Рык ільва і голас таго, хто рыкае, моўкне, і зубы львянят крышацца;
Гнеў цара — як рык ільва, а ласка ягоная — як раса на траву.
Пагроза царовая — нібы рык ільва: хто дражніць яго, той грэшыць супроць самога сябе.
рык ягоны, як рык ільвіцы; ён рыкае як ільвяня, і зарыкае і схопіць здабычу, і панясе, і ніхто не адбярэ.
Чуцен голас галашэньня пастухоў, бо спустошана прывольле іхняе; чуцен рык медных ільвоў, бо спустошана краса Ярдана.
