Ёва 28 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Антонія Бокуна
Бо ё жарало срэбра, і месца на золата, ідзе ачышчаюць.
Сапраўды, срэбра мае пачаткі жылаў, і ёсьць месца для золата, дзе яго ачышчаюць.
Зялеза дастаюць ізь зямлі, а з руды літуюць медзь.
Жалеза здабываецца з парахна, і з каменя топіцца медзь.
Ён азначае канец цемні і супоўна скумае камень цемры й сьмяротнага сьценю.
[Чалавек] паставіў мяжу цемры, і дасьледуе ўсё да краю, і [шукае] камяні ў цемры і ценю сьмерці.
Прабіваецца рака ад месцаў жыхараў, забытых нагамі; яны зьбяднелі і ад людзёў туляюцца.
Капаюць капальні там, дзе не хадзілі ногі, зыходзяць у глыбіню, вісяць і хістаюцца далёка ад людзей.
Зямля, — зь яе паходзе хлеб, а пад ёй парыта бы цяплом.
Зямля, з якой хлеб вырастае, у глыбіні перавернута, як агнём.
Камяні яе — месца шафіру, і пыл золата ў ёй.
Камяні ейныя — месца шафіра, і пясок золата ў ёй.
Сьцежкі ня ведае дзярлівая птушка, і ня бачыла яе вока каршуна;
Драпежная птушка ня ведае сьцежкі [туды], і ня бачыць яе вока арла.
Не тапталіся па ёй сынове пыхі, і не пераходзіў яе стары леў.
Не тапталі яе сыны пыхлівасьці, і не праходзіў па ёй леў.
На крэмень наложа руку сваю і перакуляе горы з каранямі.
Выцягвае [чалавек] руку сваю на крэмень, і пераварочвае горы да падножжа.
Ён высякае каналы ў скалах, і кажную дарагую рэч бача вока ягонае.
У скалах высякае каналы, і ўсё каштоўнае бачыць вока ягонае.
Ён зьвязуе рэкі, каб не разьліваліся, і схаванае выносе на сьвятліню.
І спыняе ён цячэньне рэк, і скарбы выдабывае на сьвятло.
Але мудрасьць, ідзе знайсьці яе? і йдзе месца розуму?
Але дзе знаходзіцца мудрасьць, і дзе месца розуму?
Ня ведае чалавек цаны яе, і яе не знаходзяць на зямлі жывых.
Чалавек ня ведае туды дарогі і не знаходзіць яе на зямлі жывых.
Бяздоньне кажа: "Ня ў імне яна", і мора кажа: "Не ў мяне!"
Бездань кажа: “Няма яе ў-ва мне”, і мора кажа: “Няма яе ў-ва мне”.
Ня можна даць шчырага золата за яе, і срэбра ня можа быць адважана за цану яе.
Не даецца яна за золата і не здабываецца яна за вагу срэбра.
Не цануюць яе золатам Офірскім, ані дарагім аніксам, ані шафірам.
Ня плаціцца за яе ані золатам Афіру, ані каштоўным оніксам або шафірам.
Не раўня ёй золата а крышталь, і не мяняюць яе на судзьдзе із шчырага золата.
Не раўняецца да яе золата і шкло, не замяніць яе на посуд залаты.
Караляў а пэрлаў і менаваць няма чаго, цана мудрасьці вышэй за рубіны.
Каралі і крышталь ня ўзгадваюцца [пры ёй]; цана мудрасьці — большая за пэрлы.
Не раўня ёй топаз Ефіопскі; шчырым золатам не цануюць яе.
Ня варты яе тапаз з Кушу, і золатам чыстым не ацэніш яе.
А мудрасьць скуль паходзе? і йдзе месца розуму?
Адкуль паходзіць мудрасьць, і дзе месца розуму?
Схавана яно ад ачоў усяго жывучага і ад птушак нябёсных затоена.
Схаваная яна ад вачэй усіх жывых, птушкам нябесным невядомая.
Загіна а сьмерць кажуць: "Вушмі нашымі чулі мы галасы празь яе".
Абадон і сьмерць кажуць: “Вушамі нашымі мы чулі пра славу яе”.
Бог цяме дарогу яе, і Ён ведае месца яе;
Бог разумее шлях яе, і Ён ведае месца ейнае.
Бо Ён глядзіць на канцы зямлі, бача пад цэлым небам.
Бо Ён разглядае краі зямлі, і бачыць усё, што пад небам.
Як Ён ветру прызначаў вагу і ўладзіў ваду подле меры,
Калі даваў Ён сілу ветру і ўсталёўваў водам берагі,
Як азначаў права дажджу й дарогу маланьні грымотнай;
калі даваў закон дажджам, і шлях грымоту і маланцы,
Тады Ён бачыў яе і агаласіў яе; Ён устанавіў яе, і спрабаваў яе.
тады бачыў Ён яе, і выявіў, і ўмацаваў яе, і дасьледаваў яе.
І сказаў чалавеку: "Вось, боязьнь Спадарова — гэта мудрасьць, і адвярненьне ад ліха — розум"».
І сказаў Ён чалавеку: “Страх перад Госпадам — гэта мудрасьць; а пазьбягаць зла — розум”».
