Ёва 15 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Яна Станкевіча
І адказваў Эліфаз Тэманіцянін і сказаў:
І адказаў Еліфаз Феманянін, і сказаў:
ці будзе мудры адказваць веданьнем пустым і напаўняць чэрава сваё ветрам палючым,
«Ці будзе мудры адказаваць шувейным веданьням і паўніць сябе ўсходнім ветрам,
апраўдвацца словамі бескарыснымі і моваю, якая ня мае ніякай сілы?
Правіцца словамі негадзячымі й мовамі чыста бескарыснымі?
Але ты адклаў і страх і за міласьць лічыш словы да Бога.
Але ты разбурыў страх і меншыш гутарку перад Богам,
Бязбожнасьць твая так наладзіла вусны твае, і ты выбраў мову падступных.
Бо вусны твае ведаюць бяспраўе твае, і ты абраў язык хітрых.
Цябе вінавацяць вусны твае, а ня я, і твой язык гаворыць супроць цябе.
Вінуе цябе рот твой, а ня я; твае вусны сьветчаць супроці цябе.
Хіба ж ты першым чалавекам нарадзіўся і раней за пагоркі створаны?
Ці ты першым чалавекам нарадзіўся і ўперад за ўзгоркі створаны?
Хіба ж раду Божую ты чуў і прыхінуў да сябе мудрасьць?
Ці чуў ты раду Божую, і меншыш мудрасьць да самога сябе?
Што ведаеш ты, чаго б ня ведалі мы? што разумееш ты, чаго ня было б у нас?
Што ведаеш ты, чаго б мы ня ведалі? цяміш ты, чаго ня было б і ў нас?
І сівы і старац ёсьць сярод нас, які днямі перабольшае бацьку твайго.
І перастарак ё меж нас, днямі пераходзячы айца твайго.
Хіба маласьць табе суцяшэньні Божыя? І гэта невядома табе?
Ціж мала табе пацехі Божае й кунежнага слова з табою?
Да чаго парывае цябе сэрца тваё, і дзеля чаго так ганарыста глядзіш?
Чаму нясець цябе сэрца твае, і чаму вочы твае міргаюць?
Чаго скіроўваеш супроць Бога дух твой і вуснамі тваімі прамаўляеш такія словы?
Бо зварачаецца дух твой да Бога, а з вуснаў тваіх выходзяць такія словы?
Што такое чалавек, каб быў ён чысты, і каб народжаны жанчынай быў праведны?
Што такое чалавек, каб ён мог быць чысты, і каб быў сдравядлівы тый, што радзіўся із жонкі?
Вось, Ён і сьвятым Сваім не давярае, і нябёсы нячыстыя ў вачах у Яго:
Вось, сьвятым Сваім Ён не давярае, і нябёсы нячыстыя ў ваччу Ягоным,
тым болей нячысты і разбэшчаны чалавек, які п’е беззаконьне, як ваду.
Як балей агідны а папсаваны чалавек, што п’ець бяспраўе, як ваду!
Я буду гаварыць табе, слухай мяне; я раскажу табе, што бачыў,
Я пакажу табе, слухай мяне; і гэта відзень мая, я раскажу,
што чулі мудрыя і ня ўтоілі чутага ад бацькоў сваіх,
Што мудрыя азнаймілі і не ўтаілі гэтага ад бацькоў сваіх,
якім адным аддадзена была зямля, і сярод якіх чужы не хадзіў.
Каторым адным аддана была зямля, і сярод каторых чужы не хадзіў.
Бязбожны мучыць сябе праз усе дні свае, і лік гадоў заслонены ад прыгнятальніка:
Усі дні свае нягоднік мучае сябе, і лік год схаваны ад тырана;
гук жахаў у вушах ягоных; сярод міру ідзе на яго згубнік,
Гук жахаў у вушшу ў яго; за дабрабыту прыйдзе на яго глабаньнік.
Ён не спадзяецца выратавацца ад цемры: бачыць перад сабою меч.
Ён ня вера, што зьвернецца зь цемры; спадзяецца на сябе мяча.
Ён бадзяецца за кавалак хлеба ўсюды; ведае, што ўжо гатовы, у руках у яго дзень цемры.
Ён цягаецца хлеба, кажучы: "Ідзе ён?" ведае, што дзень цемні гатовы на руках у яго.
Палохае яго нэндза і ўціск; адольвае яго, як цар, які падрыхтаваўся да бітвы,
Палохаюць яго цяснота а ўціск; яны перамагаюць яго, як кароль, што прыгатаваўся да бітвы,
за тое, што ён працягваў супроць Бога руку сваю і супрацівіўся Ўсеўладнаму,
Бо ён выцягнуў руку сваю супроці Бога і сіліў сябе супроці Ўсемагучага,
памыкаўся супроць яго з ганарыстым каркам, пад тоўстымі шчытамі сваімі;
Бег да яго з гордай шыяю, з таўстымі бакамі шчытоў сваіх;
бо ён пакрыў аблічча сваё тлушчам сваім і абклаў салам сьцёгны свае.
Бо ён пакрыў відзеньне свае тукам сваім і аблажыў таўстым тукам лядзьве свае.
І ён селіцца ў гарадах спустошаных, у дамах, у якіх ня жывуць, якія асуджаны на руйнаваньне.
І селіцца ён у местах разбураных, у дамох, у каторых ня жывуць, што прыгатаваныя на кучу друзу.
Не задоўжыцца ён у багацьці і не ацалее маёмасьць ягоная, і не распаўсюдзіцца па зямлі набытак ягоны.
Ня будзе ён багаты, ані маемасьць ягоная ня будзе трывалкая, і не ўкарэніцца ў зямлі іхная маемасьць.
Не ўцячэ ад цемры; парасткі ягоныя ссушыць полымя і павевам вуснаў сваіх пацягне яго.
Не ўцячэць ён ад цемні; атожылы ягоныя высуша полымя, і будзе аддалены дзьмухненьням вуснаў Ягоных.
Хай не давярае марнасьці аблудны, бо марнасьць будзе і платай яму.
Хай не давярае пусьціні заблудны, бо пусьціня будзе платаю яму.
Ня ў свой дзень ён сканае, і гольле ягонае ня будзе зелянець.
Без пары ён скончыцца, і гольле ягонае ня будзе зелянець.
Скіне ён, як вінаградная лаза, недасьпелую ягаду сваю і, як масьліна, атрасе цьвет свой.
Ськіне ён, як вінная розка недасьпелую ягаду сваю і, як аліўка, страсянець квет свой;
Так апусьцее дом бязбожнага, і агонь зжарэ намёты ліхаемства.
Бо таварыства падлыжнікаў — адзінота, і цяпло пажарэць буданы лапаньнікаў.
Ён зачаў ліхое і нарадзіў няпраўду, і нутроба ягоная рыхтуе падман.
Яны зачнуць крыўды, і родзяць ліха, і ўлоньне іхнае прыгатуе хітрыню».
