Біблія » Слоўнікі » Слоўнік беларускай мовы Івана Насовіча

Ё́ЛУП

Ё́ЛУП — асучасненае
Е́ЛУПЪ — арыгінальнае
Е́ЛУПЪ, -а, с. м.слово ругат.
1) Человек молодой с выпученными глазами. От гетаго ёлупа нийде ничого не сховаеш.
2) Дурак, человек, имеющій глупый взгляд. Куды ты ёлуп, глядзишъ? Што ты здзелав, ёлупъ? Не тобе ёлупу гето здзелаць: у ёлупа и вочи не туды гледзяць.
Знайшлі памылку ў тэксце? Вылучыце яе і націсніце: Ctrl + Enter

Слоўнік беларускай мовы:
Іван Насовіч, Санкт-Петербург, 1870.
Public Domain — народны здабытак.
На падставе Belarus/Slouniki-Nasovic.