Ёва 21 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Чарняўскага 2017
І адказваў Ёў і сказаў:
У адказ сказаў Ёў:
выслухайце ўважліва слова маё, і гэта будзе мне суцяшэньнем ад вас.
«Паслухайце, прашу, словы мае, і хай будуць яны вам на пацеху.
Патрывайце мяне, і я буду гаварыць; а пасьля таго, як пагавару, насьміхайцеся.
Цярпліва выслухайце мяне, а я буду гаварыць; і пасля слоў маіх будзеце смяяцца.
Хіба да чалавека слова маё? як жа мне і не маладушнічаць?
Ці ж мая прамова — супраць чалавека, што я заслужана не павінен быць нецярплівы?
Паглядзеце на мяне і жахнецеся, і пакладзеце палец на вусны.
Звярніце ўвагу на мяне і аслупянейце, і пакладзіце на вусны свае палец.
Як толькі я згадаю, — уздрыгваю, і трымценьне абдымае цела маё.
І я, калі ўзгадаю, палохаюся, і трымценне калоціць цела маё.
Чаму беззаконныя жывуць, дасягаюць старасьці, ды і сілаю моцныя?
Чаму ж жывуць бязбожнікі, дажываюць да старасці і ўмацаваны багаццем?
Дзеці іхнія зь імі перад абліччам ў іх, і ўнукі іхнія перад вачыма ў іх.
Нашчадкі іх заўсёды перад імі, і дзеці іх — перад абліччам іх.
Дамы іхнія ўбясьпечаны ад страху, і няма жазла Божага на іх.
Дамы ў іх — бестурботныя і мірныя, і няма біча Божага над імі.
Бык іхні апладняе і ня выкідае, карова іхняя зачынае, і ня скідае.
Цёлка ў іх пачынае ва ўлонні і не скідае, карова нараджае і не пазбаўляецца цяляці свайго.
Як статак, выпускаюць яны малечу сваю, і дзеці іхнія скачуць.
Дзеці іх, як статак, выходзяць, і малыя іх радуюцца, гуляючы.
Усклікаюць пад тымпан і цытру і весяляцца пад жалейку;
Яны трымаюць тымпан і цытру і весяляцца пры гуках труб,
бавяць дні свае ў шчасьці і імгненна сыходзяць у апраметную.
праводзяць яны ў дабротах дні свае і ў адно імгненне сыходзяць у апраметную.
А тым часам яны кажуць Богу: адыдзі ад нас, ня хочам мы ведаць шляхоў Тваіх!
Яны казалі Богу: “Адыдзіся ад нас! Не хочам ведаць шляхоў Тваіх.
што нам Усеўладны, каб слугаваць Яму? і якая карысьць хінуцца да Яго?
Хто такі Усемагутны, каб мы служылі Яму, і што нам за карысць, калі б мы памаліліся Яму?”
Бачыш, шчасьце іхняе не ад іхніх рук. — Парада бязбожных, будзь далёкая ад мяне!
Няхай даброты іх у іх руках, але рада бязбожніка няхай будзе далёка ад мяне.
Ці часта тухне сьвяцільня ў беззаконных, і нападае на іх бяда, і Ён дае ім на долю пакуты ў гневе Сваім?
Ці часта згасае свяцільнік бязбожнікаў, і ці прыйдзе на іх згуба, і ці надасць Ён пакут [ім] у гневе Сваім?
Яны павінны быць, як саломінка перад ветрам, і як мякіна, якую нясе віхура.
Ці будуць яны, быццам саломінка перад ветрам і быццам попел, які разносіць віхура?
Скажаш: Бог ашчаджае дзецям ягоным няшчасьце ягонае. — Хай аддасьць ён яму самому, каб ён гэта ведаў.
Ці захавае Бог для сыноў яго несправядлівасць яго? Хай аддасць Ён яму, каб ён ведаў.
Хай яго вочы ўбачаць няшчасьце ягонае, і хай ён сам п’е ад гневу Ўсеўладнага.
Убачаць вочы яго пагібель сваю, і нап’ецца ён гневу Усемагутнага.
Бо які яму клопат да дому свайго пасьля яго, калі лік месяцаў ягоных скончыцца?
Бо што з дому яго патрэбна яму пасля яго, калі лік месяцаў яго спыніцца?
Але ці Бога вучыць мудрасьці, калі Ён судзіць і вышніх?
Ці ж хто навучыць Бога мудрасці, Таго, Хто судзіць нябёсы?
Адзін памірае ў самай поўніцы сілы сваёй, цалкам спакойны і мірны;
Адзін памірае ў сіле і здаровы, багаты і шчаслівы;
нутроба ягоная поўная тлушчу, і косткі ягоныя напоены мозакам.
нутро яго поўнае тлушчу, а косці яго багатыя мозгам.
А другі памірае з душою засмучанаю, не зазнаўшы дабра.
А іншы памірае ў горычы душы, без аніякага набытку;
І яны разам будуць ляжаць у пыле, і чэрві пакрыюць іх.
ды аднак разам будуць яны спаць у парахне, і абодвух апануюць чэрві.
Ведаю я вашыя думкі і ўлоўкі, якія вы супраць мяне плецяце.
Добра зразумеў я думкі вашыя і ліхія намеры вашыя адносна мяне.
Вы скажаце: дзе дом князя, і дзе намёт, у якім жылі беззаконныя?
Бо вы кажаце: “Дзе дом князя, а дзе палаткі бязбожнікаў?”
Хіба вы ня пыталіся ў вандроўнікаў і не знаёмыя зь іхнімі назіраньнямі,
Ці вы не пыталіся каго з падарожнікаў і ці не спазналі довадаў іх,
што ў дзень пагібелі літаваны бывае злодзей, у дзень гневу адводзіцца ўбок?
што ў дзень пагібелі ашчаджаецца ліхі і ў дзень гневу адводзіцца ўбок.
Хто паставіць яму перад аблічча ягонае шлях ягоны, і хто аддасьць яму за тое, што ён учыняў?
Хто пакажа яму з дакорам дарогу яго, і за тое, што ён зрабіў, хто аддасць яму?
Яго праводзяць да магілы і на яго магіле ставяць варту.
Яго прывядуць да магілы і пры надгробку яго паставяць варту.
Салодкія яму камлыгі даліны, і за ім ідзе натоўп людзей, а тым, што ідуць перад ім, ліку няма.
Салодкімі яму будуць груды зямлі, і за сабой ён цягне кожнага чалавека, і перад ім безліч.
Як жа вы хочаце суцяшаць мяне пустым? У вашых адказах застаецца толькі мана.
Дык чаму ж вы надарма пацяшаеце мяне, калі ў адказе вашым застаецца падман?»
