Ёва 29 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Чарняўскага 2017
І працягваў Ёў прамову сваю, і сказаў:
І дадаў яшчэ Ёў, пачынаючы прыпавесць сваю, і сказаў:
«Хто мне дасьць, каб я быў як у часы старадаўнія, у тыя дні, калі Бог захоўваў мяне,
«Хто мне дасць, каб стаўся я, як у даўнія месяцы, у тыя дні, калі Бог ахоўваў мяне,
калі сьветач Ягоны сьвяціў над галавой маёй, калі ў сьвятле Ягоным хадзіў я ў цемры,
калі светач Яго свяціў над галавой маёй і пры святле Яго хадзіў я ў цемры,
калі яшчэ жыў у днях восені маёй, калі спагаднасьць Бога была ў намёце маім,
калі яшчэ жыў у днях юнацтва майго, калі Бог быў спагадным у палатцы маёй,
калі Усемагутны быў са мною і вакол мяне — дзеці мае,
калі са мною быў Усемагутны і дзеці мае — вакол мяне,
калі сьцежкі мае купаліся ў масьле, і са скалы ручаём сьцякаў алей.
калі малаком я мыў ногі свае і скала выдавала для мяне ручаі алею.
Калі я выходзіў да брамы гораду, і на плошчы ставіў сядзеньне маё,
Калі я выходзіў да гарадской брамы і на плошчы рыхтаваў сабе сядзенне,
убачыўшы мяне, юнакі хаваліся, а старыя ўставалі і стаялі,
бачылі мяне юнакі і хаваліся, а старыя, падняўшыся, стаялі.
князі пераставалі гаварыць і клалі палец на вусны свае,
Князі пераставалі гаварыць і клалі палец на вусны свае.
начальнікі спынялі голас свой, і язык іхні прыліпаў да паднябеньня.
Правадыры спынялі голас свой, і язык іх прыліпаў да іх паднябення.
Вуха, якое чула мяне, добра гаварыла пра мяне, і вока, якое бачыла, сьведчыла пра мяне,
Вуха, што чула мяне, дабраслаўляла мяне, і вока, якое бачыла, сведчыла за мяне,
бо я вызваляў гаротніка, які клікаў [мяне], і сірату, і бездапаможнага.
бо я вызваляў гаротніка, які лямантаваў, і сірату, які не меў апекуна.
Дабраславенства таго, які гінуў, зыходзіла на мяне, і сэрца ўдавы я рабіў радасным.
Дабраславенства таго, каму была наканавана смерць, сыходзіла на мяне, і сэрца ўдавы рабіў я радасным.
Я апранаўся ў праведнасьць, і быў апрануты; як плашч і карона быў суд мой.
Я апрануўся ў справядлівасць і прыбраўся, як плашчом і вянцом, судом сваім.
Вокам быў я для сьляпога, і нагой — для кульгавага.
Вокам быў я сляпому і нагой — кульгаваму.
Бацькам быў для ўбогіх, і ў справе, якой ня ведаў, пільна разьбіраўся.
Бацькам быў для беднага і справу незнаёмага чалавека пільна разбіраў.
Я разьдзіраў пашчу крыўдзіцелю і вырываў з зубоў ягоных нарабаванае.
Я раздзіраў пашчу злачынцу і вырываў з зубоў яго здабычу.
Я гаварыў у душы: “У гнязьдзе сваім я памру і, як пясок, памножу дні свае.
І гаварыў я: “У гняздзе сваім памру я і, як пальма, памножу дні.
Корань мой адкрыты для вады, і раса пакрывае галіны мае.
Корань мой адкрыты каля вады, і раса будзе ляжаць на галінах маіх.
Слава мая заўсёды аднаўляецца, і лук у руцэ маёй абнаўляе [сілу]”.
Слава мая заўсёды будзе аднаўляцца, і лук мой у руцэ маёй умацуецца”.
Тыя, што слухалі мяне, чакалі, і маўчалі, [чуючы] параду маю.
Тыя, хто мяне слухалі, захапляліся і з павагаю маўчалі на параду маю.
Да словаў маіх ня мелі нічога дадаць, і мова мая на іх сплывала.
Да слоў маіх не асмельваліся нічога дадаць, і мова мая акроплівала іх.
І чакалі мяне, як дажджу, і адкрывалі вусны свае, як на дождж вясновы.
Чакалі мяне, як дажджу, і адкрывалі вусны свае, як на дождж позні.
Калі ўсміхаўся я да іх, ня верылі, і сьвятла аблічча майго не адкідалі.
Калі часам усміхаўся я да іх, не верылі, і святло твару майго не падала на зямлю.
Я выбіраў шлях да іх, і сядзеў на чале, і быў, як валадар у атачэньні войска; як той, хто пацяшае засмучаных.
Калі хацеў прыйсці да іх, сядзеў першы і, хаця сядзеў, як кароль у атачэнні войска, аднак жа быў суцяшальнікам засмучаных.
