Ёва 21 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Вітаўта Тумаша
«Выслухайце ўважліва мову маю, і гэта будзе імне пацехаю ад вас.
Стрывайце імне, і я буду гукаць; а просьле тога, як пагукаю, насьміхайся.
Ціж да чалавека мова мая? і чаму, чаму не магу быць нецярплівым?
Абярніцеся да мяне, і зжахніцеся, і пакладзіце руку на вусны.
І як я ўспомню, здрыгаюся, і дрыжыкі бяруць цела мае.
Чаму нягодныя жывуць, дажываюць старасьці, дый сіламі моцныя?
Насеньне іхнае ўладзілася перад відам іх, і атожылы іх перад ачыма іхнымі.
Дамы іхныя бясьпечныя ад страху, і няма дубца Божага на іх.
Бугай іхны запладняе бяз страты; карова іхная целіцца і ня ськідае.
Як стаду, высылаюць яны бязьлеткі свае, і дзеці іхныя падскокуюць.
Падыймаюцца пад бубён а ліру й вяселяцца пад дуду.
Праводзяць дні свае ў дабру і якга зыходзяць да гробу.
А прымеж тога яны кажуць Богу: "Адыйдзі ад нас; і знацьця дарогаў ня хочам.
Што Ўсемагучы, каб мы служылі Яму? і што за карысьць уцякаць да Яго?"
Бачыш, ня ў руках іхных дабро іхнае. Рада нягодных далёка ад мяне!
Як часта сьветач нягодных гасьне, і прыходзе на іх бяда іхная, што болі Ён выдзяляе ім у гневе Сваім?
Яны будуць, як салома перад ветрам і як умецьце, схопленае віхром.
Бог хавае бяспраўе іхнае патомкам іхным; адплаці яму самому, і ён будзе ведаць;
Пабачаць вочы ягоныя нішчэньне ягонае, і з гневу Ўсемагучага будзе піць;
Бо якое ў яго зычаньне да дому свайго просьле сябе, як лік месяцаў ягоных ператнецца?
Ці Бога вучыць веданьня, бачачы, што Ён судзе тых, каторыя на вышыні?
Гэты памірае ў супоўнай сіле, будучы бясьпечны і ў супакою;
Грудзі ягоныя поўныя малака й шпік косьцяў ягоных вагкі.
А гэны памірае ў гарчыні душы, не паспытаўшыся дабра.
І яны разам будуць ляжаць у пыле, і чарвяк пакрые іх.
Вось, я ведаю думкі вашыя, хітрыкі вашыя ўціскаюць мяне.
Калі скажаце: "Ідзе дом князёў і йдзе будан, месца быцьця нягодных?"
Ціж вы ня пыталіся ў падарожных і знакоў іхных не пазнаіце?
Бо на дзень загубы заховуюць нягодніка, на дзень гневу прыведзены.
Хто азнайме ў від яму дарогу ягоную і што ён зрабіў, хто адплаце яму?
Яго прапушчаюць да грабоў, і на магіле ягонай ставяць варту.
Салодкія яму груды даліны, і за ім кажны чалавек валачэцца, а йдучым перад ім няма ліку.
Як жа вы пацешыце мяне пустым? У вадказах вашых застаецца мана».
