Ёва 16 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Чарняўскага 2017
І адказваў Ёў і сказаў:
У адказ сказаў Ёў:
Чуў я шмат такога; нікчэмныя суцешнікі ўсе вы!
«Часта я чуў такія рэчы! Усе вы нікчэмныя пацяшыцелі.
Ці будзе канец ветраным словам? і што схіліла цябе так адказваць?
Ці ж будзе канец пустым словам, або што так раздражняе цябе, што ты [так] адказваеш?
І я мог бы гэтак сама сказаць, як вы, калі б душа вашая была на месцы маёй; узбурваўся б на вас словамі і ківаў бы на вас галавою маёю;
Мог і я гаварыць падобна, як вы, ды няхай бы душа ваша была на месцы маёй душы. Распачаў бы я да вас прамову і ківаў бы на вас галавою сваёй,
мацаваў бы вас языком маім і рухам губоў суцяшаў бы.
падбадзёрваў бы вас вуснамі сваімі і не стрымліваў бы руху вуснаў маіх.
Ці кажу я, не спатольваецца скруха мая; ці перастаю, што адыходзіць ад мяне?
Калі гаварыць буду, не суцішыцца боль мой; і калі замаўчу, не адыдзе ён ад мяне;
Але сёньня Ён стаміў мяне. Ты разбурыў усю сям’ю маю,
а цяпер змардаваў мяне боль мой і Ты спустошыў усю сям’ю маю.
Ты пакрыў мяне маршчынамі ў сьведчаньне супроць мяне; паўстае на мяне зморанасьць мая, у твар дакарае мяне.
Маршчыны мае сведчаць супраць мяне, і паўстае змардаванасць перад абліччам маім, пярэчачы мне.
Гнеў Ягоны турзае і варагуе супроць мяне, скрыгоча на мяне зубамі сваімі; непрыяцель мой вострыць на мяне вочы свае.
Гнеў Яго разрывае мяне, і супрацівіцца мне, і скрыгоча зубамі сваімі на мяне. Вораг мой утаропіў вочы свае на мяне.
Разьзявілі на мяне пашчу сваю; лаючыся б’юць мяне па шчоках; усе змовіліся супроць мяне.
Яны разявілі на мяне пашчы свае, і, наракаючы, б’юць мяне ў сківіцу, і, сабраўшыся разам, — супраць мяне.
Аддаў мяне Бог беззаконьніку і ў рукі бязбожных кінуў мяне.
Замыкае мяне Бог у несправядлівага і перадае мяне ў рукі бязбожнікаў.
Я быў спакойны, але Ён патрэс мяне; узяў мяне за шыю і пабіў мяне і паставіў мяне конам Сабе.
Я, той самы задаволены калісьці, знянацку раструшчаны стаўся. Схапіў Ён мяне за шыю, зламаў мяне і паставіў мяне перад Сабою, быццам на знак.
Абступілі мяне стралкі Ягоныя; Ён расьсякае вантробы мае і ня літуе, выліў на зямлю жоўць маю,
Акружыў Ён мяне дзідамі Сваімі, разарваў клубы мае, не пашкадаваў; ды расцярушыў па зямлі печань маю.
прабівае ўва мне праломіну за праломінай, бяжыць на мяне, як воін.
Ён раздзірае мяне, рвучы і катуючы, абрушыўся на мяне, быццам волат.
Вярэту пашыў я на скуру маю і ў пыл паклаў галаву маю.
Пашыў я радно сабе на скуру і схіліў да зямлі рог мой.
Твар мой пачырванеў ад плачу, і на павеках маіх цень сьмерці,
Твар мой пачырванеў ад плачу, а павекі мае пацямнелі,
пры ўсім тым, што няма рабунку на руках маіх, і малітва мая чыстая.
хоць без правіннасці рукі мае, бо малітвы мае былі чыстыя.
Зямля! не закрый маёй крыві, і хай ня будзе месца енку майму.
О зямля! Не закрый крыві маёй, і хай крык мой не знойдзе ў табе месца, дзе б сціх.
І сёньня вось на нябёсах Сьведка мой, і Заступнік мой у вышынях!
Бо вось на небе Сведка мой і Той, Хто ведае мяне, — на вышынях.
Красамоўныя сябры мае! Да Бога сьлёзіцца вока маё.
Вешчуны мае — думкі мае: да Бога струменіцца вока маё.
О, калі б чалавек мог спаборнічаць з Богам, як сын чалавечы з блізкім сваім!
О, каб чалавек мог так судзіцца з Богам, як судзіцца сын чалавечы са сваім прыяцелем,
Бо гадам маім прыходзіць канец, і я адыходжу ў дарогу незваротную.
бо вось, прамінуць кароткія гады, і я пайду шляхам, з якога не вярнуся!
