Ёва 17 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2017
Дух мой ранены; дні мае гаснуць; грабы перад імною.
Дух мой саслабеў, дні мае пагаслыя, і застаецца мне толькі магіла.
Ці не насьміханьнікі з імною, і ў нараканьню іхным начуе вока мае.
Хіба не кпіны акружаюць мяне, і не ў горычы хіба патанае вока маё?
Вазьмі ж мой заклад да Сябе! накш хто паручыцца за мяне?
Дай заклад за мяне перад Табою, і хто ж [іншы] у знак парукі стукне мяне па руцэ?
Бо сэрцы іхныя закрыў Ты ад разуменьня, затым Ты іх не падыймаеш.
Сэрца іх аддаліў Ты ад разумення, таму яны не ўзвысяцца.
Хто лісьліве прыяцелям, у дзяцей таго вочы зьнішчацца.
Абяцае блізкіх як здабычу, але вочы сыноў яго змарнеюць.
Ён пастанавіў мяне прыказяю людам, і спакменям пліваньня ў від я стаў ім.
Ён паставіў мяне ў прымаўку народа і каб плявалі [мне] ў твар.
Зацьмела ад гароты вока мае, і ўсі чаланы мае, як сьцень.
Пацямнела ад горычы вока маё, і члены цела майго сталіся, нібы цень.
Пасьцівыя людзі зжахнуцца ад гэтага, і нявінны ўквеліцца на бязбожнага.
Справядлівыя аслупянеюць, бачачы гэта, і бязгрэшны раззлуецца на бязбожніка.
Але справядлівы дзяржыцца дарогі свае, і чыстых рук дужэе а дужэе.
І справядлівы будзе трымацца дарогі сваёй, а чысты дадасць моцы рукам.
Але вы ўсі, зьвярніцеся й прыходзьце, калі ласка, і не знайду я мудрага меж вас.
Дык навярніцеся ўсе вы і прыходзьце, але я не знайду між вамі нікога разумнага.
Мінулі дні мае; скрышаны думкі мае, собствы сэрца майго.
Дні мае прамінулі, думкі мае і памкненні сэрца майго расцерушыліся.
Яны ноч абарачаюць у дзень, сьвятло бліжаць да віду цямноты.
Ператварылі яны ноч у дзень; ды зноў пасля цемры спяшаецца святло.
Калі спадзяюся гробу, як дому свайго, у цемні пасьцялю пасьцелю сваю;
Калі і датрываю, то апраметная — дом мой; у цемры паслаў я ложак мой.
Загубу заву: "Войча ты мой!" і чарвяка: "Маці мая!" і "Сястра мая!"
Сказаў я гнілізне: “Ты — бацька мой!”, “Маці мая і сястра мая!” — чарвям.
Дык ідзе надзея мая? Хто абача надзею маю, хто абача?
Дык дзе ж цяпер мая надзея і хто бачыць цярплівасць маю?
За завалы шэолю зыйдзе яна, як супачываць разам будзем у пыле».
У апраметную найглыбейшую сыдуць усе справы мае, і ці будзе мне адразу супачынак у парахне?»
