ЁЛУПОКЪ, -пка, умен. ЁЛУПОЧЕКЪ, -чка, и ЁЛУПЧИКЪ, -а, с. м. Ребенок с выпученными, быстрыми или глуповатыми глазами. (Слово ругат.) Пречь идзи́ ёлупокъ!Ёлупочек, елупчик годуецца.
Знайшлі памылку ў тэксце? Вылучыце яе і націсніце:
Ctrl + Enter
Слоўнік беларускай мовы:
Іван Насовіч, Санкт-Петербург, 1870.
Public Domain — народны здабытак.
На падставе Belarus/Slouniki-Nasovic.
