Нээміі 11 разьдзел

 

 

І жылі начальнікі народу ў Ерусаліме, а астатнія з народу кідалі жэрабя, каб адна зь дзесяці частак іх ішла на жыхарства ў сьвяты горад Ерусалім, а дзевяць заставаліся ў іншых гарадах.

 

І дабраславіў народ усіх, якія з добрай волі згадзіліся жыць у Ерусаліме.

 

Вось узначальцы краіны, якія жылі ў Ерусаліме, — а ў гарадах Юдэі жылі, кожны ў сваім валоданьні, па гарадах сваіх: Ізраільцяне, сьвятары, лявіты і нэтынэі і сыны рабоў Саламонавых;

 

у Ерусаліме жылі з сыноў Юды і з сыноў Веньяміна. З сыноў Юды: Атая, сын Узіі, сын Захарыя, сын Амарыі, сын Сафатыі, сын Малелеіла, з сыноў Фарэса,

 

і Маасэя, сын Варуха, сын Калхазэя, сын Хазаі, сын Адаі, сын Ёярыва, сын Захарыя, сын Шылонія.

 

Усіх сыноў Фарэса, якія жылі ў Ерусаліме, чатырыста шасьцьдзясят восем, людзі выдатныя.

 

І вось сыны Веньяміна: Салу, сын Мэшулама, сын Ёэда, сын Фэдаі, сын Калаі, сын Маасэі, сын Ітыіла, сын Ісаі,

 

і за ім Габай, Салай — дзевяцьсот дваццаць восем.

 

Ёіль, сын Зіхры, быў начальнікам над імі, а Юда, сын Сэнуі, быў другі над горадам.

 

Са сьвятароў: Едая, сын Ёярыва, Яхін.

 

Сэрая, сын Хэлкіі, сын Мэшулама, сын Садока, сын Мэраёта, сын Ахітува, начальнік у доме Божым,

 

і браты іхнія, якія правілі службу ў доме Божым — васямсот дваццаць два; і Адая, сын Ерахама, сына Фэлаліі, сын Амцыя, сын Захарыя, сын Пашхура, сын Малхіі

 

і браты ягоныя, узначальцы пакаленьняў — дзьвесьце сорак два; і Амашсай, сын Азарыіла, сын Ахая, сын Мэшылэмота, сын Імэра,

 

і браты ягоныя, людзі выдатныя — сто дваццаць восем. Начальнікам над імі быў Заўдыіл, сын Гагэдаліма.

 

А зь лявітаў: Шэмая, сын Хашува, сын Азрыкама, сын Хашавіі, сын Вунія,

 

і Шаўтай, і Ёзавад з узначальцаў лявітаў па зьнешніх справах дома Божага,

 

і Матанія, сын Міхі, сын Заўдыя, сын Асафа, галоўны пачынальнік славаслоўя пры малітве, і Бакбукія, другі пасьля яго, і Аўда, сын Шамуя, сын Галала, сын Ідытуна.

 

Усіх лявітаў у сьвятым горадзе дзьвесьце восемдзесят чатыры.

 

А брамнікі: Акуў, Талмон і браты іхнія, якія трымалі варту каля брамы — сто семдзесят два.

 

Астатнія Ізраільцяне, сьвятары, лявіты жылі ва ўсіх гарадах Юдэі, кожны ў сваім удзеле.

 

А нэтынэі жылі ў Афэле; над нэтынэямі Цыха і Гішфа.

 

Начальнікам над лявітамі ў Ерусаліме былі Узій, сын Ванія, сын Хашавіі, сын Матаніі, сын Міхі, з сыноў Асафавых, якія былі сьпевакамі пры служэньні ў доме Божым,

 

бо ад цара быў пра іх адмысловы загад, і назначана было на кожны дзень сьпевакам пэўнае ўтрыманьне.

 

І Пэтахія, сын Мэшэзавэда, з сыноў Зары, сына Юды, быў давераны ад цара па ўсякіх справах, якія датычыліся народу.

 

З тых, што жылі ў вёсках, на палях сваіх, сыны Юды жылі ў Кірыят-Арбе і залежных ад іх гарадах, у Дывоне і залежных ад іх гарадах, у Екаўцэіле і сёлах яго,

 

у Ешуе, у Маладзе і ў Бэт-Палеце,

 

у Хацар-Шуале, у Вірсавіі і залежных ад яе гарадах,

 

у Сэкелазе, у Мэхоне і залежных ад яе гарадах,

 

у Эн-Рымоне, у Цоры і ў Ярмуце,

 

у Занаасе, Адаламе і вёсках іх, у Лахісе і на палях яго, у Азэцы і залежных ад яе гарадах. Яны разьмясьціліся ад Вірсавіі і да даліны Эномавай.

 

Сыны Веньямінавыя, пачынаючы ад Гевы, у Міхмасе, Гае, у Вэтылі і залежных ад яго гарадах,

 

у Анатоце, Нове, Ананіі,

 

Гацоры, Раме, Гітаіме,

 

Хадыдзе, Цэваіме, Нэвалаце,

 

Лодзе, Она, у даліне Харашыме.

 

І лявіты мелі жытло сваё ў дзялянках Юды і Веньяміна.