Ёва 15 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Чарняўскага 2017
І адказваў Эліфаз Тэманіцянін і сказаў:
У адказ сказаў Эліфаз Тэманіт:
ці будзе мудры адказваць веданьнем пустым і напаўняць чэрава сваё ветрам палючым,
«Ці ж будзе мудры адказваць на словы пустыя і ці напоўніць жывот свой гарачым ветрам?
апраўдвацца словамі бескарыснымі і моваю, якая ня мае ніякай сілы?
Ці будзе спрачацца словамі пустымі, і словамі, якія нічым не дапамогуць?
Але ты адклаў і страх і за міласьць лічыш словы да Бога.
Ты адкідаеш страх Божы і перашкаджаеш у малітве да Бога.
Бязбожнасьць твая так наладзіла вусны твае, і ты выбраў мову падступных.
Твая сапсаванасць вучыць твае вусны, і ты карыстаешся мовай хітруноў.
Цябе вінавацяць вусны твае, а ня я, і твой язык гаворыць супроць цябе.
Асуджаюць цябе вусны твае, але не я, і язык твой сведчыць супраць цябе.
Хіба ж ты першым чалавекам нарадзіўся і раней за пагоркі створаны?
Ці ты першы чалавек, які нарадзіўся, і ці ты створаны раней за ўзгоркі?
Хіба ж раду Божую ты чуў і прыхінуў да сябе мудрасьць?
Ці ты раіўся з Богам і ўзяў сабе мудрасць?
Што ведаеш ты, чаго б ня ведалі мы? што разумееш ты, чаго ня было б у нас?
Ці ты нешта ведаеш, чаго мы не ведаем? Або нешта разумееш, чаго мы не разумеем?
І сівы і старац ёсьць сярод нас, які днямі перабольшае бацьку твайго.
Паміж нас ёсць і старыя, і сівыя, шмат старэйшыя, чым твой бацька.
Хіба маласьць табе суцяшэньні Божыя? І гэта невядома табе?
Ці табе мала Божых суцяшэнняў і лагоднага слова, учыненага з табою?
Да чаго парывае цябе сэрца тваё, і дзеля чаго так ганарыста глядзіш?
Чаму так уздымаецца сэрца тваё, ды чаму так устрывожаны вочы твае?
Чаго скіроўваеш супроць Бога дух твой і вуснамі тваімі прамаўляеш такія словы?
Што ты кіруеш супраць Бога дух твой і прамаўляеш з вуснаў тваіх такія словы?
Што такое чалавек, каб быў ён чысты, і каб народжаны жанчынай быў праведны?
Што ёсць чалавек, каб быў ён беззаганным, і каб аказаўся справядлівым народжаны ад жанчыны?
Вось, Ён і сьвятым Сваім не давярае, і нябёсы нячыстыя ў вачах у Яго:
Вось, святым Сваім не давярае, і нябёсы не чыстыя перад абліччам Яго.
тым болей нячысты і разбэшчаны чалавек, які п’е беззаконьне, як ваду.
Тым больш сапсаваны і брыдкі чалавек, які, як ваду, п’е несправядлівасць.
Я буду гаварыць табе, слухай мяне; я раскажу табе, што бачыў,
Я пакажу табе, паслухай мяне: што бачыў, раскажу табе,
што чулі мудрыя і ня ўтоілі чутага ад бацькоў сваіх,
пра што мудрыя сведчаць і чаго не ўтаілі ад іх бацькі іх:
якім адным аддадзена была зямля, і сярод якіх чужы не хадзіў.
ім толькі была дадзена зямля, і паміж іх не праходзіў чужынец.
Бязбожны мучыць сябе праз усе дні свае, і лік гадоў заслонены ад прыгнятальніка:
Бязбожнік мучаецца праз усе дні свае, і няпэўны лік гадоў для гвалтаўніка.
гук жахаў у вушах ягоных; сярод міру ідзе на яго згубнік,
Шум страху заўсёды ў вушах яго, быццам, нават калі супакой, на яго нападае нішчыцель.
Ён не спадзяецца выратавацца ад цемры: бачыць перад сабою меч.
Ён не верыць, што можа вярнуцца назад з цемры, бо яму наканаваны меч.
Ён бадзяецца за кавалак хлеба ўсюды; ведае, што ўжо гатовы, у руках у яго дзень цемры.
Калі намагаецца ён прасіць хлеба, — дык дзе ж? Ён ведае, што ў руцэ яго прыгатаваны дзень цемры.
Палохае яго нэндза і ўціск; адольвае яго, як цар, які падрыхтаваўся да бітвы,
Будзе баяцца ён бяды і нястачы, яны паваляць яго, як цара, які рыхтуецца да бітвы.
за тое, што ён працягваў супроць Бога руку сваю і супрацівіўся Ўсеўладнаму,
Бо ён выцягнуў руку сваю супраць Бога і ўздужаўся супраць Усемагутнага,
памыкаўся супроць яго з ганарыстым каркам, пад тоўстымі шчытамі сваімі;
ён рынуўся на Яго з выцягнутай шыяй, узброены магутным шчытом.
бо ён пакрыў аблічча сваё тлушчам сваім і абклаў салам сьцёгны свае.
Тлустасць пакрыла аблічча яго, а з бакоў яго сала звісае.
І ён селіцца ў гарадах спустошаных, у дамах, у якіх ня жывуць, якія асуджаны на руйнаваньне.
Ён пасяліўся ў гарадах апусцелых, і ў дамах пустых, што ў курганы ператварыліся.
Не задоўжыцца ён у багацьці і не ацалее маёмасьць ягоная, і не распаўсюдзіцца па зямлі набытак ягоны.
Ён не будзе багаты, і не захаваецца маёмасць яго; і на зямлі ён не пусціць кораня свайго.
Не ўцячэ ад цемры; парасткі ягоныя ссушыць полымя і павевам вуснаў сваіх пацягне яго.
Не выйдзе ён з цемры; спёка спаліць парасткі яго, і вецер знясе квецень яго.
Хай не давярае марнасьці аблудны, бо марнасьць будзе і платай яму.
Хай не верыць марнасці ўведзены ў аблуду, бо марнасць будзе яго ўзнагародай.
Ня ў свой дзень ён сканае, і гольле ягонае ня будзе зелянець.
Дні яго адымуцца перш, чым споўняцца, і парастак яго не зазелянее.
Скіне ён, як вінаградная лаза, недасьпелую ягаду сваю і, як масьліна, атрасе цьвет свой.
Сапсаваная будзе, як вінаграднік у першай квецені, гронка яго, ці, як аліўка, што страсае кветкі свае.
Так апусьцее дом бязбожнага, і агонь зжарэ намёты ліхаемства.
Бо сям’я бязбожніка няплодная, і агонь паглыне палаткі тых, якія ахвотна хабар прымаюць.
Ён зачаў ліхое і нарадзіў няпраўду, і нутроба ягоная рыхтуе падман.
Бо ён пачаў пакуту і нарадзіў несправядлівасць, і нутро яго хітрасці рыхтуе».
