх будзе яна жонкай? Бо-ж усе мелі яе.

 

Дык пры ўваскрасеньні каторага з іх сямёх будзе яна жаною? бо ўсе мелі яе.

Езус у адказ гавора ім: Вы мыляецеся, ня ведаючы Пісанняў, ані моцы Божае.

 

Адказваючы ім, Ісус сказаў: — мыляецеся, ня ведаючы Пісаньня, ані моцы Божае.

Бо пры згробуўстанні ані жэняцца, ані замуж ідуць, а будуць як Божыя анелы ў небе.

 

Бо пры ўваскрасеньні ня жэняцца, ані замуж ня йдуць, але бытуюць у небе, як анёлы Божыя.

Дый аб згробуўстанні мяртвых ці-ж вы ня чыталі, што было Богам сказана, які гавора:

 

А пра ўваскрасеньне, ці-ж не чыталі вы сказанага вам ад Бога:

«Я Бог Абрагама, і Бог Ізаака, і Бог Якуба»? (Выйсь. 3:6) Ня ёсьць-жа Бог памёршых, але жывых.

 

— Я Бог Абрагама, і Бог Ісака, і Бог Якуба; Бог ня ёсьць Бог мёртвых, але жывых.

І, чуючы гэта, дзівіўся народ з навукі ягонай.

 

І слухаючы, народ дзіваваўся з навукі Ягонае.

Фарызэі-ж, пачуўшы, як прымусіў садуцэеў замоўкнуць, сышліся разам

 

Фарысеі, дачуўшыся, як Ён асароміў садукеяў, зыйшліся разам.

і спытаўся яго адзін з іх вучоны ў законе, прабуючы яго:

 

І адзін з іх, законьнік вучоны, спакусьліва папытаў у Яго, кажучы:

Вучыцель, якое найбольшае прыказанне ў законе?

 

— Вучыцель! які найбольшы запавет ў законе?

Сказаў яму Езус: «Любі Госпада Бога твайго усім сэрцам тваім, і ўсёю душою тваёю, і ўсёю думкаю тваёю» (Паўт. Пр. 6:5).

 

Ісус-жа сказаў яму: — Узьлюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім і ўсёю душою тваёю, і ўсім разуменьнем тваім.

Гэта ёсьць першае й найбольшае прыказанне.

 

Гэта ёсьць першы і найбольшы запавет.

Другое-ж — гэтаму падобнае: «Любі твайго бліжняга, як сябе самога» (Лев. 19:18).

 

Другі-ж, падобны да яго: узьлюбі бліжняга твайго, як самога сябе.

На гэтых двух прыказаннях грунтуецца ўвесь закон і прарокі.

 

На гэтых двух запаветах грунтуецца ўвесь закон і прарокі.

Калі-ж сышліся фарызэі, спытаўся ў іх Езус,

 

Калі-ж былі зыйшоўшыся фарысеі, Ісус спытаўся ў іх, кажучы:

кажучы: Што вы думаеце аб Хрысьце? Чый ён сын? Кажуць яму: Давідаў.

 

— што вы думаеце пра Хрыста? чый Ён Сын? — кажуць Яму, Давыдаў.

Гавора ім: Дык як-жа Давід у духу заве яго Усеспадарам, кажучы:

 

І кажа ім: — як-жа Давыд у натхненьні заве Яго Госпадам, калі кажа:

«Сказаў Госпад майму Усеспадару: сядзі праваруч мяне, пакуль палажу ворагаў тваіх падножжам ног тваіх» (Пс. 109:1)?

 

— Сказаў Госпад Госпаду Майму: сядзі праваруч Мяне, дакуль не палажу ворагаў Тваіх у падножжа ног Тваіх.

Дык калі Давід заве яго Усеспадарам, як-жа ёсьць сынам ягоным?

 

Калі-ж Давыд называе Яго Госпадам, як-жа Ён сын яму?

І ніхто ня мог яму адказаць ні слова, і ніхто ня сьмеў адтаго болей у яго пытацца.

 

І ніхто ня мог адказаць Яму ані слова, і з таго дня ніхто ўжо не адважваўся больш даваць Яму пытаньні.