Ёва 41 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Яна Станкевіча
Марная надзея: ці не ўпадзеш ад аднаго позірку ягонага?
Ці можаш выцягнуць Левяфана вудою і паварозам прыціснуць язык ягоны?
Няма такога адважніка, які асьмеліўся б патрывожыць яго; хто ж можа ўстояць прад Маім абліччам?
Ці зацягнеш кручок у ноздры ягоныя? Ці прабадзеш круком шчэляпу ягоную?
Хто апярэдзіў Мяне, каб Я даваў яму? пад усім небам усё Маё.
Ці будзе ён шмат маліць цябе і ці будзе гукаць табе лагодныя словы?
Ня змоўчу пра чэлесы ягоныя, пра сілу і прыгожую суразьмернасьць іх.
Ці зробе змову з табою, узяць яго на службу табе назаўсёды?
Хто можа адхінуць верх вопраткі ягонай, хто падыдзе да двайных сківіцаў ягоных?
Ці будзеш гуляць ізь ім, як із птушкаю, альбо ці прывяжаш яго сваім дзяўчаткам?
Хто можа адчыніць дзьверы твару ягонага? кола зубоў ягоных — жудасьць;
Ці будуць сябры таргавацца за яго? Ці яны падзеляць яго памеж купцоў?
моцныя шчыты яго — цудота: яны змацаваныя як бы цьвёрдаю пячаткаю;
Ці можаш напоўніць гарпунамі скуру ягоную альбо рыбацкімі восьцьмі галаву ягоную?
адзін да аднаго дакранаюцца блізка, так што і паветра не праходзіць паміж імі;
Палажы руку на яго, памятуй праз ходаньне; наперад не рабі гэтага.
адзін з адным ляжаць шчыльна, счапіліся і не размыкаюцца.
Вось, надзея ягоная хвальшывая: ці не павалішся ад аднаго пагляду ягонага?
Ад яго чханьня паказваецца сьвятло; вочы ў яго як вейкі зары;
Няма на толькі неміласьціўнага, каб пабудзіў яго. Дык хто можа ўстоіць перад відам Маім?
з пашчы ягонай выходзяць агнявікі, выскокваюць вогненныя іскры;
Хто забег Імне, і Я заплаціў яму? Што ё пад цэлым небам, ё Мае.
з ноздраў ягоных выходзіць дым, як з раскіпелага горшчыка альбо катла.
Не замаўчу ўзглядам чаланоў ягоных, ані магучае сілы ягонае, ані добрае хормы ягонае.
Дыханьне яго распаляе вугольле, з пашчы яго шугае полымя.
Хто можа адкрыць верх адзецьця ягонага, хто падыйдзе да падвойных шчэляпаў ягоных?
На шыі ў яго жыве сіла, і перад ім бяжыць жах.
Дзьверы пыску ягонага хто адчыне? Навокал зубоў ягоных — жах.
Мясістыя часткі цела ягонага спалучаны між сабою цьвёрда, не здрыгануцца.
Гордасьць — моцныя шчыты, зачыняюцца шчытна, як пячацяй.
Сэрца ў яго цьвёрдае, як камень, і жорсткае, як ніжні жарон.
Адзін да аднаго дабліжаныя яны, што ані паветра ня можа прайсьці памеж іх.
Калі ён падымаецца, дужыя ў страху, зусім губляюцца ад жаху.
Адзін із адным злучаны яны, яны сьціскаюць адзін аднаго й ня могуць быць разлучаны.
Меч, які крануўся яго, ня ўстоіць, ні кап’ё, ні дзіда, ні латы.
Ад чханьня ягонага сьвятлее; вочы ў яго, як векі зары.
Жалеза ён мае за салому, медзь — за гнілое дрэва.
Зь ляпы ягонае полы шугаюць, агняныя іскры ўцякаюць.
Дачка лука не паверне яго наўцёкі; прашчавыя камяні ператвараюцца для яго ў плеўкі.
З ноздраў ягоных выходзе дым, як ізь кіпячага гаршка альбо казана.
Булава лічыцца ў яго за саломіну; са сьвісту дзіды ён сьмяецца.
Дых ягоны распаляе вугальле, і зь ляпы ягонае выходзе полымя.
Пад ім вострыя камяні, і ён на вострых камянях ляжыць у гразі.
На шыі ў яго начуе сіла, і перад ім скача жах.
Ён кіпяціць багну, як кацёл, і мора перавтварае ў кіпучую мазь;
Маршчакі мяса ягонага злучаныя, яны моцныя на ім, і нельга іх скрануць.
пакідае за сабою сьветлую сьцежку; бездань здаецца сівізнай.
Сэрца ягонае цьвярдое, як камень; цьвярдое, як сподні жоран.
Няма на зямлі падобнага на яго: ён створаны бясстрашным;
Як ён падыймаецца, дужасілы палохаюцца, ад груку яны вонках сябе.
на ўсё высокае глядзіць адважна; ён цар над усімі сынамі ганарлівасьці.
Меч, што даткнецца да яго, ня выдзяржа, ані дзіда, ані суліца, ані панцыр.
