Ёва 29 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Чарняўскага 2017
І гаварыў далей Ёў слова сваё і сказаў:
І дадаў яшчэ Ёў, пачынаючы прыпавесць сваю, і сказаў:
о, калі б я быў, як у ранейшыя месяцы, як у тыя дні, калі Бог асланяў мяне,
«Хто мне дасць, каб стаўся я, як у даўнія месяцы, у тыя дні, калі Бог ахоўваў мяне,
калі сьвяцільня Ягоная сьвяціла над галавою маёю, і я пры сьвятле Ягоным хадзіў у цемры;
калі светач Яго свяціў над галавой маёй і пры святле Яго хадзіў я ў цемры,
як быў я ў дні маладосьці маёй, калі ласка Божая была над намётам маім,
калі яшчэ жыў у днях юнацтва майго, калі Бог быў спагадным у палатцы маёй,
калі яшчэ Ўсеўладны быў са мною, і дзеці мае вакол мяне,
калі са мною быў Усемагутны і дзеці мае — вакол мяне,
калі шляхі мае абмываліся малаком і скала крынічыла мне ручаі алею!
калі малаком я мыў ногі свае і скала выдавала для мяне ручаі алею.
Калі я выходзіў да брамы горада і на плошчы ставіў седзішча сваё,
Калі я выходзіў да гарадской брамы і на плошчы рыхтаваў сабе сядзенне,
хлопцы, убачыўшы мяне, хаваліся, а старыя ўставалі і стаялі;
бачылі мяне юнакі і хаваліся, а старыя, падняўшыся, стаялі.
князі ўстрымліваліся ад прамовы і пальцы клалі на вусны свае;
Князі пераставалі гаварыць і клалі палец на вусны свае.
голас знакамітых змаўкаў, і язык у іх прыліпаў да паднябеньня іхняга.
Правадыры спынялі голас свой, і язык іх прыліпаў да іх паднябення.
Вуха, якое чула мяне, улешчвала мяне; вока, якое бачыла, хваліла мяне,
Вуха, што чула мяне, дабраслаўляла мяне, і вока, якое бачыла, сведчыла за мяне,
бо я ратаваў пакутніка, які енчыў, і сірату бездапаможнага.
бо я вызваляў гаротніка, які лямантаваў, і сірату, які не меў апекуна.
Дабраславеньне таго, хто гінуў, прыходзіла на мяне, і сэрцу ўдавы прыносіў я радасьць.
Дабраславенства таго, каму была наканавана смерць, сыходзіла на мяне, і сэрца ўдавы рабіў я радасным.
Я апрануўся ў праўду, і суд мой апранаў мяне як мантыя і турбан.
Я апрануўся ў справядлівасць і прыбраўся, як плашчом і вянцом, судом сваім.
Я быў вачыма сьляпому і нагамі кульгаваму;
Вокам быў я сляпому і нагой — кульгаваму.
бацькам быў я ўбогім і цяжбіну, якое я ня ведаў, разьбіраў уважліва.
Бацькам быў для беднага і справу незнаёмага чалавека пільна разбіраў.
Крышыў я беззаконнаму сківіцы і з зубоў ягоных вырываў крадзенае.
Я раздзіраў пашчу злачынцу і вырываў з зубоў яго здабычу.
І казаў я: у гнязьдзе маім сканаю, і дзён маіх будзе многа, як пяску;
І гаварыў я: “У гняздзе сваім памру я і, як пальма, памножу дні.
корань мой адкрыты вадзе, і раса начуе на вецьці маім;
Корань мой адкрыты каля вады, і раса будзе ляжаць на галінах маіх.
слава мая ня старыцца, лук мой моцны ў руцэ маёй.
Слава мая заўсёды будзе аднаўляцца, і лук мой у руцэ маёй умацуецца”.
Уважалі мне і чакалі, і маўчалі пры радзе маёй.
Тыя, хто мяне слухалі, захапляліся і з павагаю маўчалі на параду маю.
Пасьля слоў маіх ужо не разважалі; мова мая капала на іх.
Да слоў маіх не асмельваліся нічога дадаць, і мова мая акроплівала іх.
Чакалі мяне, як дажджу, і, як дажджу позьняму, разьзяўлялі вусны свае.
Чакалі мяне, як дажджу, і адкрывалі вусны свае, як на дождж позні.
Бывала, усьміхнуся ім, — яны ня вераць; і сьвятла твару майго яны не азмрочвалі.
Калі часам усміхаўся я да іх, не верылі, і святло твару майго не падала на зямлю.
Я назначаў шляхі ім і сядзеў на чале і жыў як цар у коле вояў, як суцешнік заплаканых.
Калі хацеў прыйсці да іх, сядзеў першы і, хаця сядзеў, як кароль у атачэнні войска, аднак жа быў суцяшальнікам засмучаных.
