Біблія

Е́НЧЫЦЬ

А Б В Г Д Е Ж З І К Л М Н О П Р С Т У Ў Ф Х Ц Ч Ш Э Ю Я

Е́НЧЫЦЬ — асучасненае

Е́НЧИЦЬ — арыгінальнае

Е́НЧИЦЬ, сов. Зае́нчиць, гл. д. Мучить, заставляя стонать или зычать. Грех е́нчиць муху, лепей забиць. Гетак ты заенчиш хлопца.

Знайшлі памылку ў тэксце? Вылучыце яе і націсніце: Ctrl + Enter

Слоўнік беларускай мовы:
Іван Насовіч, Санкт-Петербург, 1870.
Public Domain — народны здабытак.
На падставе Belarus/Slouniki-Nasovic.