Ёва 14 разьдзел
Кніга Ёва
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Яна Станкевіча
Чалавек, што народжаны з жанчыны, мае век кароткі і поўны трывог;
Чалавек, народжаны жонкаю, малачасны й поўны клопату.
ён расце, быццам кветка, і вяне, і мінае, як цень, і не застаецца.
Ён выходзе, як кветка, і зразаецца; уцякае, бы сьцень, і ня трывае.
І Ты лічыш вартым на такога адкрываць вочы Свае і весці яго на суд з Сабою?
І на гэтага ж Ты адчыняеш вочы Свае й мяне вядзеш на суд із Сабою?
Хто ж можа нячыстага зрабіць чыстым? Хіба ніхто!
Хто ўдасца чысты ад нячыстага? Ні водзін.
Калі дні яму вызначаны, і лік месяцаў яго вядомы Табе, і Ты вызначыў яму межы, якіх нельга яму перайсці,
Калі яму дні азначаны, і лік месяцаў яго ў Цябе; калі Ты азначыў яму граніцу, каторую ён не пярэйдзе;
дык адвярні вочы Свае ад яго, хай ён супачыне, хай пацешыцца днём, як той найміт.
Дык адхініся ад яго; хай ён супачыне, пакуль ня сконча, як найміт, дня свайго.
Бо нават дрэва мае надзею: калі б было ссечанае, дык зноў адрасце і парасткі свае пускаць не пакіне,
Бо ё дзерву надзея, што яно, калі й будзе ссечана, ізноў адменіцца, і атожылы не перастануць,
і калі састарэе ў зямлі яго корань і пень яго ў пяску спарахнее,
Калі й застрэў у зямлі карэнь яго, і пень яго замер у пыле,
ад вільгаці вады яно зазелянее і зацвіце як маладая расліна.
Ад паху вады яно будзе пукацца й пусьце пагоны, як расьліна.
А чалавек, які слабее і памірае, адыходзіць, і я пытаюся: “Дзе ён?”
А муж памірае й гніець; сканае людзіна, і йдзе яна?
Знікаюць воды з мора, і рэкі высыхаюць да дна.
Адходзяць воды з мора, і рака ападае а высыхае:
Так і чалавек: калі засне, не прачнецца, пакуль неба не знікне, не ўстане, і ад сну свайго не прачнецца.
І людзіна ляжа і ня ўстане; аж да сканчэньня неба не прачхнуцца і ня ўстануць ад сну свайго.
О, каб Ты схаваў мяне ў апраметнай і захаваў мяне, пакуль не міне абурэнне Тваё, і вызначыў мне час, у які зноў мяне ўзгадаеш!
О, калі б Ты ў шэолю схаваў мяне і таіў мяне, пакуль пройдзе гнеў Твой; прызначыў імне рок і потым успомнеў аб імне!
Ці памерлы чалавек зноў будзе жыць? Усе дні маёй службы чакаю, калі прыйдзе мая замена.
Як памрэць муж, ці ажывець ён? Усі дні прызначанага імне часу я ждаў бы, пакуль прыйдзе імне адмена.
Ты паклічаш, і я адкажу Табе, і Ты засумуеш дзеля стварэння рук Тваіх.
Ты загукаеш, і я адкажу Табе; дзела рук Сваіх Ты зажадаеш;
Ты пералічыў бы нават крокі мае, але будзеш ласкавы адносна грахоў маіх.
Бо цяпер Ты лічыш сігні мае, і ці ня цікуеш грэху майго;
Ты запячаткуеш, як у мяшку, злачынствы мае і выбеліш правіны мае.
Запячатаваны ў зьвязку выступ мой, і Ты зашыў бы віну маю.
Але як гара, падаючы, развальваецца і скала сыходзіць з месца свайго,
Але гара, валячыся, развалюецца, і скала зыходзе зь месца свайго;
як вада сцірае камень і плынь падмывае глебу, так і Ты нішчыш надзею ў чалавеку.
Вада сьцірае камяні, паводка яе змывае земны пыл, — так і надзею чалавека Ты нішчыш.
Ты сціскаеш яго, і ён адыходзіць у вечнасць, змяняеш твар яго і адсылаеш.
Перамагаеш яго на век, і ён адыходзе; мяняеш яму від, і адсылаеш яго.
Ці годна жывуць яго дзеці, ён не ведае, ці ў ганьбе — ён не разумее.
Сыноў ягоных усьціваюць, і ён ня ведае гэтага; іх паніжаюць, і ён ня цяме іх.
Адчувае ён боль свайго цела, і душа яго ў ім самім ные».
Ён чуе толькі боль собскага цела свайго і плача толькі па сабе».
