Ёва 21 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Антонія Бокуна
І адказаў Ёў, і сказаў:
І адказаў Ёў, і сказаў:
«Выслухайце ўважліва мову маю, і гэта будзе імне пацехаю ад вас.
«Паслухайце ўважліва словы мае, і няхай будуць яны на пацяшэньне вашае.
Стрывайце імне, і я буду гукаць; а просьле тога, як пагукаю, насьміхайся.
Дазвольце, і я буду казаць, а пасьля словаў маіх сьмейцеся сабе.
Ціж да чалавека мова мая? і чаму, чаму не магу быць нецярплівым?
Ці ж я гавару супраць чалавека, і ці ж няслушна маю быць нецярплівы?
Абярніцеся да мяне, і зжахніцеся, і пакладзіце руку на вусны.
Паглядзіце на мяне і аслупянейце, і ўдарце рукою ў вусны свае.
І як я ўспомню, здрыгаюся, і дрыжыкі бяруць цела мае.
Калі я ўзгадваю гэта, я палохаюся, і дрыжаньне калоціць цела маё.
Чаму нягодныя жывуць, дажываюць старасьці, дый сіламі моцныя?
Чаму жывуць бязбожнікі, дажываюць да старасьці, і багацеюць?
Насеньне іхнае ўладзілася перад відам іх, і атожылы іх перад ачыма іхнымі.
Насеньне іхняе моцнае ў іх, і ўнукі іхнія гадуюцца на вачах іхніх.
Дамы іхныя бясьпечныя ад страху, і няма дубца Божага на іх.
Дамы ў іх забясьпечаныя ад страху, і няма кары Божай над імі.
Бугай іхны запладняе бяз страты; карова іхная целіцца і ня ськідае.
Бугай у іх заўсёды плодны і не зьнемагае, і карова целіцца, і не скідае [цяляці].
Як стаду, высылаюць яны бязьлеткі свае, і дзеці іхныя падскокуюць.
Дзеці іхнія, як статак, выходзяць, і малыя іхнія гуляюць вакол іх.
Падыймаюцца пад бубён а ліру й вяселяцца пад дуду.
Яны сьпяваюць пад бубны і гусьлі і весяляцца пры гуках жалейкі,
Праводзяць дні свае ў дабру і якга зыходзяць да гробу.
і праводзяць у радасьці дні свае, і спакойна зыходзяць у адхлань.
А прымеж тога яны кажуць Богу: "Адыйдзі ад нас; і знацьця дарогаў ня хочам.
Яны кажуць Богу: “Адыйдзіся ад нас! Ня хочам ведаць шляхоў Тваіх.
Што Ўсемагучы, каб мы служылі Яму? і што за карысьць уцякаць да Яго?"
Хто такі Усемагутны, каб служыць Яму, і што Ён нам дапаможа, калі будзем маліць Яго?”
Бачыш, ня ў руках іхных дабро іхнае. Рада нягодных далёка ад мяне!
Маюць яны ў руках сваіх дабрабыт, хоць думкі іхнія далёка ад Яго.
Як часта сьветач нягодных гасьне, і прыходзе на іх бяда іхная, што болі Ён выдзяляе ім у гневе Сваім?
Як часта тухне лямпа бязбожнікаў і нахлынае на іх загуба? Ці [часта] ў гневе [Божым] прыходзяць на іх пакуты?
Яны будуць, як салома перад ветрам і як умецьце, схопленае віхром.
Ці яны падобныя да мякіны на ветры і да попелу гарачага, які вецер разносіць?
Бог хавае бяспраўе іхнае патомкам іхным; адплаці яму самому, і ён будзе ведаць;
[Скажаш:] “Бог захоўвае для дзяцей ягоных кару Сваю”. Няхай аднагародзіць Ён яму, каб ён ведаў.
Пабачаць вочы ягоныя нішчэньне ягонае, і з гневу Ўсемагучага будзе піць;
Няхай убачаць вочы ягоныя загубу яго, і няхай нап’ецца ён гневу Усемагутнага.
Бо якое ў яго зычаньне да дому свайго просьле сябе, як лік месяцаў ягоных ператнецца?
Бо які будзе клопат яму пра дом ягоны, калі лік месяцаў ягоных спыніцца?
Ці Бога вучыць веданьня, бачачы, што Ён судзе тых, каторыя на вышыні?
Ці ж можа хто вучыць веданьню Бога? А Ён судзіць найвышэйшых.
Гэты памірае ў супоўнай сіле, будучы бясьпечны і ў супакою;
Адзін памірае ў сіле і здаровы, багаты і ў супакоі.
Грудзі ягоныя поўныя малака й шпік косьцяў ягоных вагкі.
Начыньні ягоныя поўныя малака, і косткі ягоныя напоўнены сьвежым шпікам.
А гэны памірае ў гарчыні душы, не паспытаўшыся дабра.
А іншы памірае ў горычы душы і ня цешыўся дабром.
І яны разам будуць ляжаць у пыле, і чарвяк пакрые іх.
Аднак разам будуць яны спаць у парахне, і абодвух апануюць чэрві.
Вось, я ведаю думкі вашыя, хітрыкі вашыя ўціскаюць мяне.
Вось, я ведаю думкі вашыя і намеры вашыя, каб нашкодзіць.
Калі скажаце: "Ідзе дом князёў і йдзе будан, месца быцьця нягодных?"
Бо вы кажаце: “Дзе дом шляхетнага, а дзе намёт бязбожніка?”
Ціж вы ня пыталіся ў падарожных і знакоў іхных не пазнаіце?
Ці вы не пыталіся некага з падарожнікаў і словаў іхніх вы не зразумелі,
Бо на дзень загубы заховуюць нягодніка, на дзень гневу прыведзены.
што ліхотнік захаваны ў дзень загубы і збаўлены ў дзень гневу?
Хто азнайме ў від яму дарогу ягоную і што ён зрабіў, хто адплаце яму?
Хто будзе дакараць яго за шляхі ягоныя? І за тое, што ён зрабіў, хто аднагародзіць яму?
Яго прапушчаюць да грабоў, і на магіле ягонай ставяць варту.
Яго прынясуць да магілы, і пра дамавіну ягоную задбаюць.
Салодкія яму груды даліны, і за ім кажны чалавек валачэцца, а йдучым перад ім няма ліку.
Салодкімі яму будуць груды зямлі, бо за ім ідуць усе людзі, і перад ім — безьліч.
Як жа вы пацешыце мяне пустым? У вадказах вашых застаецца мана».
Дык чаму ж вы надарма пацяшаеце, калі ў адказе вашым адзін падман?»
