Пераклад Аляксандара Надсана 8

 

 

Такім чынам, распаўсюджваецца яна настойліва ад краю аж да краю і распараджаецца ўсім спагадна.

 

Я палюбіў яе і шукаў ад юнацтва майго, і хацеў узяць яе сабе за суджаную, і стаў аматарам яе прыгажосці.

 

Славіць яна сваю высакароднасць, бо сябруе з Богам, але і любіць яе Валадар сусвету.

 

Бо яна настаўніца настаўлення Божага і ў Яго справах рашае.

 

І калі багацце ёсць дабро жаданае ў жыцці, то што даражэйшае, чым Мудрасць, якая ўсё рашае;

 

калі ж развага дзейнічае, то якое з усіх стварэнне больш дзейснае, чым Мудрасць?

 

І калі хто любіць справядлівасць, плён таго — цнота: вучыць бо яна памяркоўнасці і разважлівасці, справядлівасці і мужнасці, за якіх няма нічога лепшага ў жыцці для людзей.

 

І калі хто хоча вялікіх ведаў — яна ведае мінулае і пра будучыню згадвае, ведае тонкасці слоў і разгадкі загадак, ведае знакі і цуды перш, чым яны адбываюцца, і паслядоўнасць хвілін і часоў.

 

Дык рашыў я ўзяць яе сабе за сяброўку жыцця, ведаючы, што яна будзе мне дарадчыцай у добрым, а ў турботах і ў суме — суцяшэннем.

 

Праз яе здабуду хвалу ў людзей і пашану ў старэйшых, сам будучы маладым;

 

праніклівым акажуся на судзе, і выклічу здзіўленне ў магнатаў.

 

Калі буду маўчаць — яны будуць чакаць, і калі загавару — будуць глядзець на мяне, і калі доўга прамаўляць буду — пакладуць рукі на вуснах сваіх.

 

Праз яе дасягну несмяротнасці і пакіну вечную памяць будучым пакаленням.

 

Буду валодаць людзьмі, і падпарадкаваны будуць мне народы;

 

пачуўшы мяне, спалохаюцца ўладары грозныя, пакажуся добрым сярод людзей і мужным на вайне.

 

Увайшоўшы ў свой дом, пры ёй супачыну, бо сябраванне з ёю не выклікае прыкрасці, ані сужыцце з ёй не прыносіць мукі, але весялосць і радасць.

 

Гэтак разважаючы сам у сабе і абдумваючы ў сэрцы сваім, зразумеў, што ў сваяцтве з Мудрасцю — несмяротнасць,

 

і ў сяброўстве з ёю — высакародная асалода, і ў дзеяннях рук яе — вялікія багацці; і разуменне — у слоўнай спрэчцы з ёю, і слава — у супольных з ёю бяседах; хадзіў я вакол, шукаючы, як бы ўзяць яе да сябе.

 

Я быў юнаком абдараваным, і выпала мне душа добрая, і нават лепш: будучы добрым, я ўвайшоў у цела беззаганнае.

 

І я, ведаючы, аднак, што не змагу здабыць яе інакш, толькі калі Бог дасць, —

 

і гэта ўжо было справай Мудрасці: ведаць, чыя гэта ласка, — прыступіўся я да Госпада, і маліў Яго, і казаў Яму ад усяго майго сэрца: