Ёва 7 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2017
Ці не ваяваньне мужу на зямлі, і ці ня дні ягоныя, як дні найміта?
Хіба жыццё чалавека на зямлі — гэта не вайна, хіба дні яго — не як дні найміта?
Як слуга жадае сьценя, і як найміт жджэць платы свае;
Як нявольнік прагне ценю і як найміт чакае платы сваёй,
Так спалі імне месяцы марныя, і ночы немарасныя выдзелены імне.
так і я меў месяцы мучэнняў і лічыў цяжкія ночы свае.
Як кладуся, то кажу: "Калі ўстану?" а вечар памераны, і я перасычаюся варочаньнямі да золку.
Калі я засну, то буду гаварыць: “Калі ж я ўстану?” І зноў буду чакаць вечара і напоўнюся пакутамі аж да змяркання.
Цела мае адзета чэрвямі а брудам пылу, скура мая трэскаецца й стала агіднаю.
Цела маё пакрыта гніллём і брудам пылу, скура мая лопаецца і цячэ [гноем].
Дні мае баржджэйшыя за чаўнок, і канчаюцца без надзеі.
Дні мае прайшлі хутчэй, чым чаўнок ткацкі, і скончыліся, як кароткая нітка.
Успомні, што жыцьцё мае — вецер, што вока мае ня зьвернецца бачыць добрае;
Памятай, што жыццё маё — подых ветру і маё вока не вернецца, каб пабачыць дабро.
Не абача мяне вока таго, хто бачыў мяне; вочы Твае на мяне, — і няма мяне.
І не ўгледзіць мяне позірк чалавека; вочы Твае — на мяне, а мяне ўжо не будзе.
Чэзьне булак і адходзе; так тый, што зыходзе да шэолю, ня ўзыходзе,
Як воблака марнее і знікае, так і той, хто сыдзе ў цемру, не падымецца.
Ня зьвернецца болей да дому свайго, і не пазнае ўжо яго месца ягонае.
Ён не вернецца болей у дом свой, і месца яго болей яго не пазнае.
Ня буду ж я гамаваць вуснаў сваіх; буду гукаць у ўціску духа свайго; буду жаліцца ў гарчыні душы свае.
Таму і я не буду шкадаваць вуснаў маіх, буду прамаўляць у трывозе духу майго, буду гаварыць з горыччу душы маёй.
Ціж я мора альбо морскае дзіўства, што Ты пастанавіў над імною варту?
Ці ж мора я або пачвара марская, што паставіў Ты пры мне варту?
Калі скажу: "Пацеша мяне пасьцеля мая, панясець ложак мой нараканьне мае";
Калі скажу я: “Пацешыць мяне ложак мой, і забярэ пасцель мая”, —
Ты страшыш мяне снамі й відзенямі палохаеш мяне;
Ты пачынаеш палохаць мяне снамі і трывожыш жахлівымі прывідамі.
Дык душа мая выбірае валей душэньне а сьмерць касьцём маім.
З гэтай прычыны душа мая выбірае самагубства, а косці мае — смерць.
Агідла імне. Ня вечна ж жыць імне. Адступі ад мяне, бо дні мае марнасьць.
Я ў роспачы; жыць болей я ўжо не буду. Злітуйся нада мной, бо дні мае — нішто.
Што такое чалавек, што Ты гэтулькі вывышаеш яго й зварачаеш на яго сэрца Свае,
Што ёсць чалавек, што Ты ўзвялічваеш яго? Або што Ты схіляеш сэрца Сваё да яго?
Давядаешся да яго кажнае раніцы, кажную часіну прабуеш яго?
Ты наведваеш яго на світанні і штохвілінна выпрабоўваеш яго.
Пакуль Ты не адвернешся ад мяне, не пакінеш мяне, пакуль не праглыну сьліны свае?
Дакуль жа не адвернеш Ты вачэй ад мяне? Няўжо не дазволіш мне [нават] праглынуць сліну маю?
Я ізграшыў, то што я зраблю Табе, Вартаўніча людзкі? нашто Ты пастанавіў мяне мэтаю Сабе, так што я стаў самому сабе вялічны?
Зграшыў я, дык што маю зрабіць для Цябе, о Вартаўнік над людзьмі? Чаму ўчыніў Ты мяне непрыязным Табе і сам сабе я зрабіўся нязносны?
І чаму б не забраць выступу майго й ня зьняць ізь мяне бяспраўя майго? бо, вось, я лягу ў пыл, і Ты будзеш золкам глядзець мяне, але ня будзе мяне».
Чаму ж Ты не адпускаеш граху майго і чаму не здымаеш правіннасці маёй? Вось, цяпер я засну ў парахне; і калі назаўтра будзеш шукаць мяне, то не будзе мяне!»
