Данііла 12 разьдзел

 

 

І паўстане ў тым часе Міхайла, вялікі князь, што заступаецца за сыноў люду твайго; і настане гаротны час, якога ня бывала адгэнуль, як існуе народ, дагэтуль; і ў тым часе люд твой уцячэць, кажны знойдзены запісаным у кнізе.

 

І шмат хто ізь сьпячых у пыле зямлі прачхнуцца, гэтыя да жыцьця вечнага, а гэныя на сорам, вечнае грэбаваньне.

 

І разумныя будуць зьзяць, як бліск нябёсны, і тыя, што прывядуць да праўды шмат каго — як зоры, на векі а векі.

 

Але ты, Данелю, замкні словы гэтыя і запячатуй кнігу аж да часу канца; шмат хто прабяжыць туды-сюды, і памножыцца веданьне».

 

І глянуў я, Данель, і вось, стаяла іншых двух, адзін на гэтым баку берагу ракі, а другі на гэным баку берагу ракі.

 

І сказаў мужу ў ляньніне, што над вадою ракі: «Калі будзе канец гэтым чудосам?»

 

І пачуў я мужа ў ляньніне, што быў над вадою ракі, як ён падняў правіцу сваю й лявіцу сваю к небу і прысягнуў Жывучым вечна, што да часу, часоў а палавіцы, і як скончыцца расьцярушэньне сілы сьвятога люду, тады ўсе гэта будзе здойсьнена».

 

І я пачуў, але не зразумеў, тады сказаў: «Спадару мой! што за канец гэтаму?»

 

І ён сказаў: «Ідзі, Данелю, бо словы замкнёныя а запячатаваныя аж да часу канца.

 

Шмат хто будзе ачышчаны а выбелены а вылітаваны; нягодныя, адылі, будуць рабіць нягодна, і ніхто зь нягодных не зразумее, але разумныя зразумеюць.

 

І ад часу аддаленьня кажначаснага аброку і пастанаўленьня агіды спустошаньня мінець тысяча дзьвесьце дзевяцьдзясят дзён.

 

Дабраславёны, хто дачакае а дойдзе да тысяча трыста трыццаць пятага дня.

 

Але ты йдзі да канца, і супачынеш, і паўстанеш да свае долі ў канцу дзён».