Выслоўяў Саламонавых 31 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Міцкевіча (Прускага)
Словы караля Лемуеля, цяжар, што маці ягоная наўчыла яго.
Што, сыну мой? і што, сыну жывата майго? і што, сыну абятніцаў маіх?
Не аддавай жанкам сілы свае ані дарогаў сваіх тым, што губяць каралёў.
Не каралём, Лемуелю, не каралём піць віно ані князём хмельны напітак:
Каб, піўшы, не забыўся ўставы й не перакруціў суд усіх уцісканых.
Дайце хмельны напітак гінучаму і віно тым, каторым горка на душы.
Няхай ён вып’е, і забудзецца бядноту сваю, і стомы свае ня ўспомне балей.
Адчыні вусны свае дзеля немага, да суду ўсіх сыноў, што адыходзяць на вечнасьць.
Адчыні вусны свае, судзі справядліва й барані справу ўбогага а беднага.
Малайчыну жонку хто знойдзе? бо шмат большая за пэрлы цана яе.
Пэўнае да яе сэрца мужа ейнага, і прыбытку ня будзе нястачы.
Робе дабро яму, а ня ліха, усі дні жыцьця свайго.
Шукае воўны а лёну і ахвотна робе рукамі сваімі.
Яна, як караблі купецкія, здалеку дастаўляе емя свае.
І ўстаець яшчэ ночы, і раздаець ежу хатнім сваім, і належнае служэбкам сваім.
Яна падумала праз поле й прыдбала яго; з пладоў рук сваіх яна садзе вінішча.
Папяразуе сілаю сьцёгны свае й мацуе рукі свае.
Цеме, што тавар ейны добры; ня гасьне ночы сьветач ейны.
Выцягуе рукі свае да прасьніцы й дзяржыць верцяно ў далані сваёй.
Адчыняе даланю сваю беднаму і выцягуе рукі свае ўбогаму.
Не баіцца сьнегу ля дому свайго, бо ўвесь дом ейны апранены падвойна.
Яна тчэць сабе каберцы; шоўк а пурпура адзецьце ейнае.
Ведамны ля брамаў муж ейны, як сядзіць із старцамі зямлі.
Яна тчэць цянюсенькае палатно, і прадаець, і паясы Канаанянам — купцом.
Моц а чэсьць — адзецьце ейнае, і сьмяецца аж да апошняга дня.
Адчыняе вусны з мудрасьцяй, і навука міласьці на языццэ ў яе.
Яна глядзіць добра дарогаў дамовы свае і ня есьць хлеба ў дзяньгубстве.
Устаюць дзеці ейныя і завуць яе шчасьліваю; устаець муж ейны і хвале яе.
«Шмат якія дачкі прыдбалі цноту, але ты перайшла ўсі іх».
Прынаднасьць ашукная, і харашыня марная; жонка, што баіцца СПАДАРА, будзе ўхвалёна.
Дайце ёй з пладоў рук ейных, і няхай учынкі ейныя ўхваляць яе ля брамаў.
