Ёва 16 разьдзел

Кніга Ёва
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Яна Станкевіча

 
 

У адказ сказаў Ёў:
 
І адказаў Ёў, і сказаў:

«Часта я чуў такія рэчы! Усе вы нікчэмныя пацяшыцелі.
 
«Чуў я шмат такога; мізэрныя пацяшыцелі вы ўсі.

Ці ж будзе канец пустым словам, або што так раздражняе цябе, што ты [так] адказваеш?
 
Ці будзе канец шувейным словам? і што квеле цябе, што ты гэтак адказуеш?

Мог і я гаварыць падобна, як вы, ды няхай бы душа ваша была на месцы маёй душы. Распачаў бы я да вас прамову і ківаў бы на вас галавою сваёй,
 
І я мог бы таксама гукаць, як вы, калі б душа вашая была на месцу душы мае; прылучыўся б да вас мовамі й ківаў бы на вас галавою сваёю;

падбадзёрваў бы вас вуснамі сваімі і не стрымліваў бы руху вуснаў маіх.
 
Сіліў бы вас вуснамі сваімі і рухам вуснаў ціхамірыў бы ваш боль.

Калі гаварыць буду, не суцішыцца боль мой; і калі замаўчу, не адыдзе ён ад мяне;
 
Як я гукаю, не ціхамірыцца боль мой; як перастану, не адыходзе ад мяне.

а цяпер змардаваў мяне боль мой і Ты спустошыў усю сям’ю маю.
 
Але, цяпер Ён стамаваў мяне, Ён разбурыў усе таварыства мае.

Маршчыны мае сведчаць супраць мяне, і паўстае змардаванасць перад абліччам маім, пярэчачы мне.
 
Ты зрабіў імне маршчакі, і яны сьветчаньням сталі супроці мяне; паўстаець на мяне хуцзіня мая, сьветча перад відзеньням маім.

Гнеў Яго разрывае мяне, і супрацівіцца мне, і скрыгоча зубамі сваімі на мяне. Вораг мой утаропіў вочы свае на мяне.
 
Ён ірваў мяне ў гневе Сваім і ненавідзіў мяне; скрыгатаў зубамі Сваімі на мяне; праціўнік мой войстра вочы Свае на мяне.

Яны разявілі на мяне пашчы свае, і, наракаючы, б’юць мяне ў сківіцу, і, сабраўшыся разам, — супраць мяне.
 
Разявілі на мяне раты свае; зьдзекуючыся, б’юць мяне поўху; усі зьберліся супроці мяне.

Замыкае мяне Бог у несправядлівага і перадае мяне ў рукі бязбожнікаў.
 
Аддаець мяне Бог бязбожнаму і кідае мяне ў рукі нягоднага.

Я, той самы задаволены калісьці, знянацку раструшчаны стаўся. Схапіў Ён мяне за шыю, зламаў мяне і паставіў мяне перад Сабою, быццам на знак.
 
Я быў супакойны; але Ён зламіў мяне, схапіў мяне за завыек, і зьмяжджуліў мяне, і пастанавіў мяне мэтаю Сабе.

Акружыў Ён мяне дзідамі Сваімі, разарваў клубы мае, не пашкадаваў; ды расцярушыў па зямлі печань маю.
 
Абступілі мяне стралцы Ягоныя; Ён расьцінае адкрытыя ныркі мае і не жалее; выліў на зямлю жоўць маю.

Ён раздзірае мяне, рвучы і катуючы, абрушыўся на мяне, быццам волат.
 
Ломе ў імне вылам за выламам; бяжыць на мяне, як дужасіл.

Пашыў я радно сабе на скуру і схіліў да зямлі рог мой.
 
Я пашыў зрэбніну на скуру сваю і ў пыл палажыў рог свой.

Твар мой пачырванеў ад плачу, а павекі мае пацямнелі,
 
Від мой чырвоны ад плачу, і на веках маіх сьмяротны сьцень,

хоць без правіннасці рукі мае, бо малітвы мае былі чыстыя.
 
Хоць няма ўсілства ў руках маіх, і малітва мая чыстая.

О зямля! Не закрый крыві маёй, і хай крык мой не знойдзе ў табе месца, дзе б сціх.
 
Зямля не пакрый крыві мае, і хай ня будзе месца галашэньню майму.

Бо вось на небе Сведка мой і Той, Хто ведае мяне, — на вышынях.
 
І цяпер, вось, на нябёсах Сьветка мой, і Паручнік мой на вышынях!

Вешчуны мае — думкі мае: да Бога струменіцца вока маё.
 
Прыяцелі мае — насьміханьні мае; мае вока ільлець сьлёзы да Бога.

О, каб чалавек мог так судзіцца з Богам, як судзіцца сын чалавечы са сваім прыяцелем,
 
О, каб мог прававацца муж із Богам, як чалавек із прыяцелям сваім!

бо вось, прамінуць кароткія гады, і я пайду шляхам, з якога не вярнуся!
 
Бо лічаныя гады прыходзяць, і сьцежкаю, скуль не зьвярнуся, я пайду.