Мацьвея 22 разьдзел

 

 

І адазваўшыся Езус гаварыў ім зноў у прыповесьцях, кажучы:

 

Падобным сталася валадарства нябеснае чалавеку каралю, які справіў вясельле свайму сыну.

 

І паслаў слуг сваіх клікаць запрошаных на вясельле, і не хацелі прыйсьці.

 

Ізноў паслаў іншых слуг, наказваючы: Скажэце запрошаным: «Вось я прыгатаваў абед мой, валы мае й кормнікі зарэзаны ды ўсё гатова; прыходзьце на вясельле».

 

Але яны ня дбалі й пайшлі — хто ў сваю сялібу, а хто да гандлю свайго;

 

другія-ж схапілі слуг ягоных ды, наздзекаваўшыся, пазабівалі.

 

Калі-ж пачуў аб гэтым кароль, загневаўся і, паслаўшы сваё войска, выгубіў гэных забойцаў, а места іх спаліў.

 

Тады кажа слугам сваім: Вясельле-то гатова, адыж прошаныя ня былі дастойны.

 

Дык ідзеце на росстані і каго толькі сустрэнеце, клічце на вясельле.

 

І слугі ягоныя, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі, благіх і добрых, — і вясельле было поўнае гасьцей.

 

Увайшоў кароль паглядзець на гасьцей і ўбачыў там чалавека няўбранага ў вясельнае адзенне.

 

Дый кажа яму: Як ты, дружа, ўвайшоў сюды не ў вясельнай вопратцы? Той-жа маўчаў.

 

Тады сказаў кароль слугам: Звязаўшы яму рукі й ногі, выкіньце ў цемру вонкавую, там будзе плач і скрыгот зубоў.

 

Многа бо пакліканых, да мала выбраных.

 

Тады фарызэі, адыйшоўшыся, зрабілі нараду, як-бы яго злавіць на слове.

 

І паслалі да яго сваіх вучняў з Гэрэдыянамі, сказаць. Вучыцель, мы ведаем, што ты праўдамоўны і на дарогу Божу папраўдзе настаўляеш дый на нікога не зважаеш, бо не аглядаесся на асобу людзкую,

 

дык скажы-ж нам, як табе здаецца, гадзіцца даваць падатак цэзару, ці не?

 

Адыж Езус, пазнаўшы іхні подступ, сказаў: Чаму спакушаеце мяне, крывадушнікі?

 

Пакажэце мне падаткавую манэту. Яны прынясьлі яму дэнара.

 

Кажа ім Езус: Чый гэта воблік і надпіс?

 

Гавораць яму: Цэзараў. Тады сказаў ім: Дык аддайце цэзарава цэзару, а Божае Богу.

 

Пачуўшы гэта, яны здзівіліся і, пакінуўшы яго, адыйшлі.

 

У той дзень прыступілі да яго садуцэі, што гавораць: няма згробуўстання, і спыталіся ў яго,

 

кажучы: Вучыцель, Майзей сказаў: «Калі-б хто памёр, ня маючы сына, то брат ягоны хай ажэніцца з яго жонкай ды адродзіць патомства свайму брату» (Паўт. Пр. 25:5).

 

Было-ж у нас сямёх братоў: першы, ажаніўшыся, памёр і, ня маючы патомства, пакінуў жонку брату свайму.

 

Гэтаксама другі і трэйці аж да сёмага.

 

А ўканцы пасьля ўсіх памярла й жонка.

 

Дык пры згробуўстанні чыёю з сямёх будзе яна жонкай? Бо-ж усе мелі яе.

 

Езус у адказ гавора ім: Вы мыляецеся, ня ведаючы Пісанняў, ані моцы Божае.

 

Бо пры згробуўстанні ані жэняцца, ані замуж ідуць, а будуць як Божыя анелы ў небе.

 

Дый аб згробуўстанні мяртвых ці-ж вы ня чыталі, што было Богам сказана, які гавора:

 

«Я Бог Абрагама, і Бог Ізаака, і Бог Якуба»? (Выйсь. 3:6) Ня ёсьць-жа Бог памёршых, але жывых.

 

І, чуючы гэта, дзівіўся народ з навукі ягонай.

 

Фарызэі-ж, пачуўшы, як прымусіў садуцэеў замоўкнуць, сышліся разам

 

і спытаўся яго адзін з іх вучоны ў законе, прабуючы яго:

 

Вучыцель, якое найбольшае прыказанне ў законе?

 

Сказаў яму Езус: «Любі Госпада Бога твайго усім сэрцам тваім, і ўсёю душою тваёю, і ўсёю думкаю тваёю» (Паўт. Пр. 6:5).

 

Гэта ёсьць першае й найбольшае прыказанне.

 

Другое-ж — гэтаму падобнае: «Любі твайго бліжняга, як сябе самога» (Лев. 19:18).

 

На гэтых двух прыказаннях грунтуецца ўвесь закон і прарокі.

 

Калі-ж сышліся фарызэі, спытаўся ў іх Езус,

 

кажучы: Што вы думаеце аб Хрысьце? Чый ён сын? Кажуць яму: Давідаў.

 

Гавора ім: Дык як-жа Давід у духу заве яго Усеспадарам, кажучы:

 

«Сказаў Госпад майму Усеспадару: сядзі праваруч мяне, пакуль палажу ворагаў тваіх падножжам ног тваіх» (Пс. 109:1)?

 

Дык калі Давід заве яго Усеспадарам, як-жа ёсьць сынам ягоным?

 

І ніхто ня мог яму адказаць ні слова, і ніхто ня сьмеў адтаго болей у яго пытацца.