Ёва 21 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Яна Станкевіча
І адказваў Ёў і сказаў:
І адказаў Ёў, і сказаў:
выслухайце ўважліва слова маё, і гэта будзе мне суцяшэньнем ад вас.
«Выслухайце ўважліва мову маю, і гэта будзе імне пацехаю ад вас.
Патрывайце мяне, і я буду гаварыць; а пасьля таго, як пагавару, насьміхайцеся.
Стрывайце імне, і я буду гукаць; а просьле тога, як пагукаю, насьміхайся.
Хіба да чалавека слова маё? як жа мне і не маладушнічаць?
Ціж да чалавека мова мая? і чаму, чаму не магу быць нецярплівым?
Паглядзеце на мяне і жахнецеся, і пакладзеце палец на вусны.
Абярніцеся да мяне, і зжахніцеся, і пакладзіце руку на вусны.
Як толькі я згадаю, — уздрыгваю, і трымценьне абдымае цела маё.
І як я ўспомню, здрыгаюся, і дрыжыкі бяруць цела мае.
Чаму беззаконныя жывуць, дасягаюць старасьці, ды і сілаю моцныя?
Чаму нягодныя жывуць, дажываюць старасьці, дый сіламі моцныя?
Дзеці іхнія зь імі перад абліччам ў іх, і ўнукі іхнія перад вачыма ў іх.
Насеньне іхнае ўладзілася перад відам іх, і атожылы іх перад ачыма іхнымі.
Дамы іхнія ўбясьпечаны ад страху, і няма жазла Божага на іх.
Дамы іхныя бясьпечныя ад страху, і няма дубца Божага на іх.
Бык іхні апладняе і ня выкідае, карова іхняя зачынае, і ня скідае.
Бугай іхны запладняе бяз страты; карова іхная целіцца і ня ськідае.
Як статак, выпускаюць яны малечу сваю, і дзеці іхнія скачуць.
Як стаду, высылаюць яны бязьлеткі свае, і дзеці іхныя падскокуюць.
Усклікаюць пад тымпан і цытру і весяляцца пад жалейку;
Падыймаюцца пад бубён а ліру й вяселяцца пад дуду.
бавяць дні свае ў шчасьці і імгненна сыходзяць у апраметную.
Праводзяць дні свае ў дабру і якга зыходзяць да гробу.
А тым часам яны кажуць Богу: адыдзі ад нас, ня хочам мы ведаць шляхоў Тваіх!
А прымеж тога яны кажуць Богу: "Адыйдзі ад нас; і знацьця дарогаў ня хочам.
што нам Усеўладны, каб слугаваць Яму? і якая карысьць хінуцца да Яго?
Што Ўсемагучы, каб мы служылі Яму? і што за карысьць уцякаць да Яго?"
Бачыш, шчасьце іхняе не ад іхніх рук. — Парада бязбожных, будзь далёкая ад мяне!
Бачыш, ня ў руках іхных дабро іхнае. Рада нягодных далёка ад мяне!
Ці часта тухне сьвяцільня ў беззаконных, і нападае на іх бяда, і Ён дае ім на долю пакуты ў гневе Сваім?
Як часта сьветач нягодных гасьне, і прыходзе на іх бяда іхная, што болі Ён выдзяляе ім у гневе Сваім?
Яны павінны быць, як саломінка перад ветрам, і як мякіна, якую нясе віхура.
Яны будуць, як салома перад ветрам і як умецьце, схопленае віхром.
Скажаш: Бог ашчаджае дзецям ягоным няшчасьце ягонае. — Хай аддасьць ён яму самому, каб ён гэта ведаў.
Бог хавае бяспраўе іхнае патомкам іхным; адплаці яму самому, і ён будзе ведаць;
Хай яго вочы ўбачаць няшчасьце ягонае, і хай ён сам п’е ад гневу Ўсеўладнага.
Пабачаць вочы ягоныя нішчэньне ягонае, і з гневу Ўсемагучага будзе піць;
Бо які яму клопат да дому свайго пасьля яго, калі лік месяцаў ягоных скончыцца?
Бо якое ў яго зычаньне да дому свайго просьле сябе, як лік месяцаў ягоных ператнецца?
Але ці Бога вучыць мудрасьці, калі Ён судзіць і вышніх?
Ці Бога вучыць веданьня, бачачы, што Ён судзе тых, каторыя на вышыні?
Адзін памірае ў самай поўніцы сілы сваёй, цалкам спакойны і мірны;
Гэты памірае ў супоўнай сіле, будучы бясьпечны і ў супакою;
нутроба ягоная поўная тлушчу, і косткі ягоныя напоены мозакам.
Грудзі ягоныя поўныя малака й шпік косьцяў ягоных вагкі.
А другі памірае з душою засмучанаю, не зазнаўшы дабра.
А гэны памірае ў гарчыні душы, не паспытаўшыся дабра.
І яны разам будуць ляжаць у пыле, і чэрві пакрыюць іх.
І яны разам будуць ляжаць у пыле, і чарвяк пакрые іх.
Ведаю я вашыя думкі і ўлоўкі, якія вы супраць мяне плецяце.
Вось, я ведаю думкі вашыя, хітрыкі вашыя ўціскаюць мяне.
Вы скажаце: дзе дом князя, і дзе намёт, у якім жылі беззаконныя?
Калі скажаце: "Ідзе дом князёў і йдзе будан, месца быцьця нягодных?"
Хіба вы ня пыталіся ў вандроўнікаў і не знаёмыя зь іхнімі назіраньнямі,
Ціж вы ня пыталіся ў падарожных і знакоў іхных не пазнаіце?
што ў дзень пагібелі літаваны бывае злодзей, у дзень гневу адводзіцца ўбок?
Бо на дзень загубы заховуюць нягодніка, на дзень гневу прыведзены.
Хто паставіць яму перад аблічча ягонае шлях ягоны, і хто аддасьць яму за тое, што ён учыняў?
Хто азнайме ў від яму дарогу ягоную і што ён зрабіў, хто адплаце яму?
Яго праводзяць да магілы і на яго магіле ставяць варту.
Яго прапушчаюць да грабоў, і на магіле ягонай ставяць варту.
Салодкія яму камлыгі даліны, і за ім ідзе натоўп людзей, а тым, што ідуць перад ім, ліку няма.
Салодкія яму груды даліны, і за ім кажны чалавек валачэцца, а йдучым перад ім няма ліку.
Як жа вы хочаце суцяшаць мяне пустым? У вашых адказах застаецца толькі мана.
Як жа вы пацешыце мяне пустым? У вадказах вашых застаецца мана».
