Ёва 41 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Антонія Бокуна
Ці можаш выцягнуць Левяфана вудою і паварозам прыціснуць язык ягоны?
Вось, спадзяваньне тваё фальшывае. На выгляд ягоны ты ўпадзеш.
Ці зацягнеш кручок у ноздры ягоныя? Ці прабадзеш круком шчэляпу ягоную?
Няма сьмелых, каб будзіць яго. А хто тады можа стаць перад абліччам Маім?
Ці будзе ён шмат маліць цябе і ці будзе гукаць табе лагодныя словы?
Хто стане перада Мною, і застанецца цэлым? Пад усім небам ён — Мой.
Ці зробе змову з табою, узяць яго на службу табе назаўсёды?
Ня буду маўчаць пра часткі цела яго, пра сілу і прыгажосьць іхнюю.
Ці будзеш гуляць ізь ім, як із птушкаю, альбо ці прывяжаш яго сваім дзяўчаткам?
Хто можа адкрыць аблічча адзеньня ягонага, і хто падыйдзе да падвойных сківіцаў ягоных?
Ці будуць сябры таргавацца за яго? Ці яны падзеляць яго памеж купцоў?
Хто можа адкрыць браму аблічча ягонага? Навокал зубоў ягоных жах!
Ці можаш напоўніць гарпунамі скуру ягоную альбо рыбацкімі восьцьмі галаву ягоную?
Сьпіна ягоная — як моцныя шчыты, скрэпленыя краменнай пячаткай.
Палажы руку на яго, памятуй праз ходаньне; наперад не рабі гэтага.
Адзін з адным злучаныя, нават паветра праз іх ня пройдзе.
Вось, надзея ягоная хвальшывая: ці не павалішся ад аднаго пагляду ягонага?
Адзін да аднаго шчыльна прылягае, і трымаюцца моцна, і нельга разьдзяліць іх.
Няма на толькі неміласьціўнага, каб пабудзіў яго. Дык хто можа ўстоіць перад відам Маім?
Чханьне ягонае бліскае сьвятлом, а вочы ягоныя — як павекі зараніцы.
Хто забег Імне, і Я заплаціў яму? Што ё пад цэлым небам, ё Мае.
З пашчы ягонай выходзіць полымя, выскокваюць іскры агністыя.
Не замаўчу ўзглядам чаланоў ягоных, ані магучае сілы ягонае, ані добрае хормы ягонае.
З ноздраў ягоных выходзіць дым, як з гаршчка нагрэтага, што кіпіць.
Хто можа адкрыць верх адзецьця ягонага, хто падыйдзе да падвойных шчэляпаў ягоных?
Подых ягоны распальвае вуглі, і з пашчы ягонай выходзіць полымя.
Дзьверы пыску ягонага хто адчыне? Навокал зубоў ягоных — жах.
У шыі ягонай начуе сіла, і перад ім жах уцякае.
Гордасьць — моцныя шчыты, зачыняюцца шчытна, як пячацяй.
Мяса нутра ягонага сьціснутае, цьвёрдае, не здрыганецца.
Адзін да аднаго дабліжаныя яны, што ані паветра ня можа прайсьці памеж іх.
Сэрца ягонае цьвёрдае, як камень, цьвёрдае, як ніжні камень млынавы.
Адзін із адным злучаны яны, яны сьціскаюць адзін аднаго й ня могуць быць разлучаны.
Калі ён устае, дрыжаць асілкі, і хаваюцца ад жаху.
Ад чханьня ягонага сьвятлее; вочы ў яго, як векі зары.
Меч, які кранецца яго, не ўстаіць, ані дзіда, ані страла, ані рагаціна.
Зь ляпы ягонае полы шугаюць, агняныя іскры ўцякаюць.
Жалеза лічыць ён за салому, а медзь — за дрэва гнілое.
З ноздраў ягоных выходзе дым, як ізь кіпячага гаршка альбо казана.
Не палохае яго сын луку, і камень з пушчалкі яму як сена.
Дых ягоны распаляе вугальле, і зь ляпы ягонае выходзе полымя.
Доўбня яму як сьцяблінка, і сьмяецца ён з дзіды, што ляціць.
На шыі ў яго начуе сіла, і перад ім скача жах.
Пад ім вострыя камяні, і ён на вострых камянях ляжыць як у балоце.
Маршчакі мяса ягонага злучаныя, яны моцныя на ім, і нельга іх скрануць.
Ён глыбіню водаў разаграе як кацёл, і мора ператварае ў кіпень.
Сэрца ягонае цьвярдое, як камень; цьвярдое, як сподні жоран.
За сабой пакідае сьветлую сьцежку, і бездань падаецца сівізною.
Як ён падыймаецца, дужасілы палохаюцца, ад груку яны вонках сябе.
Няма яму роўнага на зямлі, ён створаны бясстрашным.
Меч, што даткнецца да яго, ня выдзяржа, ані дзіда, ані суліца, ані панцыр.
На ўсё магутнае ён глядзіць з вышыні, ён — валадар над усімі сынамі пыхлівасьці».
Зялеза ён мае за салому, за гнілое дзерва — медзь.
Сын лука ня спудзе яго; у ўмецьце абернуцца яму пушчальныя камяні.
Булаву мае ён за саломіну, а з бразку дзіды ён сьмяецца.
Пад ім войстрае чарап’ё, ён выцягуецца на балоце, як малацьбяныя сані.
Прычыняе, што глыбіня кіпіць, як гаршчок, абрачае мора ў гаршчок мазі.
За сабой ён пакідае ясную сьцежку, глыбіня здаецца сівою.
На пыле няма падобнага да яго: стварэньне бяз страху.
Ён аглядае ўсе высокае; ён кароль над усімі сынамі гордасьці».
