Ёва 18 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2017
І адказаваў Вілдад Шугянін, і сказаў:
У адказ сказаў Балдад Сугіт:
«Пакуль вы ня зробіце канца словам сваім? уцяміце, і потым будзем гукаць.
«Дакуль жа будзеце вы кідаць гэтыя словы? Перш зразумейце, а потым будзем гаварыць.
Нашто нас мець за статак? Чаму мы нячыстыя ў вачох вашых?
Чаму мы лічым сябе за жывёлу, і чаму мы ў пагардзе перад вамі?
Ён, што разрывае душу сваю ў гневе сваім, нягож дзеля цябе спусьцець зямлі й скале скрануцца зь месца свайго?
Ты, што губіш душу сваю ў гневе сваім, ці ж праз цябе апусцее зямля ды з месца свайго скалы перамесцяцца?
Але, сьвятло нягодных гасьне, і іскра цяпла ягонага ня сьвеце.
Бо святло бязбожніка згасне і не заззяе полымя ад агню яго.
Сьвятло сьцямнее ў будане ягоным, і сьветач над ім пагасьне.
Пацямнее святло ў палатцы яго, і свяцільнік, які над ім, згасне.
Сьцісьнены сігні моцы ягонае, і рада ягоная адхінець яго;
Абмежаваныя будуць крокі моцы яго, і намер яго здрадзіць яму.
Бо завядуць у сець ногі ягоныя, і на пасадцы ходзе.
Ублыталіся ў сетку ногі яго, і ходзіць ён у путах.
Пятля хапае зя пяту, і сіло дзяржыць яго.
Пятля трымае нагу яго, і сіло закрываецца над ім.
Прыхаваны на зямлі паварозы і на яго, і пасткі на сьцежцы.
Схаваная на зямлі пастка [для] яго, а сіло [для] яго — на сцежцы.
З усіх бакоў будуць палохаць жахі яго і гнацца за ім па пятах ягоных.
Адусюль палохаюць яго жахі і агортваюць ногі яго.
Высіляецца з голаду сіла ягоная, і няшчасьце гатова з боку ў яго.
Памяншаецца ад голаду дужасць яго, і загуба падрыхтаваная рэбрам яго.
Яно зьесьць часьці скуры ягонае, пяршак сьмерці зьесьць чаланы ягоныя.
Загуба з’ядае кавалкі скуры яго, а першародны смерці мардуе члены яго.
Вырвана з будану надзея ягоная, і яна прывядзець яго да караля жахаў.
Выдаляецца надзея яго з палаткі яго, і Ты штурхаеш яго да цара жахаў.
Ён жыхара ў будане сваім, каторы не ягоны; серкаю пасыпана гаспода ягоная.
Ты жывеш у палатцы, якой ужо няма ў яго, у жытле яго рассыпаецца серка.
Здолу сохне карэньне ягонае, а згары вяне гольле ягонае.
Знізу падсыхаюць карані яго, а зверху вянуць галінкі яго.
Памяць празь яго гіне ізь зямлі, і няма імені ягонага на вуліцы.
Памяць аб ім знікне з зямлі, і не будзе ўслаўляцца імя яго на плошчах.
Ён выгнаны ізь сьвятла да цямноты, і ізь сьвету выкінены.
Прагоняць яго са святла ў цемру і прагоняць яго са свету.
Ён ня мае пагону альбо патомка сярод люду свайго, і няма астачы на месцу жыцьця ягонага.
Не будзе ані нашчадка яго, ані пакалення ў народзе яго, і не застанецца нічога ў месцы, дзе ён жыў.
З дня ягонага зумеюцца йдучыя за ім, і пярэдніх схапіла дрыгота.
У дзень яго аслупянеюць апошнія [нашчадкі], а першых апануе страх.
Вось, такія гасподы несправядлівага, такое месца, хто ня знае Бога».
Дык вось што такое прытулкі несправядлівага, і гэткае месца таго, хто не ведае Бога».
