Ёва 23 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Яна Станкевіча
І адказваў Ёў і сказаў:
І адказаў Ёў, і сказаў:
яшчэ і цяпер горкае слова маё: пакуты мае цяжэйшыя за стогны мае.
«Яшчэ й цяпер гаркая мова мая, цяжкая рука мая за стогны мае.
О, калі б я ведаў, дзе знайсьці Яго, і мог падысьці да трона Ягонага!
О, калі б я ведаў і знайшоў Яго, я мог бы падысьці да пасаду Ягонага!
Я выклаў бы прад Ім усё маё і вусны мае напоўніў бы апраўданьнямі;
Я палажыў бы суд свой перад ім і вусны свае напоўніў бы довадамі.
уведаў бы словы, якімі Ён адкажа мне, і зразумеў бы, што Ён скажа мне.
Я даведаўся б словы, што Ён адкажа імне, і ўцяміў бы, што Ён скажа імне.
Няўжо Ён у поўнай магутнасьці пачаў бы спаборнічаць са мною? О, не! Няхай бы толькі даў увагі мне.
Нягож у вялікасьці сілы Свае Ён будзе сьперачацца з імною? Не, Ён меў бы бачнасьць на мяне.
Тады праведнік мог бы спаборнічаць зь Ім, — і я назаўсёды атрымаў бы свабоду ад Судзьдзі майго.
Там пасьцівы разважаў бы зь Ім, і я ўцёк бы ад Судзьдзі свайго на векі.
Але вось, я іду наперад — і няма Яго, назад — і не знаходжу Яго;
А вось, я йду наперад, і няма Яго, назад — і ня цемлю Яго;
ці робіць Ён што зь левага боку, я ня бачу; ці хаваецца з правага, не разгледжу.
Шукаю налева ў дзеяньнях Яго і ня бачу відзені Ягонае; павярнуся направа, але ня бачу Яго.
Але Ён ведае шлях мой; няхай выпрабуе мяне, — выйду, як золата.
Але Ён знае дарогу, што пры імне; калі б Ён спрабаваў мяне, я выйду, як золата.
Нага мая цьвёрда трымаецца сьцежкі Ягонай; шляхі Ягоныя я захоўваў і ня ўхіляўся зь іх.
Нага мая цьверда дзяржалася сьцежкі Ягонай; дарогі Ягонае я дзяржаўся і не адхінаўся.
Ад наказаў вуснаў Ягоных не адступаўся; словы вуснаў Ягоных захоўваў болей, чым мае правілы.
Ад расказаньня вуснаў Ягоных я не адступаў; над уставу сваю я хаваў словы вуснаў Ягоных.
Але Ён цьвёрды; і хто ўхіліць Яго? Ён робіць, чаго хоча душа Ягоная.
Але Ён пры адным стаіць; і хто адхінець Яго? І чаго душа Ягоная жадае, тое Ён чыне.
Так, Ён выканаў тое, што належала мне, і падобнага на гэта многа ў Яго.
Але, Ён споўне прызначанае імне, і падобнага да гэтага шмат у Яго.
Таму я дрыжу прад абліччам Ягоным; разважаю — і баюся Яго.
Затым дрыжу перад відам Ягоным; думаю й лякаюся Яго.
Бог расслабіў сэрца маё, і Ўсеўладны напалохаў мяне.
Бог скволіў сэрца мае, і Ўсемагучы напалохаў мяне;
Чаму я ня зьнішчаны раней за гэтую цемру, і Ён не схаваў мораку ад твару майго!
Бо я не адцяты ад цемні, і перад імною Ён не закрыў густое цемры.
