Ёва 20 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Чарняўскага 2017
І адказваў Сатар Нааміцянін і сказаў:
У адказ сказаў Зафар Нааматыт:
развагі мае змушаюць мяне адказаць, і я сьпяшаюся выказаць іх.
«Таму разважанні мае зноў абуджаюць мяне, што разуменне заззяла ўва мне.
Дакор ганебны мне выслухаў я, і дух разуменьня майго адкажа за мяне.
Павучанне, якім ты мяне папракнуў, я выслухаю, а дух разумення майго адкажа мне.
Хіба ня ведаеш ты, што спрадвеку, — з таго часу, як пастаўлены чалавек на зямлі,
Ці не ведаеш ты гэтага ад пачатку, з часу, калі з’явіўся чалавек на зямлі,
весялосьць беззаконных кароткая ў часе, і радасьць крывадушнікаў імгненная?
што радасць несправядлівых кароткая і весялосць бязбожнікаў — быццам імгненне.
Хоць бы вырасла да нябёсаў веліч ягоная, і галава ягоная дастала да воблакаў, —
Калі пыха яго падымецца да неба, і галава яго дакранецца да хмар,
як памёт ягоны, навекі прападае ён; тыя, што бачылі яго, скажуць, дзе ён?
як гной, канчаткова прападзе ён, і якія бачылі яго, спытаюцца: “Дзе ён?”
Як сон, адляціць, і ня знойдуць яго; і, як начны відзеж, зьнікне.
Як сон, што адлятае, ён не знойдзецца, праміне ён, як начное марыва.
Вока, якое бачыла яго, больш не пабачыць яго, і ўжо ня ўгледзіць яго месца ягонае.
Вока, якое бачыла яго, ужо не ўбачыць, і яго месца больш не будзе глядзець на яго.
Сыны яго будуць шукаць ласкі ў жабракоў, і рукі ягоныя вернуць украдзенае ім.
Сыны яго будуць імкнуцца спадабацца ўбогім, і рукі іх аддадуць яму маёмасць яго.
Косткі яго напоўнены грахамі маладосьці ягонай, і зь ім лягуць яны ў пыл.
Косці яго, што былі поўныя [сілы] маладосці, разам з ім будуць спаць у парахне.
Калі салодкае ў роце яго зло і ён тоіць яго пад языком сваім,
Калі салодкае будзе ў вуснах яго зло, ён схавае яго пад языком сваім,
беражэ і ня кідае яго, а трымае яго ў вуснах, —
будзе ён шкадаваць яго, ды не кіне яго і будзе трымаць у горле сваім,
дык гэтая ежа ягоная ў нутробе ягонай ператворыцца ў жоўць асьпідаў усярэдзіне ў яго.
хлеб яго ва ўлонні яго пераменіцца ў жоўць змяіную знутры.
Маёмасьць, якую ён глытаў, выблюе: Бог вырве яго з чэрава ягонага.
Багацці, якія ён праглынуў, званітуе, і выцягне іх Бог з жывата яго.
Зьмяіны яд ён смокча; усьмерціць яго язык зьмяіны.
Піў ён атруту змяіную — і заб’е яго язык гадзюкі.
Ня бачыць яму ручаёў, рэк, якія плывуць мёдам і малаком!
Не ўбачыць ён ручаёў алею, рэк мёду і масла.
Нажытае працай верне, не праглыне; у меру маёмасьці ягонай будзе і адплата ягоная, а ён не парадуецца.
Верне ён здабытак свой; не праглыне [яго], не будзе цешыцца з багаццяў ад продажу.
Бо ён прыгнятаў, адсылаў бедных, захопліваў дамы, якіх не будаваў;
Бо, выдаткуючы, ён пакрыўдзіў убогіх, абрабаваў дом, а не збудаваў яго.
ня ведаў сытасьці ў чэраве сваім і ў прагнасьці сваёй не шкадаваў нічога.
Ніколі не насычаўся жывот яго і ў жаданнях сваіх не мог ён здаволіцца.
Нішто не ўратавалася ад ненаеднасьці ягонай, затое ня вытрывае шчасьце ягонае.
Нічога не заставалася ад спажывання яго, і таму не застанецца нічога з маёмасці яго.
У поўніцы багацьця будзе цесна яму; рука кожнага пакрыўджанага падымецца на яго.
Калі ён наесца, цесна яму будзе, і ўсякая пакута будзе нападаць на яго.
Калі будзе чым напоўніць нутробу ягоную, Ён пашле на яго лютасьць гневу Свайго і здожджыць на яго хваробы ў плоці ягонай.
Хай напоўніць ён жывот свой: спашле на яго Бог гнеў абурэння Свайго і вылье на яго вайну Сваю.
Як уцячэ ён ад зброі жалезнай, — пратне яго лук медны;
Будзе ўцякаць ён ад жалезнай зброі ды патрапіць пад медны лук.
пачне вымаць стралу, — і яна выйдзе зь цела, выйдзе, зьзяючы праз жоўць ягоную; жахі сьмерці прыйдуць на яго!
Страла праб’е цела яго, а маланка — печань яго; прыйдуць да яго і апануюць яго жахі,
Усё змрочнае схавана ўсярэдзіне ў яго; будзе пажыраць яго агонь, нікім не разьдзіманы; ліха напаткае і ўсё, што засталося ў намёце ягоным.
уся цемра, скрытая ў сховішчах яго; паглыне яго агонь, якога не запальваюць; будзе знішчаны ён, калі застанецца ў палатцы сваёй.
Неба адкрые беззаконьне ягонае, і зямля паўстане супроць яго.
Нябёсы абвесцяць несправядлівасць яго, і зямля паўстане супраць яго.
Зьнікне сьцягнутае з дома ягонага; усё расплывецца ў дзень гневу Яго.
Будзе знішчаны род дому яго, будзе зрынуты ён у дзень гневу Божага.
Вось доля чалавеку беззаконнаму ад Бога і спадчына, вызначаная яму Ўсеўладным!
Такая доля чалавека бязбожнага ад Бога і спадчына, вызначаная яму Госпадам».
