2 да Карынфянаў 3 разьдзел

 

 

Няўжэ пачынаць нам нанава знакоміцца? Або дапамінацца, як некаторыя, паручаючых лістоў да вас, ці ад вас?

 

Хіба мы зноў пачынаем прадстаўляць сябе́ Няўжо патрэбны нам, як некаторым, рэкамендацыйныя пасланні да вас ці ад вас?

Вы — наш ліст, напісаны ў сэрцах нашых, які знаюць ды чытаюць усе людзі;

 

Вы — наша пасланне, якое напісана ў сэрцах нашых, якое пазнаю́ць і чытаюць усе людзі;

вы — сябе паказваючыя праз паслугу нашую як ліст Хрыстуса, не чарнілам пісаны, але Духам Бога Жывога і не на каменных табліцах, але на цялесных табліцах сэрца.

 

вы паказваеце сабою, што вы — пасланне Хрыстова, якое з’явілася плёнам служэння нашага і напісана не чарнілам, а Духам Бога Жывога, не на скрыжалях каменных, а на плоцевых скрыжалях сэрца.

Гэткі давер маем да Бога праз Хрыстуса,

 

Такую ўпэўненасць мы маем перад Богам праз Хрыста,

не каб мы з сябе былі здольныя падумаць нешта, здольнасьць бо нашая ад Бога,

 

не таму, што мы здольны самі па сабе падумаць нешта, нібы́та самі ад сябе, але здольнасць наша ад Бога,

які уздатніў нас да служэння Новаму Запавету: ня літары, але духа, бо літара забівае, а дух ажыўляе.

 

Які і зрабіў нас здольнымі быць служыцелямі Новага Запавету, не літары, а духу, бо літара забівае, а дух ажыўляе.

Каліж служэнне сьмерцезначучым літарам, на каменнях было ў такой славе, што аж сыны Ізраэля глядзець не маглі на прамянеючае зьнікомай славай аблічча Майжэша,

 

Калі ж служэнне смерці, літарамі высечанае на камянях, было такім слаўным, што сыны Ізраілевы не маглі глядзець на твар Маісея з-за славы твару яго мінучай,

дык ці не шмат болей будзе ў славе служэнне духа?

 

то наколькі больш слаўным будзе служэнне духу?

Калі бо служэнне асуду — слаўнае, дык шмат болей — служэнне апраўданню.

 

Бо калі служэнне асуджэння слаўнае, то намнога больш напоўнена славаю служэнне апраўдання.

Дый тое, што ясьнела так славаю, ня было на гэтулькі й слаўнае, калі пераважваецца вось вышэйшаю славаю.

 

І вось, праслаўленае не з’яўляецца слаўным па гэтай прычыне, з-за славы, якая перавышае.

Бо калі тое, што нікне ёсьць слаўнае, дык тое, што трывае — слаўнейшае.

 

Бо калі мінучае ма́е славу, то тым большую славу ма́е тое, што застае́цца.

Маючы вось гэткую надзею, мы поўныя сьмеласьці,

 

Маючы такую надзею, мы дзейнічаем з вялікай адвагай,

а не як Майжэш, што засланіў сабе аблічча, каб сыны Ізраэля не пазіралі на ягоны твар нішчэючы.

 

а не так, як Маісей, які накладаў покрыва на твар свой, каб сыны Ізраілевы не глядзелі на заканчэнне мінучага.

Але розумы іхнія атупелі, бо аж па сянняшні дзень тая самая заслона астаецца нязьнятаю пры чытанні Старога Запавету, Хрыстус бо яе зьнімае:

 

Але розум ў іх закамянеў: бо тое самае покрыва дагэтуль застаецца нязнятым пры чытанні Старога Запавету, паколькі яно здымаецца Хрыстом.

і дагэтуль, як чытаецца Майжэш, заслона ляжыць на сэрцы іхнім;

 

Дагэтуль, калі яны чытаюць Маісея, покрыва ляжыць на сэрцы іх;

але, як сэрца іх навернецца да Госпада спадзе ззаслона.

 

але калі хто звяртаецца да Госпада, то покрыва здымаецца.

Госпад бо ёсьць Духам; а дзе Дух Божы, там вольнасьць.

 

Гасподзь — гэта Дух, а дзе Дух Гасподні, там свабода.

Мы-ж усе з адкрытым абліччам узіраючыся, бы ў люстра, ў хвалю Госпада, пераабражаемся ў Ягоны абраз із яснасьці ў яснасьць, як ад Госпадавага Духа.

 

Мы ж усе, з адкрытым тварам сузіраючы, як у люстэрку, славу Гасподнюю, перамяняемся ў той самы вобраз ад славы ў славу, паводле Гасподняга Духа.