Ад Ароеру, каторы на беразе цур’я Арнона, і места, каторае сярод цур’я, і ўсю раўніну Медэву аж да Дывону;
Ён узышоў да Байту а Дывону на ўзвышшы, плакаць. Па Нево а па Медэве Моаў плача; на кажнай галаве там лысіна, і барада астрыжана.
Бо вада Дывону поўная крыві; бо Я навяду на Дывон яшчэ дадаткавае, — лявы на тога, хто ўцякае з Моаву, і на астачу зямлі.
Зыйдзі ізь сьці й сядзь на выпраглую зямлю, жыхарка-дачка Дывону, бо глабаньнік Моава прыйдзе на цябе, абура моцныя гарады твае.
