Ёва 28 разьдзел

Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2017

 
 

Бо ё жарало срэбра, і месца на золата, ідзе ачышчаюць.
 
Срэбра мае пачаткі жылаў, і ў золата ёсць месца, дзе яго плавяць.

Зялеза дастаюць ізь зямлі, а з руды літуюць медзь.
 
Жалеза здабываецца з зямлі, і камень, растоплены жарам, у медзь ператвараецца.

Ён азначае канец цемні і супоўна скумае камень цемры й сьмяротнага сьценю.
 
Усталяваў [чалавек] мяжу цемры, і даследуе ўсё сам да канца, нават камень змроку і ценю.

Прабіваецца рака ад месцаў жыхараў, забытых нагамі; яны зьбяднелі і ад людзёў туляюцца.
 
Вандроўны люд адкрыў падземныя праходы, якія забыты нагою; вісяць яны, хістаючыся больш за вандроўніка.

Зямля, — зь яе паходзе хлеб, а пад ёй парыта бы цяплом.
 
Зямля, з якой хлеб вырастаў, у глыбіні перавернута, як агнём.

Камяні яе — месца шафіру, і пыл золата ў ёй.
 
Камяні яе — месца сапфіра, і глеба яе — золата.

Сьцежкі ня ведае дзярлівая птушка, і ня бачыла яе вока каршуна;
 
Драпежная птушка не ведае сцежкі туды, і не бачыць яе вока арла.

Не тапталіся па ёй сынове пыхі, і не пераходзіў яе стары леў.
 
Не тапталі яе сыны пыхі, і не праходзіла па ёй ільвіца.

На крэмень наложа руку сваю і перакуляе горы з каранямі.
 
Выцягвае ён руку сваю на крэмень, да падножжа пераварочвае горы.

Ён высякае каналы ў скалах, і кажную дарагую рэч бача вока ягонае.
 
У скалах высякае каналы, і ўсё каштоўнае бачыць вока яго.

Ён зьвязуе рэкі, каб не разьліваліся, і схаванае выносе на сьвятліню.
 
Выведаў ён глыбіні рачныя і вывеў на свет утоенае.

Але мудрасьць, ідзе знайсьці яе? і йдзе месца розуму?
 
Але дзе знайсці мудрасць? І дзе месца розуму?

Ня ведае чалавек цаны яе, і яе не знаходзяць на зямлі жывых.
 
Чалавек не ведае яе сутнасці, і не знайсці [яе] на зямлі жывых.

Бяздоньне кажа: "Ня ў імне яна", і мора кажа: "Не ў мяне!"
 
Бездань кажа: “Няма яе ўва мне”, і мора гаворыць: “Няма яе ўва мне”.

Ня можна даць шчырага золата за яе, і срэбра ня можа быць адважана за цану яе.
 
Нельга даць за яе чыстага золата, і не ўзважыць срэбра ў абмен на яе.

Не цануюць яе золатам Офірскім, ані дарагім аніксам, ані шафірам.
 
Нельга заплаціць золатам Афіру, ані найкаштоўнейшым сарданіксам, ані сапфірам.

Не раўня ёй золата а крышталь, і не мяняюць яе на судзьдзе із шчырага золата.
 
Не зраўняецца з ёю золата або шкло, не прамяняць яе на залаты посуд.

Караляў а пэрлаў і менаваць няма чаго, цана мудрасьці вышэй за рубіны.
 
Пра каралі і крышталь не ўспомняць у параўнанні з ёй, і валоданне мудрасцю лепшае за перлы.

Не раўня ёй топаз Ефіопскі; шчырым золатам не цануюць яе.
 
Не зраўняецца з ёю тапаз з Этыёпіі, і не прыпадобніш яе да найчысцейшага золата.

А мудрасьць скуль паходзе? і йдзе месца розуму?
 
Дык адкуль паходзіць мудрасць і дзе месца розуму?

Схавана яно ад ачоў усяго жывучага і ад птушак нябёсных затоена.
 
Схаваная яна ад вачэй усіх жывых і нябесным птушкам невядомая.

Загіна а сьмерць кажуць: "Вушмі нашымі чулі мы галасы празь яе".
 
Абадон і смерць кажуць: “Вушамі нашымі мы чулі пра славу яе”.

Бог цяме дарогу яе, і Ён ведае месца яе;
 
Бог ведае дарогу яе, і Ён ведае месца яе.

Бо Ён глядзіць на канцы зямлі, бача пад цэлым небам.
 
Ён бачыць ускрайкі зямлі і заўважае ўсё, што пад небам.

Як Ён ветру прызначаў вагу і ўладзіў ваду подле меры,
 
Ён надаў вятрам вагу і воды адмераў меркаю.

Як азначаў права дажджу й дарогу маланьні грымотнай;
 
Калі даваў закон дажджам і шлях навальніцам грымотным,

Тады Ён бачыў яе і агаласіў яе; Ён устанавіў яе, і спрабаваў яе.
 
тады ўбачыў Ён яе і расказаў, і прыгатаваў, і даследаваў яе.

І сказаў чалавеку: "Вось, боязьнь Спадарова — гэта мудрасьць, і адвярненьне ад ліха — розум"».
 
І сказаў Ён чалавеку: “Вось, страх Госпадаў — гэта і ёсць мудрасць; а пазбягаць зла — гэта розум”».