Ёва 29 разьдзел

Кніга Ёва
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2017

 
 

І ўзноў рабіў Ёў свае адумысловае прыраўнаньне, і сказаў:
 
І дадаў яшчэ Ёў, пачынаючы прыпавесць сваю, і сказаў:

«О, калі б я быў, як у пярэднія месяцы, як у тыя дні, калі Бог крыў мяне;
 
«Хто мне дасць, каб стаўся я, як у даўнія месяцы, у тыя дні, калі Бог ахоўваў мяне,

Калі сьветач Ягоны сьвяціў над галавою маёю, і я пры сьвятле яго хадзіў сярод цемні.
 
калі светач Яго свяціў над галавой маёй і пры святле Яго хадзіў я ў цемры,

Як быў я за дзён маладосьці свае, як тайна Божая была над буданом маім;
 
калі яшчэ жыў у днях юнацтва майго, калі Бог быў спагадным у палатцы маёй,

Калі яшчэ Ўсемагучы быў з імною, і дзяцюкі мае навокал мяне;
 
калі са мною быў Усемагутны і дзеці мае — вакол мяне,

Калі дарогі мае абліваліся маслам, і скала тачыла імне цур’і алею!
 
калі малаком я мыў ногі свае і скала выдавала для мяне ручаі алею.

Калі я выходзіў да брамы месцкае, і на точышчу станавіў седава свае, —
 
Калі я выходзіў да гарадской брамы і на плошчы рыхтаваў сабе сядзенне,

Бачачы мяне, маладзёны хаваліся, а перастаркі ўставалі, стаялі;
 
бачылі мяне юнакі і хаваліся, а старыя, падняўшыся, стаялі.

Князі ўзьдзержаваліся ад гаворкі і далоні свае клалі на вусны свае;
 
Князі пераставалі гаварыць і клалі палец на вусны свае.

Голас значных хаваўся, і язык іхны ліп да паднябеньня іхнага.
 
Правадыры спынялі голас свой, і язык іх прыліпаў да іх паднябення.

Калі вуха чула, мела мяне за шчасьлівага; калі вока бачыла, яно сьветчыла празь мяне;
 
Вуха, што чула мяне, дабраслаўляла мяне, і вока, якое бачыла, сведчыла за мяне,

Бо я вывальняў беднага галосячага й сірату, каторая ня мела памагатыра.
 
бо я вызваляў гаротніка, які лямантаваў, і сірату, які не меў апекуна.

Дабраславенства гінучага прыходзіла на мяне, і я прычыняў сэрцу ўдавы песьню радасьці.
 
Дабраславенства таго, каму была наканавана смерць, сыходзіла на мяне, і сэрца ўдавы рабіў я радасным.

Я адзяваўся ў справядлівасьць, і яна ўбірала мяне; як ахілім а турбан суд мой.
 
Я апрануўся ў справядлівасць і прыбраўся, як плашчом і вянцом, судом сваім.

Я быў ачыма нявісному і нагамі кульгаваму я;
 
Вокам быў я сляпому і нагой — кульгаваму.

Айцом быў я ўбогім і справу, каторай ня знаў, я скумаў.
 
Бацькам быў для беднага і справу незнаёмага чалавека пільна разбіраў.

Ламіў я пераднікі несправядліваму, і із зубоў ягоных вырываў здабытак.
 
Я раздзіраў пашчу злачынцу і вырываў з зубоў яго здабычу.

І гукаў я: "У гнязьдзе сваім сканаю і, як пясок, памножу дні свае;
 
І гаварыў я: “У гняздзе сваім памру я і, як пальма, памножу дні.

Карэнь мой выцягнуўся да вады, і раса начуе на гольлю маім;
 
Корань мой адкрыты каля вады, і раса будзе ляжаць на галінах маіх.

Слава мая новая з імною, і лук мой аднаўляецца ў руццэ маёй".
 
Слава мая заўсёды будзе аднаўляцца, і лук мой у руцэ маёй умацуецца”.

Слухалі мяне, і чакалі, і маўчэлі ў часе рады мае.
 
Тыя, хто мяне слухалі, захапляліся і з павагаю маўчалі на параду маю.

Просьле мовы мае яны не паўтаралі, і на іх капалі казаньні мае.
 
Да слоў маіх не асмельваліся нічога дадаць, і мова мая акроплівала іх.

Чакалі мяне, як дажджу, і адчынялі вусны свае, як ад дажджу познага.
 
Чакалі мяне, як дажджу, і адкрывалі вусны свае, як на дождж позні.

Я ўсьміхаўся да іх, і яны ня верылі; і сьвятла віду майго не адхіналі.
 
Калі часам усміхаўся я да іх, не верылі, і святло твару майго не падала на зямлю.

Я абіраў дарогу ім, і сядзеў, як галава, і жыў, як кароль памеж вяткі; як плачучых у жалобе, я іх пацяшаў.
 
Калі хацеў прыйсці да іх, сядзеў першы і, хаця сядзеў, як кароль у атачэнні войска, аднак жа быў суцяшальнікам засмучаных.