Ёва 36 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Антонія Бокуна
І далей гукаў Елігу, і сказаў:
І працягваў Элігу, і сказаў:
«Патрывай імне крыху, і я пакажу табе, бо яшчэ ё ўзглядам Бога словы.
«Пачакай мяне трохі, і я пакажу табе, што маю яшчэ словы пра Бога.
Прынясу веданьне свае здалеку і аддам справядлівасьць Учыніцелю свайму;
Пачну здалёк навучаньне маё, і Творцу майму аддам праведнасьць.
Бо запраўды не манлівыя словы мае, з табою дасканальны ў веданьню.
Бо праўдзівыя і без падману словы мае, і з табою я дасканалы ў веданьні.
Вось, Бог магучы, але ня грэбуе. Ён магучы сілаю сэрца.
Вось, Бог магутны і не адкідае нікога, Ён магутны моцай сэрца.
Ён не ажыўляе нягоднага, але права ўбогім даець.
Ён не дае жыць бязбожніку, але дае суд убогаму.
Ён не адварачае ад справядлівага аччу Сваіх, але з каралямі на пасадзе садзе іх навекі і вывышае іх;
Не адварочвае Ён ад праведных вачэй Сваіх, але саджае іх з валадарамі на пасадзе назаўжды, і яны ўзвышаюцца.
І калі яны спутаны зялезьзям, і ўзяты ў палон паварозамі гароты,
І калі яны закаваныя ў кайданы і зьвязаныя путамі гора,
Тады Ён азнаймляе ім іхны ўчынак і іхныя выступы, бо яны ўмацаваліся.
Ён паказвае ім учынкі іхнія і злачынствы іхнія, што яны памножыліся.
Адкрывае вушы іхныя да навукі й кажа, каб яны адвярнуліся ад бяспраўя.
І Ён адкрывае вуха іхняе, каб навучыць іх, і гаворыць ім, каб адвярнуліся ад ліхоты.
Калі паслухаюць і будуць служыць Яму, то скончаць дні свае ў дабрабыце і гады свае ў любаце.
Калі паслухаюцца і будуць служыць Яму, яны пражывуць дні свае ў дабрабыце і гады свае — у прыемнасьці.
Але калі ня слухаюць, то будуць зьнішчаны мячом і сканаюць бязь сьведам’я.
А калі не паслухаюцца, тады загінуць ад дзіды і памруць з нястачы веданьня.
Двудушныя сэрцам зьбіраюць гнеў; яны ня крычаць, бо Ён зьвязаў іх.
Крывадушнікі складаюць гнеў у сэрцы сваім і ня клічуць [Бога], калі Ён закоўвае іх [у кайданы].
Паміраюць у маладосьці душы іхныя, і жыцьцё іхнае меж бязуляў.
У марнасьці памірае душа іхняя і жыцьцё іхняе між распусьнікамі.
Ён вывальняе зьбедаваных ізь бяды іхнае, і адкрывае вушы іхныя ў нядолі.
Ён ратуе ўбогага з уціску ягонага і адкрывае вуха ягонае ў трывозе.
Ён нават цябе вывеў бы з уціску на прастору, няма сьціску там, і стаўлянае на стол твой было б поўнае туку.
Таксама цябе Ён выбавіць з цясноты на прастору, дзе няма ўціску, і будзе поўнае тлушчу ўсё на стале тваім.
І судам нягоднікавым ты поўны; суд а справядлівасьць падпіраюць цябе.
Але ты поўны меркаваньняў бязбожных, і чакаюць цябе суд і вырак.
Бо ё гнеў, глядзі, каб ня вывеў цябе вытням; і вялікі выкуп не адхінець цябе.
Няхай не зьвядзе цябе гнеў, і вялікі выкуп няхай ня скрывіць [шляхоў] тваіх.
Ці зважа Ён на багацьце твае? Ані на золата, ані на ўсю магутнасьць сілы.
Ці ў няшчасьці крык твой дапаможа або намаганьні сілы тваёй?
Не жадай тае ночы, калі люды будуць узьняты зь месца свайго.
Не жадай тае ночы, калі народы паднімаюцца з месцаў сваіх.
Сьцеражыся, ня сьхінайся да бяспраўя, бо яго ты валей абраў чымся гароту.
Сьцеражыся, каб не зьвярнуўся да злачынства, бо праз яго ты спазнаеш гора.
Вось, Бог высокі магутнасьцю Сваёй; хто падобны да Яго вучыцель?
Вось, Бог узьвялічаны ў моцы Сваёй. Які настаўнік падобны да Яго?
Хто прызвачыў Яму дарогу Ягоную альбо хто можа сказаць: "Ты зрабіў крыўду"?
Хто можа вызначыць шляхі Ягоныя? І хто можа сказаць Яму: “Ты ўчыніў зло”?
Памятуй узьвялічаць справу Ягоную, каторую людзі аглядалі.
Памятай, каб услаўляць учынкі Ягоныя, пра якія сьпяваюць людзі.
Кажны чалавек аглядае яе; людзіна прыглядаецца да яе здалеку.
Усе людзі бачаць гэта, кожны прыглядаецца здалёк.
Вось, Бог высокі й нязнаны; лік год Ягоных няскумальны.
Вось, Бог вялікі і перавышае веданьне нашае; лік гадоў Ягоных — неаблічальны.
Ён зьбірае каплі вады, Ён сточуе мыглу Сваю ў дождж,
Ён зьбірае кроплі вады, і падаюць яны дажджом з хмары Ягонай.
Каторы нябёсы ільлюць далоў і капаюць на чалавека ў множасьці.
Яны цякуць з хмараў і выліваюцца на многіх людзей.
Ці можа спатачыць хто пашырэньне булакоў, грукат будану Ягонага?
Хто можа разумець разьлегласьць аблокаў і грымоты намёту Ягонага?
Вось, Ён пашырае сьвятліню на яго й пакрывае карані мора;
Вось, Ён расьцягнуў вакол Сябе сьвятло Сваё і закрывае глыбіні мора.
Бо гэтым Ён судзе люды, даець еміну ў множасьці.
Адтуль Ён судзіць народы, і шчодра корміць іх.
Ён пакрывае сьвятло далонямі Сваімі і расказуе яму праз сустрэчы.
У руках Сваіх Ён трымае маланку і загадвае ёй, куды цэліць.
Агалашае Яго грукат Ягоны, і статак таксама празь Яго ўзыход.
Грукат ейны паведамляе пра яе, нават статкі адчуваюць прыход яе.
