Ёва 31 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Чарняўскага 2017
Запавет паклаў я з вачамі маімі, каб ня думаць пра дзяўчыну.
Заключыў я дамову з вачамі сваімі, каб не глядзець мне на дзяўчыну.
Якая ж доля мне ад Бога згары? І якая спадчына ад Усемагутнага зь нябёсаў?
Якая ж доля мая ў Бога ў небе, ды якая спадчына ад Усемагутнага на вышынях?
Ці не для бязбожніка пагібель, і напасьце ці ж не для таго, хто ўчыняе ліха?
Ці ж ліхотніку няма загубы і адчужэння тым, хто чыняць несправядлівасць?
Ці ж ня бачыў Ён шляхоў маіх і ці ня лічыў усіх маіх крокаў?
Ці ж Ён не бачыў шляхоў маіх і не лічыў усе крокі мае,
Калі я хадзіў у марнасьці, і калі нага мая сьпяшалася на хітрыкі, —
калі хадзіў я ў марнасці і нага мая спяшалася ў падступнасці?
няхай узважаць мяне на вагах праўды, і Бог даведаецца пра маю беззаганнасьць.
Хай узважыць Ён мяне справядлівымі шалямі і хай ведае Бог маю беззаганнасць.
Калі ступакі мае ўхіляліся ад дарогі і сэрца маё ішло сьледам за вачамі маімі, і калі што-небудзь нячыстае прыстала да рук маіх,
Ці саступаў крок мой з дарогі, і ці пайшло за вокам маім маё сэрца, і ці запляміла рукі мае што нячыстае?
дык няхай я сею, а іншы есьць, і хай парасткі мае выкараненыя будуць.
Сеяў я, а есць іншы, і патомства маё вырванае з каранямі.
Калі сэрца маё спакушалася жанчынаю і я ставіў пасткі каля дзьвярэй майго блізкага, —
Калі сэрца маё звяла жанчына і калі цікаваў я пры дзвярах таварыша майго,
хай мая жонка меле на іншага, і хай іншыя зьдзекуюцца зь яго,
хай мая жонка меле для другога і хай іншыя схіляюцца над ёю.
бо гэта — злачынства, гэта — беззаконьне, якое падпадае суду;
Бо гэта — недазволенае, злачынства, якое падлягае суду.
гэта — агонь, які зьядае да зьнішчэньня, які зьнішчыў бы ўсё дабро маё.
Гэта агонь, што паглынае аж да загубы і што выкараняе ўсё народжанае.
Калі я меў у занядбаньні правы слугі і служанкі маёй, калі яны спрачаліся са мною,
Хіба не зважаў я ў судзе на правы паслугача свайго і паслугачкі сваёй, калі яны спрачаліся са мною?
дык што я пачаў бы рабіць, калі б Бог паўстаў? І калі б Ён паглядзеў на мяне, што мог бы я адказваць Яму?
Што ж тады буду рабіць, калі паўстане Бог судзіць? І калі будзе пытацца ў мяне, што я Яму адкажу?
Ці ня Ён, Які стварыў мяне ў чэраве, стварыў і яго і гэтак сама нас у нутробе?
Ці ж не ва ўлонні ўчыніў мяне Той, Хто і яго стварыў, і адзін сфармаваў мяне ва ўлонні?
Ці ж бы адмаўляў я ў просьбе тым, што мелі патрэбу, ці ж таміў бы вочы ўдавы?
Калі адмовіў я бедным у тым, чаго яны хацелі, і калі прымусіў вочы ўдавы засмуціцца,
Ці ж адзін я зьядаў кавалак мой, і ці ж ня еў ад яго і сірата?
калі з’еў я кавалак свой адзін, а сірата не з’еў ад яго?
Бо змалку ён рос са мною, як з бацькам, і ад чэрава маці маёй я кіраваў удаву.
Бо ад маленства гадаваў я яго, як бацька, і кіраваў [удавой] ад улоння маці.
Калі я бачыў каго, хто гінуў бяз вопраткі, і беднага бяз покрыва, —
Калі пагардзіў я гаротнікам за тое, што не меў ён адзення, а таксама бедным без вопраткі;
ці ж не дабраслаўлялі мяне сьцёгны ягоныя, і ці ня быў ён сагрэты воўнаю авечак маіх?
калі не дабраславіла мяне цела яго і не сагрэўся ён ад воўны авечак маіх;
Калі я падымаў руку маю на сірату, калі бачыў дапамогу сабе каля брамы,
калі падняў я руку сваю на сірату, калі бачыў у браме дапамогу сабе, —
дык няхай плячук мой адпадзе ад сьпіны, і рука мая хай адломіцца ад локця,
то хай выпадзе плячо маё з сустава свайго і хай патрушчыцца рука мая разам з касцямі локцевымі,
бо страшная мне кара ад Бога: перад веліччу Яго ня ўстояў бы я.
бо страх для мяне — няшчасце ад Бога і супраць велічы Яго ніяк мне не здужаць!
Ці закладваў я ў золаце апору маю і ці казаў скарбу: ты — надзея мая?
Калі лічыў я золата бяспекай маёй і гаварыў чыстаму золату: “Надзея мая!”;
Ці радаваўся я, што багацьце маё было вялікае, і што рука мая набыла многа?
калі цешыўся я дзеля мноства багаццяў сваіх і што рука мая столькі прыдбала;
Гледзячы на сонца, як яно зьзяе, і на месяц, як ён велічна крочыць,
калі бачыў я, як ззяе сонца і як ясна ўзыходзіць месяц,
ці паквапіўся я ў таямніцы сэрца майго, і ці цалавалі вусны мае руку маю?
і спакусілася патаемна сэрца маё, і пацалавалі вусны мае руку маю,
Гэта таксама было б злачынства, якое падлягае суду, бо я адрокся б тады ад Бога Ўсявышняга.
а гэта — злачыннасць, што падлягае суду, бо я адрокся б ад Бога Узвышняга;
Ці радаваўся я пагібелі ворага майго і ці трыумфаваў, калі няшчасьце напаткала яго?
калі радаваўся я з падзення таго, хто мяне ненавідзеў, і весяліўся, што яго напаткала няшчасце,
Не дазваляў я вуснам маім грашыць праклёнам душы ягонай.
бо не дазволіў я грашыць языку майму, каб насылаць праклёны на душу яго;
Ці ж не казалі людзі намёта майго: о, калі б мы ад мяса ягонага не насыціліся?
калі не гаварылі людзі палаткі маёй: “О, ці ёсць той, хто б не насыціўся мясам яго!”;
Дарожнік не начаваў на вуліцы; дзьверы мае праходжаму я адчыняў.
на двары не заставаўся прыхадзень, брама мая адкрытая была для вандроўніка;
Калі б я ўтойваў правіны мае, як чалавек, утойваючы ў грудзях маіх заганы мае,
калі ўтойваў я грэх свой, як чалавек, і калі хаваў за пазухай злачыннасць сваю;
дык я баяўся б вялікай грамады, і пагарда аднапляменцаў палохала б мяне, і я маўчаў бы і ня выходзіў бы за дзьверы.
калі б баяўся я грамады вялікай і пагарда блізкіх палохала б мяне, — то маўчаў бы я больш і не выходзіў з дзвярэй.
О, калі б хто выслухаў мяне! Вось маё жаданьне, каб Усеўладны адказваў мне, і каб абаронца мой склаў запіс.
Хто мне дасць слухача? Вось жа подпіс мой! Хай Усемагутны адкажа мне! Вось кніга, якую напісаў супраціўнік мой,
Я насіў бы яго на плячах маіх і ўскладваў бы яго, як вянок;
каб насіў яе на плячах сваіх і ўсклаў яе на сябе, як вянец.
абвясьціў бы яму колькасьць крокаў маіх, зблізіўся б зь ім, як з князем.
Я паведамлю яму лік крокаў маіх і пайду да яго, як да князя.
Калі б лямантавала на мяне зямля мая і скардзіліся на мяне барозны яе,
Калі жаліцца на мяне зямля мая, і з ёй плачуць барозны яе,
калі я еў плады яе без платы і абцяжваў жыцьцё земляробаў,
калі плады яе я еў без грошай і крыўдзіў яе земляробаў, —
дык хай замест пшаніцы вырастуць ваўчкі і замест ячменю куколь. — Слова Ёва скончылася.
то хай замест пшаніцы родзіцца мне церне, а замест ячменю — пустазелле!» Скончыліся словы Ёва.
