Ёва 20 разьдзел

Кніга Ёва
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Яна Станкевіча

 
 

У адказ сказаў Зафар Нааматыт:
 
І адказаў Софар Наамацянін, і сказаў:

«Таму разважанні мае зноў абуджаюць мяне, што разуменне заззяла ўва мне.
 
«Затым думкі мае сіляць мяне адказаць, бо пасьпех мой у імне.

Павучанне, якім ты мяне папракнуў, я выслухаю, а дух разумення майго адкажа мне.
 
Упікі, мяне ганьбячыя, я чую, і дух розуму майго адказуе імне.

Ці не ведаеш ты гэтага ад пачатку, з часу, калі з’явіўся чалавек на зямлі,
 
Ці ня ведаеш ты, што ад веку, адгэнуль, як чалавек быў памешчаны на зямлі,

што радасць несправядлівых кароткая і весялосць бязбожнікаў — быццам імгненне.
 
Што весялосьць нягодных малачасная, і радасьць лісьлівых на часіну?

Калі пыха яго падымецца да неба, і галава яго дакранецца да хмар,
 
Хоць бы ўзышла да неба вялікасьць ягоная, і галава ягоная датыкалася да булакоў;

як гной, канчаткова прападзе ён, і якія бачылі яго, спытаюцца: “Дзе ён?”
 
Як кал ягоны, на векі гіне ён; тыя, што бачылі яго, скажуць: "Ідзе ён?"

Як сон, што адлятае, ён не знойдзецца, праміне ён, як начное марыва.
 
Як сон, паляціць, і ня знойдуць яго; і, як ночная здань, будзе хістацца.

Вока, якое бачыла яго, ужо не ўбачыць, і яго месца больш не будзе глядзець на яго.
 
Вока, што бачыла яго, наперад не абача яго; і ўжо ня ўгледзе яго месца ягонае.

Сыны яго будуць імкнуцца спадабацца ўбогім, і рукі іх аддадуць яму маёмасць яго.
 
Сыны ягоныя будуць шукаць зычлівасьці ўбогіх, і рукі ягоныя зьвернуць маемасьць ягоную.

Косці яго, што былі поўныя [сілы] маладосці, разам з ім будуць спаць у парахне.
 
Косьці ягоныя напоўнены маладосьцю ягонаю, і зь ім лягуць яны ў пыл.

Калі салодкае будзе ў вуснах яго зло, ён схавае яго пад языком сваім,
 
Хоць нягоднасьць салодкая ў роце ягоным, хоць ён хавае яе пад языком сваім,

будзе ён шкадаваць яго, ды не кіне яго і будзе трымаць у горле сваім,
 
Хоць ён жалее яе, і не пакідае яе, і дзяржыць яе ля паднябеньня свайго;

хлеб яго ва ўлонні яго пераменіцца ў жоўць змяіную знутры.
 
Ежа ягоная, адылі, зьменіцца ў нутру ягоным, яна жоўць найатрутнейшых гадаў у ім.

Багацці, якія ён праглынуў, званітуе, і выцягне іх Бог з жывата яго.
 
Ён глытае багацьце, і вырывае яго: Бог выганяе яго із жывата ягонага.

Піў ён атруту змяіную — і заб’е яго язык гадзюкі.
 
Ён сьсець атруту найатрутнейшых гадаў; заб’ець яго язык гадавы.

Не ўбачыць ён ручаёў алею, рэк мёду і масла.
 
Ня бачыць яму ручаёў, рэкаў, мёдам а маслам цякучых!

Верне ён здабытак свой; не праглыне [яго], не будзе цешыцца з багаццяў ад продажу.
 
Прыдбанае працаю зьверне і не праглынець; подле меньня ягонага мена ягоная, а ён не пацешыцца;

Бо, выдаткуючы, ён пакрыўдзіў убогіх, абрабаваў дом, а не збудаваў яго.
 
Бо ён уціскаў, пакідаў бедных; глабаў дамы, а не станавіў;

Ніколі не насычаўся жывот яго і ў жаданнях сваіх не мог ён здаволіцца.
 
Ня знаў супакою ў жываце сваім; і ў жаданьню сваім не жалеў нічога.

Нічога не заставалася ад спажывання яго, і таму не застанецца нічога з маёмасці яго.
 
Нічога не засталося ад яды ягонае; за тое дабрабыт ягоны ня будзе трывалкі.

Калі ён наесца, цесна яму будзе, і ўсякая пакута будзе нападаць на яго.
 
У паўніні дастатку ён будзе ў цясноце; кажная стамаваная рука прыйдзе на яго.

Хай напоўніць ён жывот свой: спашле на яго Бог гнеў абурэння Свайго і вылье на яго вайну Сваю.
 
Каб напоўніць жывот ягоны, Бог пашлець палкі гнеў свой на яго, ды дасьць дождж на яго ў часе яды ягонае.

Будзе ўцякаць ён ад жалезнай зброі ды патрапіць пад медны лук.
 
Калі ўцячэць ён ад зброі зялезнае, — пратнець яго лук мядзяны;

Страла праб’е цела яго, а маланка — печань яго; прыйдуць да яго і апануюць яго жахі,
 
Выцягне, — і ён выйдзе зь цела, зіхцячае із жоўці ягонае выйдзе; жахі нойдуць на яго!

уся цемра, скрытая ў сховішчах яго; паглыне яго агонь, якога не запальваюць; будзе знішчаны ён, калі застанецца ў палатцы сваёй.
 
Усе цемнае схавана ў сховах ягоных; будзе жэрці яго цяпло, не разьдзьмуханае; ліха засталаму ў будане ягоным.

Нябёсы абвесцяць несправядлівасць яго, і зямля паўстане супраць яго.
 
Неба адкрые бяспраўе ягонае, і зямля паўстане супроці яго.

Будзе знішчаны род дому яго, будзе зрынуты ён у дзень гневу Божага.
 
Маемасьць дому ягонага шчэзьне, расплывецца ў дзень гневу Ягонага.

Такая доля чалавека бязбожнага ад Бога і спадчына, вызначаная яму Госпадам».
 
Гэта дзель ад Бога нягоднаму чалавеку, спадак прызвачаны яму Богам».