Ёва 16 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Яна Станкевіча
І адказваў Ёў і сказаў:
І адказаў Ёў, і сказаў:
Чуў я шмат такога; нікчэмныя суцешнікі ўсе вы!
«Чуў я шмат такога; мізэрныя пацяшыцелі вы ўсі.
Ці будзе канец ветраным словам? і што схіліла цябе так адказваць?
Ці будзе канец шувейным словам? і што квеле цябе, што ты гэтак адказуеш?
І я мог бы гэтак сама сказаць, як вы, калі б душа вашая была на месцы маёй; узбурваўся б на вас словамі і ківаў бы на вас галавою маёю;
І я мог бы таксама гукаць, як вы, калі б душа вашая была на месцу душы мае; прылучыўся б да вас мовамі й ківаў бы на вас галавою сваёю;
мацаваў бы вас языком маім і рухам губоў суцяшаў бы.
Сіліў бы вас вуснамі сваімі і рухам вуснаў ціхамірыў бы ваш боль.
Ці кажу я, не спатольваецца скруха мая; ці перастаю, што адыходзіць ад мяне?
Як я гукаю, не ціхамірыцца боль мой; як перастану, не адыходзе ад мяне.
Але сёньня Ён стаміў мяне. Ты разбурыў усю сям’ю маю,
Але, цяпер Ён стамаваў мяне, Ён разбурыў усе таварыства мае.
Ты пакрыў мяне маршчынамі ў сьведчаньне супроць мяне; паўстае на мяне зморанасьць мая, у твар дакарае мяне.
Ты зрабіў імне маршчакі, і яны сьветчаньням сталі супроці мяне; паўстаець на мяне хуцзіня мая, сьветча перад відзеньням маім.
Гнеў Ягоны турзае і варагуе супроць мяне, скрыгоча на мяне зубамі сваімі; непрыяцель мой вострыць на мяне вочы свае.
Ён ірваў мяне ў гневе Сваім і ненавідзіў мяне; скрыгатаў зубамі Сваімі на мяне; праціўнік мой войстра вочы Свае на мяне.
Разьзявілі на мяне пашчу сваю; лаючыся б’юць мяне па шчоках; усе змовіліся супроць мяне.
Разявілі на мяне раты свае; зьдзекуючыся, б’юць мяне поўху; усі зьберліся супроці мяне.
Аддаў мяне Бог беззаконьніку і ў рукі бязбожных кінуў мяне.
Аддаець мяне Бог бязбожнаму і кідае мяне ў рукі нягоднага.
Я быў спакойны, але Ён патрэс мяне; узяў мяне за шыю і пабіў мяне і паставіў мяне конам Сабе.
Я быў супакойны; але Ён зламіў мяне, схапіў мяне за завыек, і зьмяжджуліў мяне, і пастанавіў мяне мэтаю Сабе.
Абступілі мяне стралкі Ягоныя; Ён расьсякае вантробы мае і ня літуе, выліў на зямлю жоўць маю,
Абступілі мяне стралцы Ягоныя; Ён расьцінае адкрытыя ныркі мае і не жалее; выліў на зямлю жоўць маю.
прабівае ўва мне праломіну за праломінай, бяжыць на мяне, як воін.
Ломе ў імне вылам за выламам; бяжыць на мяне, як дужасіл.
Вярэту пашыў я на скуру маю і ў пыл паклаў галаву маю.
Я пашыў зрэбніну на скуру сваю і ў пыл палажыў рог свой.
Твар мой пачырванеў ад плачу, і на павеках маіх цень сьмерці,
Від мой чырвоны ад плачу, і на веках маіх сьмяротны сьцень,
пры ўсім тым, што няма рабунку на руках маіх, і малітва мая чыстая.
Хоць няма ўсілства ў руках маіх, і малітва мая чыстая.
Зямля! не закрый маёй крыві, і хай ня будзе месца енку майму.
Зямля не пакрый крыві мае, і хай ня будзе месца галашэньню майму.
І сёньня вось на нябёсах Сьведка мой, і Заступнік мой у вышынях!
І цяпер, вось, на нябёсах Сьветка мой, і Паручнік мой на вышынях!
Красамоўныя сябры мае! Да Бога сьлёзіцца вока маё.
Прыяцелі мае — насьміханьні мае; мае вока ільлець сьлёзы да Бога.
О, калі б чалавек мог спаборнічаць з Богам, як сын чалавечы з блізкім сваім!
О, каб мог прававацца муж із Богам, як чалавек із прыяцелям сваім!
Бо гадам маім прыходзіць канец, і я адыходжу ў дарогу незваротную.
Бо лічаныя гады прыходзяць, і сьцежкаю, скуль не зьвярнуся, я пайду.
