Ёва 29 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Яна Станкевіча
І гаварыў далей Ёў слова сваё і сказаў:
І ўзноў рабіў Ёў свае адумысловае прыраўнаньне, і сказаў:
о, калі б я быў, як у ранейшыя месяцы, як у тыя дні, калі Бог асланяў мяне,
«О, калі б я быў, як у пярэднія месяцы, як у тыя дні, калі Бог крыў мяне;
калі сьвяцільня Ягоная сьвяціла над галавою маёю, і я пры сьвятле Ягоным хадзіў у цемры;
Калі сьветач Ягоны сьвяціў над галавою маёю, і я пры сьвятле яго хадзіў сярод цемні.
як быў я ў дні маладосьці маёй, калі ласка Божая была над намётам маім,
Як быў я за дзён маладосьці свае, як тайна Божая была над буданом маім;
калі яшчэ Ўсеўладны быў са мною, і дзеці мае вакол мяне,
Калі яшчэ Ўсемагучы быў з імною, і дзяцюкі мае навокал мяне;
калі шляхі мае абмываліся малаком і скала крынічыла мне ручаі алею!
Калі дарогі мае абліваліся маслам, і скала тачыла імне цур’і алею!
Калі я выходзіў да брамы горада і на плошчы ставіў седзішча сваё,
Калі я выходзіў да брамы месцкае, і на точышчу станавіў седава свае, —
хлопцы, убачыўшы мяне, хаваліся, а старыя ўставалі і стаялі;
Бачачы мяне, маладзёны хаваліся, а перастаркі ўставалі, стаялі;
князі ўстрымліваліся ад прамовы і пальцы клалі на вусны свае;
Князі ўзьдзержаваліся ад гаворкі і далоні свае клалі на вусны свае;
голас знакамітых змаўкаў, і язык у іх прыліпаў да паднябеньня іхняга.
Голас значных хаваўся, і язык іхны ліп да паднябеньня іхнага.
Вуха, якое чула мяне, улешчвала мяне; вока, якое бачыла, хваліла мяне,
Калі вуха чула, мела мяне за шчасьлівага; калі вока бачыла, яно сьветчыла празь мяне;
бо я ратаваў пакутніка, які енчыў, і сірату бездапаможнага.
Бо я вывальняў беднага галосячага й сірату, каторая ня мела памагатыра.
Дабраславеньне таго, хто гінуў, прыходзіла на мяне, і сэрцу ўдавы прыносіў я радасьць.
Дабраславенства гінучага прыходзіла на мяне, і я прычыняў сэрцу ўдавы песьню радасьці.
Я апрануўся ў праўду, і суд мой апранаў мяне як мантыя і турбан.
Я адзяваўся ў справядлівасьць, і яна ўбірала мяне; як ахілім а турбан суд мой.
Я быў вачыма сьляпому і нагамі кульгаваму;
Я быў ачыма нявісному і нагамі кульгаваму я;
бацькам быў я ўбогім і цяжбіну, якое я ня ведаў, разьбіраў уважліва.
Айцом быў я ўбогім і справу, каторай ня знаў, я скумаў.
Крышыў я беззаконнаму сківіцы і з зубоў ягоных вырываў крадзенае.
Ламіў я пераднікі несправядліваму, і із зубоў ягоных вырываў здабытак.
І казаў я: у гнязьдзе маім сканаю, і дзён маіх будзе многа, як пяску;
І гукаў я: "У гнязьдзе сваім сканаю і, як пясок, памножу дні свае;
корань мой адкрыты вадзе, і раса начуе на вецьці маім;
Карэнь мой выцягнуўся да вады, і раса начуе на гольлю маім;
слава мая ня старыцца, лук мой моцны ў руцэ маёй.
Слава мая новая з імною, і лук мой аднаўляецца ў руццэ маёй".
Уважалі мне і чакалі, і маўчалі пры радзе маёй.
Слухалі мяне, і чакалі, і маўчэлі ў часе рады мае.
Пасьля слоў маіх ужо не разважалі; мова мая капала на іх.
Просьле мовы мае яны не паўтаралі, і на іх капалі казаньні мае.
Чакалі мяне, як дажджу, і, як дажджу позьняму, разьзяўлялі вусны свае.
Чакалі мяне, як дажджу, і адчынялі вусны свае, як ад дажджу познага.
Бывала, усьміхнуся ім, — яны ня вераць; і сьвятла твару майго яны не азмрочвалі.
Я ўсьміхаўся да іх, і яны ня верылі; і сьвятла віду майго не адхіналі.
Я назначаў шляхі ім і сядзеў на чале і жыў як цар у коле вояў, як суцешнік заплаканых.
Я абіраў дарогу ім, і сядзеў, як галава, і жыў, як кароль памеж вяткі; як плачучых у жалобе, я іх пацяшаў.
